ตอนที่ 747
ตอนที่748ให้คุณได้รับรู้ความรู้สึกกระตือรือร้นของผม
28 ตุลาคม 2569
ตอนที่748ให้คุณได้รับรู้ความรู้สึกกระตือรือร้นของผม
นัชชาพยักหน้าไปยิ้มไป“อย่าคิดเยอะเวลาก็ไม่ใช่หัวค่ำแล้วกลับไปพักได้แล้วค่ะ”
ป้ารินถึงได้ยืนขึ้นเดินออกจากห้องหนังสือไป
นัชชามองหลังของคนอายุเดินลับตาไปที่ประตูเธอถ่ายหันกลับมาอย่างไม่คิดอะไรได้แต่มองคนที่เก็บพะงำไม่พูดอะไรสักอย่างตั้งแต่ต้นจนจบ”เมื่อกี้ไม่เห็นคุณพูดอะไร?”
“ผมฟังคุณพูดคุณก็พูดได้ดีอยู่แล้วเรื่องผู้หญิงแบบนี้จะให้ผมเข้าไปยุ่งด้วยได้ไง”เตชิตพูดแบบไม่มีอารมณ์ใดๆเกิดขึ้นก้มหน้าก้มตาจัดการงานในมือให้เสร็จ
นัชชาอดไม่ได้ที่จะมองเขาด้วยหางตา“คุณไม่มีอะไรจะพูดจริงๆหรอ?”
“ผม?”เตชิตถึงกับหยุดชะงักกับปากกาที่กำลังเซนต์ชื่ออยู่เขายิ้มบางๆให้เธอ“คุณอยากพูดอะไร?”
“ป้ารินทำงานกับเรามาหลายปีป้ารินเป็นคนที่จิตใจดีเวลาทำงานก็ทำให้เราสามารถวางใจได้ตอนนี้อยากลาออกก็กลัวว่าเราจะไม่สะดวกอีกซึ้งไหมเนี่ย?”หล่อนดูเขาที่ไม่มีท่าทีใดๆโต้ตอบ
“หรือจะบอกว่าพวกผู้ชายเป็นแบบนี้เหมือนกันหมด?”
“แบบไหน?”
“ก็......ไม่ใส่ใจ”
อันนี้เตชิตได้แต่ขำจริงๆได้ยินที่หล่อนถึงกับขำ“คุณอยากบอกว่าผมอ่ะไม่มความรู้สึกหรอ?”
“……ฉันไม่ได้หมายความอย่างงั้น”
ผู้ชายลุกเดินออกมาจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่เดินมาด้านหน้าหล่อนถามด้วยน้ำเสียงต่ำทุ้ม“ทำงานเสร็จแล้วใช่ไหม?”
นัชชาได้กลิ่นสบู่หอมสดชื่นลอยมาจากตัวเขาติดตัวมากหลังจากอาบน้ำอยู่ด้วยกันมานานแต่มองตาก็รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่หล่อนกลืนน้ำลาย“เกือบแล้ว”
ขณะนั้นเองแวบเดียวเขาก็อุ้มหล่อนขึ้นพาดบ่าแขนเขาอุ้มช้อนหล่อนบริเวณใต้สะโพกหล่อนหนักสี่สิบห้ากิโลกว่าๆแต่เตชิตคิดว่าหล่อนตัวเบาราวกับขนไก่
แล้วเขายังสามารถเอามืออีกมือหนึ่งเปิดประตูได้“กลับห้องน้อนแล้วเดี๋ยวผมจะแสดงให้เห็นถึงความอบอุ่นของผม”
“……..”นัชชาได้แต่แอบเขิน“ฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น!”
“แต่ผมเป็นแบบนั้น”
--
อีกฝั่งของเมืองดึกดื่นค่อนคืนแล้วชีวภายังกลับไม่ถึงวิลล่าตั้งแต่ที่หล่อนกลับมาโรงพยาบาลฟื้นฟูสุขภาพหล่อนก็พักอยู่ที่วิลลาชนุดมให้ผู้ช่วยจัดการเรื่องที่พักของหล่อน
ตอนแรกเธอก็ไม่เห็นด้วยแต่ก็ไม่สารถต่อกรกับการหวังดีแกมบังคับของเขาได้เลยตอบตกลงในที่สุด
มหาวิทยาลัยให้กลับมาเรียนต่อสุขภาพก็ค่อยๆดีขึ้นเรื่อยๆทุกวันหล่อนจะหาเวลาออกมาทำงานหรือไปร้านกาแฟบางทีก็ไปห้องเรียนการออกแบบสาขาที่เธอเรียนมันเกี่ยวข้องกับพวกนี้ไม่นานจะขึ้นปีสามแล้วหล่อนตั้งเตรียมตัวไว้ก่อน
วันนี้เขาเลิกงานค่อนข้างดึกจตุภูมิหัวหน้างานโดยตรงของหล่อนขับรถไปส่งหล่อนกลับ
จตุภูมิรู้มาโดยตลออดว่าหล่อนเป็นคนที่ประหยัดมัธยัสถ์แต่ตอนที่ขับรถไปถึงหน้าประตูวิลลาจตุภูมิแสดงอาการประหลาดใจ
ที่แท้....บ้านเธอรวยขนาดนี้หรอ?
ดูก็รู้เลยว่าการก่อสร้างของวิลล่านั้นสร้างขึ้นไม่นานคนที่จะซื้อบ้านที่นี่ได้ต้องเป็นคนรวยมหาศาลอย่างน้อยหมื่นล้าน
ชีวภารับรู้ถึงความรู้สึกที่ตกใจของเขาได้แต่หล่อนก็ไม่ได้ปิดบังอะไร“แฟนของฉันพักอยู่ที่นี่ค่ะ”
จตุภูมิตกใจหนักกว่าเดิมอีก“คุณมีแฟนแล้วหรอ?”
“อื้อ”
หลังจากจตุภูมิดึงสติกลับมาได้เขาขมวดคิ้วเป็นโบว์แล้วมองเธอด้วยสายตาที่ไม่บริสุทธ์ใจเหมือนเมื่อก่อน“ปกติคุณก็ไม่เคยพูดเรื่องนี้ขึ้นมา”
“ปกติทำงานก็ไม่มีเวลาคุยอะไรได้”หากเป็นเมื่อก่อนนี้ชีวภาคงต้องปิดบังอยู่แต่ผ่านเรื่องความเป็นความตายมาแล้วได้เจอเรื่องราวต่างๆทั้งหนักทั้งเบามามากมายก่ายกองบางเรื่องที่ปิดบังอยู่บางทีมันอาจมีอันตรายที่ว้อนเร้นกว่าเดิมในสายตาเธอไม่มีอะไรที่จะบอกไม่ได้
แต่จตุภูมิเหมือนถูกพูดกระทบเขาก้มหัวมองป้ายทะเบียนโฟล์คสวาเก้นของตัวเองรู้สึกเหมือนตัวเองไม่สามารถเข้าพวกกับสิ่งที่เห็นอยู่พวกนี้ได้
แท้จริงแล้วเขารู้สึกดีกับชีวภาเพราะหล่อนเป็นนักศึกษาฝึกงานปีสามที่ดีคนหนึ่งหล่อนทำงานดีเทียบเท่ากับพนักงานประจำเพราะเธอทำงานพาร์ทไทม์และได้รับประสบการณ์จากเรื่องนี้มาหลายปี