ตอนที่ 1323
บทที่ 1324 บุพกาลชายแดนเหนือ
22 ตุลาคม 2569
ลำแสงกระบี่สว่างวาบ แผ่กระจายออกไปทั่วท้องฟ้า!
พลังกระบี่อันดุเดือดฟาดลงไปที่ขมับของชายคนนั้นในทันที!
กระบี่ชื่อเซียวถือว่าเป็นอาวุธศักดิ์สิทธิ์แห่งจุนเจ๋อที่หาได้ยากยิ่งในโลกใบนี้
มันมีข้อดีข้อหนึ่งที่ยิ่งใหญ่มาก คือสามารถควบแน่นพลังและออกอาวุธโจมตีศัตรูได้อย่างรวดเร็ว!
ตอนที่ฉู่หลิวเยว่ใช้หมัดเทวา นางต้องใช้เวลาเตรียมตัวและรวบรวมลมปราณ แต่ตอนที่นางใช้กระบี่ชื่อเซียว นางไม่จำเป็นจะต้องทำอย่างนั้นเลย!
นางกวัดแกว่งกระบี่ได้ตามใจชอบ พลังไร้เทียมทานอย่างยิ่ง!
เพียงแค่ชั่วเวลาหนึ่งกระบี่ชื่อเซียวก็สามารถควบแน่นพลังอันน่าทึ่งออกมาได้ จากนั้นก็สามารถฟันลงได้อย่างง่ายดาย!
และก็เป็นเช่นนั้น
“อาวุธศักดิ์สิทธิ์แห่งจุนเจ๋อ!?”
ชายคนนั้นถูกพลังที่บ้าคลั่งโจมตีจนต้องถอยร่นลงไปหลายก้าว เขายังไม่ทันได้ยืนอย่างมั่นคง ก็สามารถสัมผัสได้ถึงลมปราณที่หนาวเย็นขึ้นมา!
เขาเงยหน้าขึ้นมอง ในแววตามีประกายตื่นตระหนก
สายตาของฉู่หลิวเยว่เต็มไปด้วยจิตสังหารที่เข้มข้น
เรื่องที่นางมีอาวุธศักดิ์สิทธิ์แห่งจุนเจ๋อ นอกจากผู้อาวุโสที่อยู่ในสำนัก ก็แทบจะไม่มีใครรู้เรื่องนี้
ด้วยเหตุผลหลายประการ เหล่าผู้อาวุโสในสำนักจะไม่เปิดเผยเรื่องนี้สู่โลกภายนอก
แต่คนอื่นนั้นไม่แน่
ฉู่หลิวเยว่รู้ดีว่า ถ้าข่าวที่นางครอบครองอาวุธศักดิ์สิทธิ์แห่งจุนเจ๋อจะแพร่กระจายออกไป จะต้องทำให้เกิดความปั่นป่วนอย่างมาก
ดังนั้น…วันนี้ผู้ชายคนนี้จะต้องตายที่นี่! เมื่อคิดได้ดังนั้นนางก็สะกิดปลายเท้า แล้วทะยานไปด้านหน้า พร้อมฟันกระบี่รอบที่สอง!
…
ภายในเมืองฝางโจว
หลังจากที่จัวเซิงและเพื่อนแยกทางกับฉู่หลิวเยว่แล้ว เขาก็เดินไปที่เหลาน้ำชาแห่งหนึ่งบริเวณใกล้เคียง อยากจะรอคอยนางอยู่ที่นั่นแล้วค่อยออกไปเดินเที่ยวพร้อมกัน
แต่หลังจากรอแล้วรอเล่า กาน้ำชาเย็นลงแล้ว ฉู่หลิวเยว่ก็ยังไม่กลับมา
“แค่ไปคืนของต้องใช้เวลานานขนาดนี้ด้วยหรือ?”
