กงชิงหยุนเยนพูดด้วยใบหน้าที่จริงจังอย่างมาก ราวกับว่ามันเป็นอย่างนั้นจริง ๆ เลยทีเดียว เฟิ่งหลิงหยุนเลิกคิ้วแล้วมองกงชิงหยุนเยน : "เจ้าช่างพูดได้ไม่อายปากเลยจริงๆนะ ช่างคุยโวโอ้อวดอย่างไร้ยางอายได้เหมือนพ่อเจ้าไม่มีผิด อย่างที่โบราณว่าไว้จริง ๆ มี พ่ออย่างไรก็มีลูกสาวอย่างนั้น พ่อเจ้าให้กำเนิดเจ้ามานี่ ไม่มีขาดทุนเลยสักกระผีกริ้นจริงๆ กลัวก็แต่บรรดาพี่ชายทั้งหลายของเจ้า ยังไม่หน้าด้านหน้าทนเท่าเจ้าเลยนี่สิ "
กงชิงหยุนเยนเผยสีหน้าไม่เห็นด้วยออกมาแวบหนึ่ง พูดด้วยท่าทางจริงจังเป็นการเป็นงานอย่างยิ่งว่า : "แม่จะว่าข้าก็ไม่เป็นไร แต่อย่ามาว่าพ่อ ในใจของข้า พ่อเป็นคนที่ดีงามสมบูรณ์ที่สุดแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้ไม่มีอะไรดีงามเท่าพ่อ!”
เฟิ่งหลิงหยุนถึงกับตะลึงค้างไปชั่วขณะ ค่อย ๆ มองไปยังเจ้าของร่างเดิม ที่ยามนี้เริ่มเติบโตขึ้น แต่ก็ยังคงเป็นเด็กคนหนึ่งอย่างไม่วางตา ต้นเหตุที่หว่านเพาะเอาไว้ในชาติก่อน กำลังส่งผลกระทบที่ไม่อาจลบเลือนแก้ไขได้ในชาตินี้อย่างนั้นหรือไม่ หรือนี่คือบทสรุปของเรื่องราวทั้งหมด? กงชิงวี่จะไม่ชอบได้อย่างไรล่ะ ก็เขาให้กำเนิดลูกสาวที่ดีขนาดนี้ออกมาเชียวนะ
จุดยืนที่ต่างกัน ตำแหน่งก็เปลี่ยนไปแล้ว ความรู้สึกก็ย่อมเปลี่ยนไปไม่เป็นเหมือนเดิมอีกต่อไปเช่นกัน
ถ้าเจ้าของร่างเดิมพูดแบบนี้ กงชิงวี่จะต้องไม่ชอบอย่างแน่นอน ถึงขั้นคิดไปว่าเจ้าของร่างเดิมนั้นอ่อยให้ท่าเขาด้วยซ้ำ แต่ถ้าเป็นลูกสาวที่เขารักปานแก้วตาดวงใจเป็นคนพูด ก็ไม่รู้แล้วว่าเขาจะดีใจมากมายขนาดไหน
ไม่รอให้เฟิ่งหลิงหยุนได้พูดอะไร กงชิงหยุนเยนก็ชิงพูดขึ้นมาอีกครั้งว่า: "พ่อบอกว่า ข้ามีแม่อย่างไร ก็ต้องมีลูกสาวที่เป็นอย่างนั้น ส่วนแม่ก็บอกว่า ข้ามีพ่ออย่างไร ก็ต้องมีลูกสาวที่เป็นอย่างนั้น สรุปคือแม่ไม่ชอบข้าขนาดนั้นเลยหรือ?”
