ตอนที่ 751 ชายลึกลับในชุดดำ

ตอนที่ 751 ชายลึกลับในชุดดำ

นี่ไม่ใช่ความอวดดีของเย่เชียนแต่เป็นคำพูดที่ออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ประการหนึ่งเย่เชียนไม่รู้ว่าตระกูลแห่งศิลปะการต่อสู้โบราณเหล่านี้มีความสามารถประเภทใดและประการที่สองเขานั้นรู้ว่าอันซือปรารถนาให้ตนเข้าร่วมการแข่งขันที่เขาไม่เคยรู้มาก่อน ดังนั้นถ้าหากเป็นไปได้เขาก็อยากที่จะเลือกนั่งดูเสียมากกว่า

เมื่อได้ยินสิ่งที่เย่เชียนพูดถังซูหยานก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า “เธออ่อนน้อมถ่อมตนเกินไป..ถ้าเธอไม่เก่งและไม่มีความสามารถล่ะก็เธอมาที่นี่ได้ยังไง..เพราะแม้แต่ลูกศิษย์สองคนของตระกูลเย่ที่คอยคุมอยู่กลับไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าเธอออกมา..นี่ก็เพียงพอแล้วที่จะบอกว่าทักษะและความสามารถของเธอน่ะไม่ธรรมดา..จนถึงทุกวันนี้พ่อของเธอก็ยังคงเป็นที่รู้จักในฐานะปรมาจารย์อันดับหนึ่งของตระกูลเย่อยู่เลย..ดังนั้นในฐานะลูกชายของเขาแล้วคงไม่ต้องพูดถึงเรื่องฝีมือหรอก..เธอคงจะไม่ต่างจากพ่อของเธอนัก”

เย่เชียนก็ยิ้มจางๆแล้วพูดว่า “คุณหญิงรองคุณชมผมเกินไป..สวนหลังบ้านน่ะมันมีพื้นที่กว้างมากและมันก็ง่ายที่จะหลีกเลี่ยงสายตาของลูกศิษย์ตระกูลเย่ทั้งสอง..นั่นเป็นเพราะหลายปีที่ผ่านมาผมได้ใช้ชีวิตอยู่ในโลกภายนอกนอกจนได้เรียนรู้ทักษะบางอย่างมาบ้าง”

“ว่าแต่ฉันยังไม่รู้เลยว่าชีวิตของเธอเป็นยังไงบ้างตลอดหลายปีที่ผ่านมา..แต่ตอนนี้มันก็ดึกมากแล้วเพราะงั้นหากมีโอกาสเธอช่วยเล่าเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นและประสบการณ์ชีวิตของเธอตลอดหลายปีที่ผ่านมาให้ฉันฟังหน่อยจะได้มั้ย?” ถังซูหยานพูด

“ได้ครับถ้ามีโอกาส” เย่เชียนพูด

หลังจากพูดจบเย่เชียนก็ยืนขึ้นแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “คุณหญิงรองครับถ้างั้นผมจะไม่รบกวนคุณแล้วนะครับ..เชิญคุณพักผ่อนได้เลยเพราะพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า..ราตรีสวัสดิ์ครับ!” เมื่อเสียงของเย่เชียนจบลงและกำลังจะหันหลังเดินออกจากศาลา

“ใครน่ะ..ออกมาเดี๋ยวนี้!” ทันใดนั้นถังซูหยานก็ตะโกนอย่างรวดเร็วและจากนั้นชายในชุดดำก็รีบวิ่งออกมาจากพุ่มไม้ ซึ่งร่างกายของเขานั้นถูกคลุมด้วยชุดสีดำและใบหน้าของเขาก็ถูกปกปิดด้วยผ้าสีดำเช่นกันและมีเพียงดวงตาคู่หนึ่งเท่านั้นที่เปิดเผยให้เห็น เมื่อได้ยินเช่นนั้นเย่เชียนก็ถึงกับผงะไปครู่หนึ่งและรีบปกป้องถังซูหยานทันทีและเย่เชียนก็แอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ๆเพราะดูเหมือนว่าตอนนี้เขาจะผ่อนคลายเกินไปจนไม่ได้สังเกตว่าใครซ่อนอยู่ที่นี่ด้วย

