“นี่พวกคุณทำงานกันอย่างนี้เหรอ ? พวกคุณปล่อยให้เขาหนีไปได้ยังไง ? รีบพาผมไปที่ห้องขังเดี๋ยวนี้!” หลี่ฮ่าวพูดอย่างเดือดดาล
หูวเยว่ไม่กล้าแม้จะตอบกลับ เขาทำได้เพียงนำหลี่ฮ่าวไปที่ห้องคุมขังโดยมีหวังยู่ หยางเหว่ย และซุนจีเซียงตามหลังมา
“ใครอยู่เวรเมื่อคืน ?” หลี่ฮ่าวถามอย่างโกรธเคือง
หูวเยว่รีบขยิบตาให้ซุนจีเซียงอย่างรวดเร็ว ซุนจีเซียงจึงก้าวไปข้างหน้าทั้งที่ตัวยังสั่นเทาพร้อมพูดว่า “ผะ… ผมเองครับ”
หลี่ฮ่าวมองหน้าเขาและถามว่า “มันเกิดอะไรขึ้น ? รายงานมาอย่างละเอียดซิ”
ซุนจีเซียงรายงานเช่นเดียวกับที่เขาอธิบายให้หวังยู่ฟัง จากนั้นหลี่ฮ่าวก็ตะคอกเสียงเย็นหลังจากได้ฟังคำรายงานของซุนจีเซียง
“นักโทษคนนั้นไม่ได้หลบหนีเพราะเขาถูกกลั่นแกล้ง ถูกทรมาน หรือถูกต้อนให้จนมุมใช่มั้ย ?”
ซุนจีเซียงรู้สึกหมดหนทางอย่างเห็นได้ชัด ด้วยทักษะการต่อสู้ที่น่ากลัวของเย่เชียน เขาจะกล้าทำเช่นนั้นได้อย่างไร เขาจึงตอบว่า “มะ… ไม่แน่นอนครับ… ผมไม่ได้ทำอย่างนั้น” ซุนจีเซียงตอบตะกุกตะกัก
“หึ่ม…!” หลี่ฮ่าวทำเสียงแสดงความไม่สบอารมณ์อย่างรุนแรงและไม่พูดอะไรอีก
หลี่ฮ่าวชะลอฝีเท้าของเขาลงเพื่อรอให้หวังยู่เดินตามทันเขา เมื่อหวังยู่เดินมาอยู่ข้าง ๆ เขาก็กระซิบกับเธอว่า “เสี่ยวยู่… ฉันคุยเรื่องนี้กับพ่อของเธอแล้วนะเมื่อเช้านี้ ปัญหาของเย่เชียนมันน่าจะใหญ่กว่าที่พวกเราคิดเอาไว้ เพราะงั้นในระหว่างการจับกุมเขา เธอต้องไปอยู่ที่นั่นด้วยเพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีใครทำอะไรบุ่มบ่ามเกินไป เธอเข้าใจใช่มั้ย ?”
หลี่ฮ่าวเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาโดยตรงของหวังปิงพ่อของเธอ ดังนั้นเขามักจะแวะเวียนไปที่บ้านเธออยู่บ่อย ๆ และค่อนข้างที่จะสนิทสนมกับคนตระกูลหวังมาก และหวังยู่เองก็คุ้นเคยกับเขาเป็นอย่างดีเช่นกัน
“พี่หลี่! พี่กลัวว่าคนพวกนั้นจะสั่งฆ่าเขาเพื่อปิดปากงั้นเหรอ ?” หวังยู่ถามอย่างกังวล
“ใช่… มันอาจเป็นไปได้และเราก็ต้องพิจารณากันเผื่อเอาไว้ด้วย จะด้วยเหตุผลอะไรก็ตามแต่ เธอเองก็ควรหาทางปกป้องเย่เชียนด้วยล่ะ อย่าให้ศัตรูเข้ามาหาเขาได้ ท่านเลขาหวังได้เริ่มดำเนินการบางส่วนไปแล้ว ในช่วงเวลาวิกฤตนี้ เราไม่สามารถปล่อยให้เกิดอะไรขึ้นกับเย่เชียนได้ ยิ่งไปกว่านั้น เขาก็เป็นถึงพี่ชายของฉัน ฉันไม่อยากเห็นอะไรที่เลวร้ายเกิดขึ้นกับเขา…” หลี่ฮ่าวตอบ
“ถึงพี่ไม่บอกฉัน… ฉันก็ตั้งใจจะทำอยู่แล้วหน่า ฉันรู้ว่าฉันต้องทำยังไง พี่หลี่ไม่ต้องกังวลไป… ฉันจะไม่ปล่อยให้เกิดอะไรไม่ดีขึ้นกับเย่เชียนอย่างแน่นอน!” หวังยู่ยืนกรานอย่างหนักแน่น
เมื่อหลี่ฮ่าวเห็นการแสดงออกที่ดูกระตือรือร้นและแน่วแน่อย่างมากของหวังยู่ เขาก็รู้สึกประหลาดใจมาก เขาสงสัยว่าระหว่างหวังยู่กับเย่เชียนมีอะไรแปลก ๆ เกิดขึ้นหรือเปล่า แต่เขาก็ไม่สามารถถ่ายทอดความรู้สึกออกมาเป็นคำพูดได้