เย่เชียนลูบหัวหลินโรโร่วเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู จากนั้นก็บอกให้เธอรอเขาที่ทางเข้าโรงพยาบาลและไม่ต้องกังวลจนเกินไป เพราะเขาจะทำทุกอย่างให้พอดีและเหมาะสม หลินโรโร่วพยักหน้าอย่างเชื่อฟังและเดินไปรอเขาที่ประตูทางเข้าโรงพยาบาลโดยไม่ขัดข้อง
เดิมทีแล้วเย่เชียนไม่ต้องการที่จะเสวนากับเซินหยวนเลย มันไม่ใช่เรื่องผิดอะไรที่เขาอยากจะวิ่งไล่ตามจีบหลินโรโร่ว แต่เขาก็ไม่ควรที่จะใช้วิธีสกปรก ๆ เช่นนี้ นอกจากนี้หลินโรโร่วเองก็ยังใฝ่ฝันที่จะเข้าโครงการของสภากาชาดอีกด้วย ซึ่งเย่เชียนจะไม่มีวันยอมให้เซินหยวนมาทำลายความฝันนี้ของเธอ
หลังจากเคาะประตูแล้วเย่เชียนก็ผลักประตูให้เปิดออกและเดินเข้าไปในห้องทำงานของเซินหยวน เซินหยวนนั้นอายุประมาณสามสิบต้น ๆ ถือได้ว่าเขาเป็นชายหนุ่มที่มีพรสวรรค์และอัจฉริยะ เพราะเขาประสบความสำเร็จในช่วงอายุที่ยังน้อยเพียงเท่านี้
“ใครบอกให้คุณเข้ามา ?” เซินหยวนเงยหน้าขึ้นและถามด้วยความโกรธเกรี้ยวเมื่อเห็นเย่เชียน
ริมฝีปากของเย่เชียนฉีกออกเป็นรอยยิ้ม เขาเดินไปนั่งไขว่ห้างที่เก้าอี้ตรงข้ามกับเซินหยวน ไม่เพียงเท่านั้นเขายังดึงบุหรี่ออกมาจุดไฟแล้วสูบมันอย่างสบายใจ
“ผมขอเข้าประเด็นเลยแล้วกัน วันนี้คุณอยากให้หลินโรโร่วอยู่ทำงานล่วงเวลาเหรอ ?” เย่เชียนถาม
“แล้วไง ?” เซินหยวนพูด “นี่คือระบบการทำงานของเราในโรงพยาบาล ถ้าเธอไม่ยอมปฏิบัติตามกฎ มันอาจจะทำให้เธอตกงานก็ได้นะ ถึงนายจะเป็นแฟนของเธอ แต่ฉันไม่คิดว่านายจะมีส่วนร่วมอะไรในการบริหารโรงพยาบาลของเราใช่มั้ยล่ะ ?”
เย่เชียนยิ้มและพูดว่า “ใช่… ผมไม่มีอำนาจอะไรที่จะไปบอกว่าระบบการทำงานในโรงพยาบาลของคุณนั้นมันยุติธรรมหรือไม่ แต่ผมว่าสิ่งที่คนเราทุกคนต้องมีคือเหตุผล ซึ่งสิ่งที่คุณกำลังทำอยู่ตอนนี้มันกำลังทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างมันยุ่งยากขึ้น อ้อใช่! ผมได้ยินมาว่าคุณวางแผนที่จะยกเลิกสิทธิ์ของหลินโรโร่วในการเข้าร่วมโครงการของสภากาชาดอย่างงั้นใช่มั้ย ?”
“ทำไมผมต้องคุยเรื่องนี้กับคุณด้วย ? โรงพยาบาลของเรามีวิธีการจัดการของเราเอง มันเป็นเรื่องของภายใน” เซินหยวนพูด
เย่เชียนหัวเราะออมาอย่างน่ากลัว เขาลุกขึ้นยืนและจ้องเขม็งไปที่เซินหยวนพร้อมกับพูดอย่างเดือดดาลว่า “ไอ้เวรเอ้ย! หยุดทำตัวเสแสร้งสักทีเถอะ! ถ้าหลินโรโร่วถูกยกเลิกสิทธิ์จากสภากาชาดเพราะเธอขาดความสามารถล่ะก็ฉันจะไม่มายุ่งกับแกเลย แต่นี่มันบ้าชัด ๆ แกมันใช้วิธีโสโครก!”
“นี่แก! แกกล้าด่าฉันงั้นเหรอ ?” เซินหยวนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวั่นเกรงเล็กน้อยเมื่อเห็นพฤติกรรมของเย่เชียนที่ดูฉุนเฉียวขนาดนั้น เขารู้สึกหวาดกลัวอยู่ในใจ เพราะเซินหยวนเป็นคนประเภทที่ได้แต่รังแกผู้ที่อ่อนแอกว่า แต่กลัวผู้ที่แข็งแกร่งกว่า
ทุกครั้งที่ผู้ป่วยและครอบครัวของพวกเขาเข้ามาขอสิ่งต่าง ๆ จากเซินหยวน เขามักจะชอบทำตัววางท่าเหมือนปีศาจอยู่เสมอ และครั้งนี้เขาเองก็ตัดสินเย่เชียนจากการแต่งตัว เขาคิดไปเองว่าเย่เชียนนั้นคงจะง่ายต่อการกลั่นแกล้งและข่มเหงรังแก แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเย่เชียนที่มีกำลังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟอยู่อย่างนี้ เขาก็รู้สึกอ่อนแอและหมดหนทาง
“แกนี่ช่างไม่มีคุณสมบัติผู้ดีเอาเสียเลย” เซินหยวนพึมพำ
“เหอะ… คนอย่างแกนี่เรียกว่าผู้ดีงั้นเหรอ ?” เย่เชียนพูดเสียงเย็น จากนั้นก็ดึงมีดหมาป่าสีเลือดออกมาพร้อมกับปักมันลงบนโต๊ะ “มันจะดีกว่านะ ถ้าแกหัดเจียมตัวเอาไว้ซะบ้าง อย่าให้ฉันรู้นะว่าแกกำลังวางแผนสกปรก ๆ อะไรอีก ไม่อย่างงั้นมีดที่งดงามและล้ำค่าเล่มนี้ มันจะกลืนกินแกเข้าไปและเหลือเอาไว้เพียงแค่เลือด!”
รอบ ๆ มีดโลหิตหมาป่านั้นมีจิตสังหารอันนองเลือดวนเวียนอยู่เต็มไปหมด มันเป็นมีดโบราณที่เคยสังเวยเลือดของผู้คนมานับไม่ถ้วนแล้ว ทำให้หมาป่าสีเลือดเล่มนี้เสมือนว่ามีจิตวิญญาณของตัวมันเอง ซึ่งในตอนนี้มันก็กำลังเปล่งแสงแห่งความตายอันน่าสยดสยองออกมาให้เห็น เฉกเช่นเดียวกันกับเคียวแห่งความตายของเจ้าแห่งยมทูตกริมรีปเปอร์ที่สามารถพรากวิญญาณได้เพียงแค่คนผู้นั้นได้เห็นมัน!