……
ในที่สุดการประมูลก็เริ่มต้นขึ้น บรรยากาศโดยรอบดูมีชีวิตชีวาและคึกคักอย่างมาก ผู้ชายที่อยู่ในงานมีทั้งนักธุรกิจร่ำรวย เจ้าหน้าที่รัฐระดับสูง และนายทหารยศสูง ๆ ถึงแม้ว่าหน้าที่การงานของแต่ละคนจะไม่เหมือนกัน แต่พวกเขาต่างก็มีจุดประสงค์เดียวกันก็คือเรื่องของการสร้างภาพลักษณ์ที่ดีให้กับตัวเองและทำให้ผู้หญิงของพวกเขามีความสุขสนุกสนานไปพร้อม ๆ กัน
ในส่วนของฉินหยู หูวเค่อ และจ้าวหยานั้น ดูเหมือนว่าพวกเธอจะไม่มีความสนใจกับเครื่องประดับเหล่านั้นเลย พวกเธอก็แค่นั่งดูอยู่อย่างเงียบ ๆ ในขณะที่คนอื่น ๆ ต่างก็เสนอราคากันอย่างครึกครื้น แต่พวกเธอกลับไม่ได้แสดงถึงความสนใจแม้แต่น้อย
“เอาล่ะครับ… สำหรับของชิ้นสุดท้ายในค่ำคืนนี้ มันคือ… สร้อยคอเพชรที่มีชื่อว่า… ดวงดาวแห่งความรักครับ! รายการสุดท้ายแล้วนะครับท่านผู้มีเกียรติทุกท่าน เราจะเริ่มประมูลกันที่ราคาห้าแสนหยวน และทุกครั้งที่เปิดประมูลจะต้องมีมูลค่าเพิ่มหนึ่งแสนหยวนต่อครั้ง ถ้าทุกท่านพร้อมแล้ว เรามาเริ่มกันเลยครับ” พิธีกรพูดอย่างกระตือรือร้น
“หกแสนหยวน!”
สิ้นเสียงพิธีกรประกาศการเสนอราคาเริ่มต้น ก็มีคนเสนอราคาในทันที
“หกแสนหยวนนะครับ หกแสนหยวน… มีใครให้มากกว่านี้ไหมครับ ?” พิธีกรถาม
เย่เชียนอดไม่ได้ที่จะหันไปมองว่าใครกันที่เสนอราคาได้รวดเร็วขนาดนี้ และเขาก็เห็นว่าคนที่ถือป้ายอยู่นั้นก็คือเหว่ยเฉินหลงนั่นเอง ดูเหมือนว่าเขาตั้งใจจะประมูลเอาสร้อยเพชรดวงดาวแห่งความรักเส้นนี้มาเป็นของขวัญให้กับฉินหยู
“เจ็ดแสนหยวน” เสียงชายหนุ่มคนหนึ่งขานราคาดังขึ้น
“เจ็ดแสนหยวนนะครับ! เจ็ดแสนหยวน… มีใครให้สูงกว่านี้ไหมครับ ?” พิธีกรประกาศต่อเนื่องอย่างดุเดือด
“หนึ่งล้าน!” เหว่ยเฉินหลงตะโกนเสียงดัง
“ท่านหมายเลขสามเสนอราคามาหนึ่งล้านหยวน มีอีกไหมครับ มีใครให้สูงกว่านี้อีกไหมครับ ?” พิธีกรถาม
“หนึ่งล้านห้าแสน!” ชายหนุ่มคนเดิมยกป้ายขึ้นและตะโกนเสียงดัง
เหว่ยเฉินหลงจ้องมองชายหนุ่มคนนั้นอยู่ครู่หนึ่งและพูดว่า “สองล้าน!”
“สองล้านหยวน! มีใครให้สูงกว่านี้ไหมครับ ?” พิธีกรประกาศอย่างตื่นเต้น
ถึงแม้ว่าความรักที่มีต่อเครื่องประดับสำหรับดาราในวงการอาจจะสูงและเป็นที่นิยมมาก แต่สองล้านหยวนสำหรับสร้อยคอเพชรหนึ่งเส้นมันก็ออกจะแพงไปหน่อย หลายคนถอนการประมูลไปแม้ว่าพวกเขาจะยังมีเงินในกระเป๋าอยู่อีก แต่การซื้อเครื่องประดับชิ้นเดียวในราคาสองล้านนั้นมันก็ค่อนข้างฟุ่มเฟือยเลยทีเดียว
“สองล้านห้าแสน!” ชายหนุ่มเสนอราคาและชูป้ายขึ้นอีกครั้ง เหว่ยเฉินหลงรู้สึกเจ็บใจในขณะที่เหลือบมองเขา เห็นได้ชัดว่าเหว่ยเฉินหลงรู้สึกรังเกียจเขาและยอมแพ้ให้กับเขาไม่ได้
“สามล้าน!” เหว่ยเฉินหลงกัดฟันแน่นและจ้องมองชายหนุ่ม สำหรับเขาแล้ว เงินสามล้านหยวนมันเป็นเพียงแค่สิ่งเล็กน้อยเมื่อต้องเทียบกับการเสียหน้า
ชายหนุ่มต้องการที่จะยกป้ายขึ้น แต่ก็มีชายหนุ่มอีกคนจากโต๊ะข้าง ๆ เขามากระซิบอะไรบางอย่างที่หูของเขา จากนั้นชายหนุ่มก็เงยหน้าขึ้นมองไปที่เหว่ยเฉินหลง จากนั้นเขาค่อย ๆ วางป้ายในมือลง