จัวเซิงอยู่ริมหน้าต่างชั้นสองแล้วมองลงมา
คนที่อยู่บนถนนเดินพลุกพล่าน ค่อนข้างมีชีวิตชีวา แต่ก็มองไม่เห็นเงาร่างที่คุ้นตาเลย
“หรือว่าคนผู้นั้นจะไม่ยอมคืนเงิน จนทำให้ทั้งสองคนต้องทะเลาะกันขึ้นมา?”
หลัวเยี่ยนหมิงครุ่นคิดแล้วส่ายหน้า
“น่าจะไม่ใช่ ป้ายไม้แผ่นนั้นไม่ใช่ของมีราคาอันใด ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องทะเลาะกันเพราะสิ่งนี้ เดิมทีนี่ก็เป็นความผิดของพ่อค้าที่ขายของปลอมคนนั้น หากทะเลาะกันขึ้นมา เขาก็ไม่น่าจะค้าขายต่อไปได้”
จัวเซิงคิดแล้วก็เห็นด้วย ฝางโจวเป็นสถานที่ที่พิเศษ ปกติแล้วไม่มีใครกล้ามาก่อเรื่องที่นี่ เขาคิดว่าอีกสักครู่ ฉู่หลิวเยว่ก็คงจะกลับมา
แต่เมื่อทั้งสองคนรอไปอีกสักพัก คนผู้นั้นก็ยังไม่กลับมาเสียที
“ไม่ได้การล่ะ พวกเราจะต้องไปดูเสียหน่อย!”
เมื่อพูดจบทั้งสองคนก็รีบกลับไปที่ถนนสายก่อนหน้านี้
แต่พ่อค้าคนนั้นก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยตั้งนานแล้ว แม้กระทั่งแผงลอยของเขาก็ถูกเก็บไปแล้ว
ฉู่หลิวเยว่ก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย
ทั้งสองคนกวาดตามองโดยรอบ จากนั้นก็สัมผัสได้ว่า นี่มันเกิดเรื่องแล้วจริงๆ!
“นี่มันเกิดเรื่องอันใดขึ้น เหตุใดทั้งสองคนนั้นถึงหายตัวไป?”
จัวเซิงมีสีหน้ากังวล
“พ่อค้าคนอื่นยังอยู่ที่นี่อยู่เลย…ผู้ชายคนนั้นจะต้องมีอันใดแอบแฝงแน่นอน! เป็นไปได้หรือไม่ว่าเขาจะพาตัวฉู่เยว่ไปด้วย!”
หลัวเยี่ยนหมิงพินิจครู่หนึ่ง
“เหมือนจะเป็นไปไม่ได้ ตอนนั้นฉู่เยว่บอกว่าของชิ้นนั้นเป็นของปลอม ต้องการจะคืนสินค้า…แต่เขาคือเซียนหมอ เขาจะมองพลาดได้อย่างใด?”
ก่อนหน้านี้เขายังไม่รู้สึก แต่เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาก็คิดว่ามันมีข้อน่าสงสัยอยู่หลายจุด!
เหมือนว่าฉู่เยว่ตั้งใจจะกลับไป!
“ถ้า…ถ้าอย่างนั้นเหตุใดฉู่เยว่ไม่พูดกับเราเสียหน่อยล่ะ?”
จัวเซิงรู้สึกโมโหขึ้นมา
“หรือว่ายังกลัวว่าพวกเราจะรู้เรื่องอันใดเข้า!”
หากเจอเรื่องอันตรายเข้า แล้วมีพวกเราอยู่ ก็ยังสามารถช่วยอีกฝ่ายได้!
แต่ว่าตอนนี้อีกฝ่ายไปอยู่ที่ไหนเขายังไม่รู้เรื่องเลย!
“เมืองฝางโจวใหญ่เกินไป ผู้ชายคนนั้นเหมือนว่าจะเตรียมตัวมา มีแค่พวกเราสองคน เกรงว่าจะไม่เพียงพอ”
หลัวเยี่ยนหมิงพูดขึ้น แล้วหมุนตัวเดินออกไปอีกทาง
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อร่วมพูดคุย