บทที่ 283

ผู้อาวุโสสามตกใจ "เป็นเช่นนี้ได้อย่างไร"

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ เรื่องที่เกี่ยวกับตระกูลเหยียน ข้าช่วยพวกเจ้า เพราะข้ายังนึกถึงความสัมพันธ์ระหว่างพวกเรา แต่ถึงแม้ข้าไม่ช่วยพวก้เจ้า ข้าก็ไม่ได้ทำอะไรผิด เพราะข้าแค่ทำตามหลักการณ์ของข้า”

จั๋วซือหรานมองเขาด้วยรอยยิ้มจาง ๆ "เพราะท้ายที่สุดแล้ว ตอนที่ตระกูลเหยียนหาเรื่องข้าอย่างหนัก พวกเจ้าก็ไม่ได้ช่วยข้าในเรื่องใด ๆ ไม่ใช่หรือ พวกเจ้ารีบถีบข้าออกจากตระกูลแล้ว ผู้อาวุโสสามคงไม่ได้ลืมหรอกใช่ไหม แม้ว่าเจ้าลืมแล้วจริง ๆ ข้าก็จะไม่ได้ลืม ตอนนั้นเจ้ายังยืนอยู่หน้าประตูของหน่วยสืบสวนพิเศษไม่ใช่หรือ”

ผู้อาวุโสสามมีสีหน้าที่แย่มาก นั่นไม่ใช่เพราะจั๋วซือหรานพูดเท็จ แต่เป็นเพราะทุกคำพูดที่จั๋วซือหรานพูดนั้นเป็นความจริง ซึ่งยิ่งทำให้เขาอับอาย

เพราะบางครั้งความจริงก็จะยิ่งทำให้คนเจ็บปวด

จั๋วซือหรานกล่าวต่อ "เพราะฉะนั้น พวกเจ้าแก้ปัยหาเองก็ได้ ข้าจะไม่ยุ่งแล้ว พวกเจ้าคิดว่าจั๋วหรูซินเก่งไม่ใช่หรือ เช่นนั้นให้นางไปหาทางแก้ปัญหาละกัน "

ผู้อาวุโสสามยังอยากพูดอะไรต่อ แต่เขารู้สึกว่าไม่ว่าเขาจะช่วยตระกูลหรือจั๋วหรูซินอธิบายคำใด ๆ ในขณะนี้ อาจจะทำให้จั๋วซือหรานโกรธมากขึ้น

เพราะผู้หญิงที่ตรงหน้าเขาโกรธแล้ว

ดังนั้นในเวลาเพียงครู่เดียว ผู้อาวุโสสามรู้ตัวทันที เขากลั้นคำพูดของเขาไว้ เขาแค่พูดว่า "เสียวจิ่ว อย่าโกรธเลย ต้องทำอย่างไร เจ้าถึงจะหายโกรธได้"

จั๋วซือหรานมองไปที่จั๋วหรูซิน

จั๋วหรูซินแทบจะยืนไม่ไหวอยู่แล้ว แต่นางยังจ้องมองจั๋วซือหรานด้วยความโกรธแค้น เหมือนนางต้องการคว้านเนื้อหนึ่งก้อนออกจากใบหน้าของจั๋วซือหราน

แต่จั๋วหรูซินสังเกตว่า เมื่อเทียบกับความเกลียดชังของตัวเอง แววตาของจั๋วซือหรานดูเฉยเมยเกินไป และดูเหมือนว่านางยิ้มประชดประชันด้วยซ้ำ

แน่นอนว่าตอนนี้จั๋วหรูซินรู้ตัวเช่นกัน และนางรีบพูด "ท่านผู้อาวุโส นางต้องเรียกร้องอะไรแน่นอน บางทีนางอาจจะไม่เคยมีความสมัครช่วยเหลือเราตั้งแต่แรกเลย อีกอย่าง เดิมทีเป็นเพราะนางสร้างปัญหากับตระกูลเหยียนเอง จึงทำให้ตระกูลเราต้องเดือดร้อนขนาดนี้ เราจะปล่อยให้นาง…ได้อย่างไร”

“หุบปาก” ผู้อาวุโสสามด่าอย่างดุ “เจ้าคิดว่าตอนนี้ยังแย่ไม่พอใช่ไหม พ่อของเจ้าบอกข้าว่าเจ้าจะไม่ทำอะไรบ้า ๆ บอ ๆ แน่นอน ข้าจึงรับปากพานางมาที่นี่ พ่อของเจ้ายังรอยารักษาอาการบาดเจ็บ พี่ชายของเจ้ากลั่นยาเสร็จแล้ว จึงนำไปรักษาพ่อของเจ้าได้ เจ้ารู้เรื่องนี้หรือไม่”