บทที่ 1

ภายในห้องหับวิจิตรงามสง่า สาวน้อยนางหนึ่งสวมชุดวิวาห์หรูหรานั่งอยู่หน้ากระจก ดวงหน้างามพิลาสของนางเผยรอยยิ้มอ่อนโยน

มารดาของสาวน้อยกำลังแต่งตัวให้นาง มองดูลูกสาวตรงหน้าอย่างทั้งปลาบปลื้มและปวดใจ ลูกสาวที่เลี้ยงดูมาจนเติบใหญ่กำลังจะออกเรือนแล้ว ดวงตาของนางแดงเรื่ออย่างอดไม่อยู่ “เดิมทีแม่อยากให้เจ้าอยู่ข้างกายอีกสักสองปี คิดไม่ถึงว่าเพิ่งถึงวัยปักปิ่นก็มีราชโองการประทานสมรสของฝ่าบาทลงมาเสียแล้ว”

เจียงเฟิ่งหัวเอ่ยปลอบ “ลูกแต่งเข้าราชวงศ์ไปเป็นชายาอ๋อง พรั่งพร้อมด้วยเกียรติยศทรัพย์ศฤงคาร แพรพรรณอาหารชั้นเลิศ ชีวิตย่อมสุขสบายเป็นแน่แท้ ท่านแม่ไม่ต้องเป็นห่วงเจ้าค่ะ ลูกจะต้องมีชีวิตที่ดีแน่นอน”

“จ้ะๆๆ ลูกสาวแม่เป็นคนมีวาสนา คุณหนูสกุลใหญ่มีตั้งมากมาย ฮองเฮาทอดพระเนตรปราดเดียวก็เลือกเจ้าเป็นชายาของเหิงอ๋อง เขาเป็นลูกชายแท้ๆ ของฮองเฮา ฮองเฮายังโปรดเจ้ามากถึงเพียงนี้ วันหน้าจะต้องไม่ดูดายเจ้าแน่นอน” เฝิงจิ้งย่วนปีติยินดีจนน้ำตาไหล คิดถึงว่าเหิงอ๋องหล่อเหลาสง่างาม ความสามารถด้านศิลปศาสตร์โดดเด่น ทรงอำนาจบารมี ลูกสาวโฉมงามล่มเมือง เชี่ยวชาญทั้งดนตรี หมากล้อม เขียนพู่กันและวาดภาพ สกุลเจียงซึ่งเป็นตระกูลบัณฑิตก็ยังเหมาะสมกับเหิงอ๋อง

“ท่านแม่พูดถูกเจ้าค่ะ” เจียงเฟิ่งหัวตอบรับคล้อยตาม

เฝิงจิ้งย่วนเปลี่ยนจากเศร้าโศกเป็นยินดี กำชับอย่างละเอียดว่า “หรวนหร่วน ยามอยู่ในบ้านเจ้าคือแก้วตาดวงใจของพ่อแม่ พวกเราย่อมทะนุถนอมเจ้าประหนึ่งของล้ำค่า แต่บัดนี้เจ้าจะออกเรือนแล้ว แต่งงานไปเป็นภรรยาผู้อื่นไม่เหมือนตอนอยู่ที่บ้าน สตรีแต่งงานก็คือการย้ายเข้าไปอยู่ในครอบครัวใหม่ แต่งเข้าไปเป็นสะใภ้ราชวงศ์ยิ่งแตกต่างจากแต่งเข้าครอบครัวคนธรรมดาทั่วไป ต่อไปเจ้าจะต้องรู้ความ รักษาธรรมเนียมมารยาท จัดการเรื่องราวต่างๆ ด้วยตนเอง สงบเสงี่ยมเจียมตัว สนับสนุนสามีอบรมบุตร กตัญญูต่อพ่อแม่สามี...”

“ลูกทราบแล้วเจ้าค่ะ” เจียงเฟิ่งหัวกอดมารดาของนาง ดวงตาฉายแววเย็นเยียบ ความเมตตาของราชวงศ์ก็แค่ลมปากเท่านั้น เย็นชาเป็นที่สุดแล้ว

ชาติก่อนนางก็รักษาธรรมเนียมมารยาท จัดการเรื่องราวต่างๆ ด้วยตนเอง สงบเสงี่ยมเจียมตัว อุทิศตนปรนนิบัติแม่สามี กระทั่งโอนอ่อนเอาใจ นางเป็นชายาที่เปี่ยมคุณธรรมและว่านอนสอนง่ายที่สุดแล้วในบรรดาชายาอ๋อง