“คุณเป็นใคร?” ถังซูหยานขมวดคิ้วและถาม

“ไม่สำคัญหรอกว่าผมจะเป็นใคร..ถังซูหยานถ้าคุณไม่อยากตายก็ส่งกริชฉีจือเต๋ามาซะ!..ไม่งั้นก็อย่ามาโทษว่าผมโหดร้ายก็แล้วกัน” ชายชุดดำพูด

เย่เชียนก็ถึงกับผงะไปครู่หนึ่งและขมวดคิ้วโดยไม่ตั้งใจเพราะฉีจือเต๋าชื่อนี้คุ้นเคยมาก ทันใดนั้นก็มีภาพในอดีตผุดขึ้นมาเพราะเย่เชียนจำได้ว่าตอนที่เขาอยู่ในเมืองเซี่ยงไฮ้นั้นหมินเว่ยเหวินผู้เชี่ยวชาญด้านการประเมินราคาโบราณวัตถุเรียกมีดคลื่นโลหิตว่าฉีจือเต๋า ซึ่งชายชุดดำคนนี้มาหาถังซูหยานเพราะกริชฉีจือเต๋าได้ยังไง? มันมีความลับอะไรซ่อนอยู่หรือไม่?

เมื่อได้ยินเช่นนั้นถังซูหยานก็ยิ้มจางๆแล้วพูดว่า “ทำไมฉีจือเต๋าถึงต้องอยู่กับฉันด้วยล่ะ?..ฉีจือเต๋านั้นหายไปตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อนแล้ว..ฉันคิดว่าคุณคงมาตามหาผิดที่นะ”

“หึ..คิดว่าผมจะเชื่องั้นเหรอ..ใครๆก็รู้ว่าฉีจืออเต๋านั้นเป็นของเย่เจิ้งหรานสามีคุณแล้วมันจะหายไปได้ยังไง?” ชายชุดดำพูดอย่างเย้ยหยัน “อย่ามาเสแสร้งไม่งั้นอย่ามาหาว่าผมไม่สุภาพก็แล้วกัน”

ถังซูหยานก็ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้แล้วพูดว่า “ไม่ว่าคุณจะเชื่อหรือไม่ก็ตามแต่ฉีจือเต๋านั้นไม่ได้อยู่กับฉันจริงๆ..คุณเป็นแขกที่มาเข้าร่วมงานฉลองวันเกิดหรือเปล่า?..ฉันไม่ต้องการทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่เพราะงั้นคุณกลับไปเถอะ..ไม่งั้นมันคงจะเป็นเรื่องยากสำหรับคุณที่จะออกจากบ้านของตระกูลเย่ไปได้ถ้าคุณยังเสียเวลาอยู่ตรงนี้”

การป้องกันของตระกูลเย่นั้นเข้มงวดมากและมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่สามารถเข้าไปในคฤหาสน์ตระกูลเย่อย่างเงียบๆได้ ดังนั้นถังซูหยานจึงมั่นใจว่าอีกฝ่ายต้องเข้ามาที่นี่ในนามของแขกเพื่อมาเข้าร่วมงานฉลองวันครบรอบวันเกิดของผู้อาวุโสอย่างแน่นอน อย่างไรก็ตามถังซูหยานเองก็ไม่ต้องการมีส่วนร่วมในปัญหาต่างๆเพราะเธอเหน็ดเหนื่อยกับการต่อสู้และปัญหาเหล่านี้มานานแล้ว ไม่เช่นนั้นเธอคงจะไม่ขังตัวเองในศาลาแห่งนี้เป็นเวลานานหลายปีอย่างแน่นอน

