ตอนที่ 142 เสน่ห์อันเป็นเอกลักษณ์ของฉินหยู

“ฉันว่าเราสองคนกำลังคิดคาดเดากันไปเองนะ บางทีมันอาจจะเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบก็ได้ ฉันว่าคนขี้โกงนั่นคงไม่ได้มีความอารมณ์พิศวาสอะไรกับฉันหรอก” ฉินหยูหยุดพูดไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อไปว่า “คุณหลิน… คุณอย่าคิดอะไรให้มันหนักหัวสมองนักเลย ที่คุณชอบเย่เชียนน่ะเป็นเหตุผลหนึ่ง… ส่วนคนที่เขาต้องการเลือกที่จะอยู่ด้วยนั่นก็อีกเหตุผลหนึ่ง ซึ่งก็เห็นกันอยู่ชัด ๆ แล้วว่าคนคนนั้นก็คือคุณ ดังนั้น… คุณก็ไม่ควรที่จะกังวลอะไร ต่อให้วันนึงเย่เชียนจะทำให้คุณผิดหวังรืออะไร ฉันก็จะไม่ยอมเช่นกัน ฉันคนนี้จะคอยสนับสนุนคุณอยู่ห่าง ๆ เอง”

หลินโรโร่วมองไปที่ฉินหยูด้วยความประหลาดใจและซาบซึ้ง จากนั้นเธอพูดด้วยน้ำเสียงที่ตื้นตันว่า “คุณ…”

ฉินหยูยิ้มและพูดขัดจังหวะหลินโรโร่วว่า “พวกเราหยุดคิดเรื่องนี้กันก่อนดีกว่ามั้ย ? เอ่อ… จะว่าไปฉันคิดว่าฉันน่าจะแก่กว่าคุณ… ถ้าคุณไม่ขัดข้อง ฉันขอเรียกคุณว่าน้องหลินจะได้มั้ย ?”

“ได้ค่ะ… งั้นฉันก็จะเรียกคุณว่าพี่หยูก็แล้วกันนะคะ” หลินโรโร่วยิ้มอย่างอบอุ่น เธอไม่รู้ว่ามันคืออะไรกันแน่ แต่ในช่วงเวลาที่เธอเผชิญหน้ากับฉินหยูนั้น เธอรู้สึกได้ถึงเสน่ห์ที่พิเศษเหลือล้นของฉินหยูอย่างมาก ซึ่งมันทำให้แม้แต่ผู้หญิงอย่างเธอก็ยังอยากจะเข้าหาฉินหยูเพื่อทำความรู้จัก ในใจของเธอตอนนี้ต้องการให้เย่เชียนอยู่ร่วมกับฉินหยูอย่างแท้จริง แต่หลังจากที่เธอได้ยินคำพูดของฉินหยูทั้งหมด เธอก็รู้สึกว่าตัวเองนั้นยังขาดประสบการณ์และไม่มีจิตใจที่กว้างขวางแบบฉินหยูเลย ท้ายที่สุดแล้ว หลินโรโร่วก็รักเย่เชียนอย่างแท้จริงและเต็มใจที่จะเสียสละทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อเย่เชียน แม้กระทั่งสิทธิ์ที่เธอจะรักเขาก็ยอม

พวกเธอทั้งสองคนเป็นศัตรูหัวใจกันอย่างเห็นได้ชัด แต่ภายใต้เสน่ห์และจิตใจที่ดีงามของฉินหยูมันทำให้พวกเธอทั้งสองกลับกลายเป็นพี่น้องที่ดีต่อกัน สิ่งนี้มันยิ่งทำให้ยากที่จะรู้ได้ว่า เย่เชียนจะเลือกใครกันแน่ เพราะถึงยังไงพวกเธอทั้งสองคนก็ยังคงเป็นพี่น้องที่ดีต่อกัน บางครั้งความรักนั้นมันก็เห็นแก่ตัว แต่บางครั้งมันก็จะเป็นน้ำใจและความเสียสละที่ใหญ่ยิ่งกว่า

หลินโรโร่วนั้นมีแนวคิดเกี่ยวกับเรื่องคู่แต่งงานที่เหมาะสมมาตั้งแต่ตอนที่เธอยังเป็นเด็ก พอเธอรู้ว่าเย่เชียนและฉินหยูชอบกัน เธอจึงเลือกที่จะถอยออกมา แต่ฉินหยูก็รั้งเธอเอาไว้ด้วยจิตใจที่ดีงาม

ทว่าฉินหยูนั้นแตกต่างออกไป ในฐานะที่เธอเป็นผู้สืบทอดของหงเหมินกรุ๊ป และเธอเองก็เคยได้พบกับผู้คนมามากมาย เธอเคยเห็นพวกผู้ชายที่มีภรรยาหลายคน แม้ว่ากฎหมายของจีนจะไม่ได้รับรองเรื่องนี้ก็ตาม แต่นั่นมันก็ไม่สามารถที่จะไปขัดขวางความรักของพวกเขาได้ เช่นเดียวกันกับพ่อของฉินหยู ฉินเทียน ที่มีภรรยาถึงสามคน ฉินหยูเป็นลูกของภรรยาคนแรก ส่วนฉินเฟิงนั้นเป็นลูกของภรรยาคนที่สอง แต่พวกเขาทั้งหมดก็สามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างกลมกลืนเป็นครอบครัวเดียวกันอย่างมีความสุขได้ ดังนั้นฉินหยูจึงคิดว่าต่อให้เย่เชียนจะมีภรรยาสักสามสี่คน และเมียน้อยหรือเมียเก็บอีกสักกี่คนคนก็ตาม ยังไงเธอก็จะรักเขาอยู่ดี แม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่าทางฝ่ายหลินโรโร่วนั้นจะคิดอย่างไร แต่ฉินหยูก็จะพยายามทำให้หลินโรโร่วนั้นยอมรับในตัวเธอ