กงชิงหยุนเยนเบิกตากลมโต จ้องมองเฟิ่งหลิงหยุนตาไม่กระพริบ เฟิงหลิงหยุนส่ายหน้า แต่ไม่ได้พูดอะไร แค่มองไปที่กงชิงหยุนเยนด้วยอาการใจลอยคล้ายตกอยู่ในภวังค์
"แม่ ท่านมองอะไรหรือ? " กงชิงหยุนเยนเอ่ยถาม
“ไม่ได้มองอะไร ส่วนที่เจ้าเหมือนแม่ก็คือใบหน้า เพราะตั้งแต่แรกเราต่างก็เหมือนกันทุกประการ แต่ในกระดูกของเจ้ากลับมีส่วนที่เหมือนกับพ่อ แต่เจ้านั้นก็มีนิสัยใจคอของตัวเจ้าเอง ซึ่งเป็นสิ่งที่พ่อของเจ้าชื่นชอบ และเป็นสิ่งที่แม่อิจฉา เป็นสิ่งที่เป็นของเจ้าเพียงคนเดียวเท่านั้น ไม่ว่าใครก็ไม่อาจมีได้ "
"โอ๋?" กงชิงหยุนเยนมองเฟิ่งหลิงหยุนอย่างแปลกใจ คล้ายจะเข้าใจครึ่งไม่เข้าใจครึ่ง ถึงอย่างไรนางก็ยังเป็นเด็ก บางสิ่งที่เฟิ่งหลิงหยุนพูดนางก็ฟังไม่เข้าใจ ทางเฟิ่งหลิงหยุนเองก็ไม่พูดอะไรต่อแล้ว
เฟิ่งหลิงหยุนยิ้ม ได้ยินเสียงใครบางคนกำลังเดินอยู่ด้านนอกตำหนัก อีกทั้งยังมุ่งตรงมาทางนี้อีกด้วย จึงหันไปมองที่ประตู
มีคนมารายงานว่าหยุนเล่มาแล้ว
"ประกาศเถอะ" เฟิ่งหลิงหยุนออกคำสั่ง
หยุนเล่เดินเข้ามา ตรงไปหาเฟิ่งหลิงหยุน จากนั้นจึงกล่าวน้อมทักทายนาง: "หยุนเล่ถวายบังคมมกุฎราชกุมารีพ่ะย่ะค่ะ"
"ลุกขึ้นเถอะ" เฟิ่งหลิงหยุนลูบมือ อนุญาตให้เขาลุกขึ้น
หยุนเล่เดินไปหยุดยืนอีกด้าน ในขณะที่เฟิ่งหลิงหยุน ยังคงมองไปที่หยุนเล่อย่างแปลกใจไม่หาย
"แม่ ท่านเป็นอะไรไป?" หลายปีมานี้ กงชิงหยุนเยนอยู่ข้างกงซิงวี่มาโดยตลอด นางจึงมีทักษะในการมองคน มองเรื่องราวทั้งหลายได้อย่างทะลุปรุโปร่ง แค่เห็นเฟิ่งหลิงหยุนเลิกคิ้วไม่เข้าใจเพียงครั้ง นางก็สามารถรับรู้ได้ในทันที
เฟิ่งหลิงหยุนกลับรู้สึกชื่นชมไม่น้อย แม่สาวน้อยคนนี้มองคน มองเรื่องราวได้แม่นยำตั้งแต่อายุยังน้อยขนาดนี้เชียว!
“ คิดอยู่ว่าเขาเป็นใคร” เฟิ่งหลิงหยุนพูดอย่างราบเรียบสงบนิ่ง
กงชิงหยุนเยนแปลกใจ: "เขาจะเป็นใครได้? เขาก็คือเขาไม่ใช่หรือ?"
เฟิ่งหลิงหยุนปรายตามองกงชิงหยุนเยนแวบหนึ่ง “ ไม่รู้สิ แต่เมื่อเห็นลักษณะของเขาแล้ว ก็มั่นใจได้ว่าเขาคงเป็นคู่ชะตาลิขิตของเจ้าในครั้งอดีต เพียงแต่แม่ก็ไม่รู้ว่า เจ้ายังมีชะตากรรมอะไรร่วมกันบ้าง เพราะถึงอย่างไรในเวลานั้นเจ้ามีเพื่อนที่สนิทชิดใกล้อยู่เพียงคนเดียว เวลาสิบปีนั้นมันได้ผ่านไปแล้ว อย่างไรก็คงไม่ถึงขั้นไม่ระวัง จนวิญญาณของเขาหลุดออกจากร่างมาโดยบังเอิญหรอกนะ