ชายชุดดำก็ดูประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด จากนั้นเขาก็ยิ้มอย่างเย็นชาแล้วพูดว่า “ในเมื่อคุณไม่รู้เรื่องอะไรเลยถ้างั้นผมก็ไม่จำเป็นต้องไว้ชีวิตคุณแล้วสินะ” ทันทีที่เสียงนั้นดังขึ้นชายชุดดำก็รีบคว้าดาบยาวเพื่อแทงเข้าไปที่ถังซูหยานทันที

“ช่างกล้านักนะ!” เสี่ยวฉุยตะโกนโกรธเกรี้ยวและในทันใดนั้นเธอก็เหวี่ยงมือขวาออกไปและมีเข็มสีเงินพุ่งเข้าไปหาชายชุดดำอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางความมืดมิดนี้เข็มเงินนั้นมีขนาดเล็กมากจนสังเกตเห็นได้ยากอย่างไรก็ตามชายชุดดำก็สามารถเห็นการเคลื่อนไหวของเสี่ยวฉุยได้เขาจึงรู้สึกได้ถึงเสียงวัตถุบางอย่างกระทบกับลมดังนั้นเขาจึงหลบหลีกเข็มเงินที่เสี่ยวฉุยขว้างออกไปได้ แต่เขาไม่ได้ล่าถอยใดๆและยังคงใช้ดาบยาวแทงไปทางถังซูหยานต่อ

“เหนือฟ้าใต้พิภพในโลกใบนี้สำนักถังก็เป็นแค่ชื่อ..มันไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น” ชายในชุดดำพูดอย่างเย้ยหยัน

“จริงเหรอ?” ถังซูหยานพูดด้วยรอยยิ้มจางๆจากนั้นเธอก็เอื้อมมือผลักเย่เชียนออกไปที่ด้านข้างแล้วพูดว่า “เสี่ยวเชียนเธอถอยออกไปก่อน” เมื่อเสียงจบลงเธอก็ใช้มือขวาของเธอสอดเข้าไปในเสื้อคลุมจากนั้นก็เห็นเข็มเงินเรียวยาวสี่อันถูกประกบอยู่ระหว่างนิ้วของเธอและเธอก็พุ่งเข้าไปหาชายชุดดำในทันที

เย่เชียนไม่มีเวลาตอบสนองเลยแม้แต่น้อยและเขาก็รู้สึกได้ถึงแรงดันบางอย่างตอนที่ถังซูหยานพุ่งออกไปจนเขาอดคิดไม่ได้ว่า ‘มันช่างเป็นพลังที่ยิ่งใหญ่จริงๆ’ เมื่อได้ยินคำพูดของชายชุดดำแล้วเย่เชียนก็ถึงกับตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งและสงสัยว่า ‘เธอมาจากสำนักถังงั้นเหรอ?’ เย่เชียนไม่อยากจะเชื่อและเขาเพียงรู้สึกว่าเขานั้นค่อยๆเข้าไปมีส่วนร่วมในโลกแห่งการต่อสู้โบราณนี้ ซึ่งเขานั้นแค่เคยได้ยินมาว่าสำนักถังนั้นเก่งเรื่องของการใช้พิษตามที่เขียนเอาไว้ในนิยายเช่นนั้น

สิ่งที่สร้างความประหลาดใจให้กับเย่เชียนก็คือถังซูหยานที่ดูอ่อนโยนและสง่างามกลับกลายเป็นว่าเธอเป็นผู้ที่ซ่อนเร้นฝีมือเอาไว้และเมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีอย่างรวดเร็วและรุนแรงของชายชุดดำแล้วมันไม่มีวี่แววว่าเธอจะตกตะลึงหรือกระวนกระวายเลยแม้แต่น้อย ซึ่งในเวลานี้เข็มเงินในมือของถังซูหยานก็แทงทะลุเสื้อคลุมของชายชุดดำราวกับว่ามันมีชีวิตเป็นของมันเอง