บทที่ 296 ก้มกราบขอความเมตตา

ติงเยี่ยนขมวดคิ้วแน่น : “ซูเฟย คิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะดื้อรั้นขนาดนี้!”

อู๋เป่ยดึงเก้าอี้ออกมา จากนั้นให้ซูเฟยนั่งลง เขานั่งอยู่ข้างๆ ไม่สนใจการจ้องมองของคนรอบข้าง เขาพูดด้วยรอยยิ้ม...