น่าเสียดายที่ความอ่อนโยนโอนอ่อนรู้ความของนางไม่อาจแลกมาซึ่งความเสน่หาของสามี มีเพียงความเพิกเฉยเย็นชาของสามี ความเอ็นดูที่แม่สามีมีต่อนางก็ไม่ใช่เรื่องจริง ที่เลือกนางเป็นชายาของเหิงอ๋องก็เพราะบิดาพอนับได้ว่าเป็นขุนนางมือสะอาดในราชสำนัก สามารถลดความระแวงที่ฝ่าบาทมีต่อเหิงอ๋องได้ก็เท่านั้น รอจนนางหมดคุณค่าให้ใช้สอยเมื่อใดก็จะถูกเขี่ยทิ้งทันที

สุดท้าย เหิงอ๋องได้ครองบัลลังก์เป็นฮ่องเต้ แต่กลับแต่งตั้งชายารองซูถิงหว่านเป็นฮองเฮา ส่วนนาง แค่เพราะว่าให้กำเนิดทายาทสองคนจึงฝืนใจแต่งตั้งให้เป็นเสียนเฟย

ที่น่าขันกว่านั้นก็คือคืนเข้าหอของเขากับนางสำเร็จเสร็จสิ้นลงภายใต้ฤทธิ์ของยา มิฉะนั้นเขาคงไม่มีวันแตะต้องนางไปชั่วชีวิต ไม่ได้รับความรักจากสามี ทั้งยังต้องเผชิญกับความเย็นชารังเกียจของสามี ชีวิตของนางในจวนเหิงอ๋องจึงมิเป็นสุข

นางนึกว่าสวรรค์ยังเมตตาต่อนางบ้าง แค่ครั้งเดียวนางก็ตั้งครรภ์หน่อเนื้อราชวงศ์ นางเข้าใจว่าเมื่อมีลูกแล้ว สามีจะเอ็นดูนางเพราะเห็นแก่ลูกน้อยบ้าง อย่างน้อยก็ใกล้ชิดกับนางกว่านี้สักนิด แต่นางก็เข้าใจผิดไปอีกครั้ง การเกิดของลูกน้อยทำให้เขายิ่งชิงชังรังเกียจนางกว่าเดิม

สิ่งที่เลวร้ายกว่านั้นคือความสัมพันธ์ระหว่างสามีภรรยาไม่ปรองดอง ลูกทั้งสองก็เริ่มรังเกียจนาง ถึงขั้นไม่ยินดีเข้าใกล้นางผู้เป็นแม่บังเกิดเกล้า สิ่งที่นางเสียใจที่สุดก็คือชั่วชีวิตนี้ไม่เคยได้เลี้ยงดูลูกน้อยทั้งสอง สุดท้าย นางก็ตรอมใจตายไปด้วยวัยเพียงสามสิบห้าปี

อาจเป็นเพราะสวรรค์เวทนานางจึงให้นางย้อนกลับมาตอนอายุห้าขวบอีกครั้ง สิบปีมานี้นางไม่ข้องแวะกับโลกภายนอก พากเพียรพัฒนาและเปลี่ยนแปลงตัวเองก็เพื่อรอราชโองการประทานสมรสของฮ่องเต้นี่เอง

ในเมื่อเซี่ยซางถูกลิขิตไว้แล้วว่าจะได้เป็นบุรุษผู้สูงศักดิ์และทรงอำนาจที่สุดในใต้หล้า นางก็จะไม่ปล่อยให้อำนาจที่มาเคาะประตูถึงที่หลุดลอยไป ขณะเดียวกัน นางก็จะอาศัยอำนาจของเขากลายเป็นสตรีที่สูงศักดิ์ที่สุดในใต้หล้า ชาตินี้นางจะไม่ยอมก้มหน้ายอมจำนนอีกแล้ว ยิ่งไม่มีทางเปิดโอกาสให้ซูถิงหว่าน ไม่ว่าต้องใช้วิธีการแบบไหน นางก็จะต้องกลายเป็นมารดาของแผ่นดินให้จงได้

เมืองเซิ่งจิงในวันนี้ครึกครื้นเป็นพิเศษ เสียงตีฆ้องร้องป่าวดังก้องท้องถนน

ฮ่องเต้พระราชทานสมรสให้เจียงเฟิ่งหัวบุตรีคนรองของภรรยาเอกสกุลเจียงแต่งงานกับเหิงอ๋องเซี่ยซางเป็นชายาอ๋อง โดยให้คนจากกรมพิธีการจัดงานมงคลสมรส ขบวนรับเจ้าสาวยาวเหยียดมาหยุดลงตรงหน้าจวนสกุลเจียง ยิ่งใหญ่อลังการไม่เป็นรองผู้ใดในเซิ่งจิง