กงชิงวี่กัดมันเทศที่อยู่ในมือไปคำหนึ่ง ：“ในเมื่อไม่สามารถเอาตัวรอดได้ จะเห็นใจอย่างไร ？”
อันหลิงหยุนยิ้มขึ้นมา แล้วถอนหายใจพลางพูด ：“นี่เป็นเพียงแค่สาเหตุหนึ่งเท่านั้น อีกอย่างนางนั้นมีความกังวลในใจอยู่ตลอดเรื่องที่นางไม่มีมารดา และบังเอิญว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนนางได้ยินแม่ทัพอันพูดเรื่องที่ว่ามารดาของนางยังไม่ตาย นางรู้สึกเจ็บปวดใจอย่างมาก จนอยากออไปตามหามารดา เพื่อถามไถ่ว่าเหตุใดถึงไม่ต้องการนาง เรื่องนี้หากท่านอ๋องยอมช่วยเหลือ ไม่แน่นางอาจจะออกไปจากตัวข้า ”
กงชิงวี่คิ้วขมวดขึ้น ：“ไม่ใช่ว่ามารดาของนางตายไปนานแล้วหรือ？”
“ดูเหมือนว่าแม่ทัพอันกำลังปกปิดบางอย่างอยู่ ซึ่งเจ้าของร่างเดิมก็ให้ความสนใจมากด้วย ”อันหลิงหยุนเองก็หมดหนทางแล้วเช่นกัน
กงชิงวี่ถาม ：“เจ้าของร่างเดิมสามารถออกมาได้หรือไม่？”
อันหลิงหยุนส่ายหน้า ：“นางเหนื่อยล้า และได้รบบาดเจ็บด้วยเช่นกัน ตอนนี้นางหลับใหลไปแล้ว ข้าพูดเรื่องเหล่านี้กับท่านนางไม่สามารถรับรู้ได้ ”
“นางจะจากไปจริงๆหรือ ？”สิ่งที่กงชิงวี่นั้นใส่ใจมากที่สุดก็คือจุดนี้
อันหลิงหยุนกล่าวถาม ：“แล้วถ้าหากนางไม่ยอมจากไปเล่า หากนางต้องการให้มีวิญญาณสองตนในร่างเดียวกัน ？”
ดวงตาของกงชิงวี่เรียบนิ่ง ไม่กล่าวตอบ
หลังจากที่อันหลิงหยุนทานอาหารเสร็จ ก็ออกปหาสมุนไพรข้างนอก เมื่อหาเจอนางก็นำใบสมุนไพรใส่ปากแล้วเคี้ยวไปมา ก่อนจะนำมากดลงบนบาดแผล แล้วพันผ้าเอาไว้
ส่วนกงชิงวี่นั้นอยู่ข้างหลังอันหลิงหยุน คอยติดตามนางอยู่ตลอด
เมื่อทำแผลเสร็จ อันหลิงหยุนก็ออกไปหาสมุนไพรชนิดอื่น ซึ่งทั้งหมดล้วนเป็นยาบำรุงเลือดและฟื้นฟูร่างกายทั้งสิ้น เมื่อตกค่ำก็นำสมุนไพรออกมาต้ม แล้วค่อยดื่มลงไป
กงชิงวี่มองดูอันหลิงหยุนที่ดื่มยาขมสีดำสนิทราวกับว่ากำลังดื่มน้ำหวานลงไปเสียอย่างนั้น
“ไม่ขมหรือ？”
ขนาดเขาที่มองดูยังรู้สึกถึงความขม แต่อันหลิงหยุนกลับรู้สึกตลก ：“ไม่มีคนผู้ใด ไม่กินยาหรอก ต่อให้ร่างกายจะแข็งแรงแค่ไหนก็ต้องกิน การกินยาเป็นเรื่องที่ปกติ ไม่ว่าจะขมหรือไม่นั้นก็ต้องกิน เหตุใดจะต้องทำให้คนอื่นดูว่ามันขมด้วยเล่า ？”
“ข้าขอลองหน่อย”กงชิงวี่ยื่นมือเข้าไป แต่อันหลิงหยุนกลับขยับมือออกห่าง
“ไม่ได้ท่านอ๋อง ร่างกายท่านอ๋องถึงแม้จะไม่ได้เป็นอะไรมาก ก็ใช่ว่าพิษจะทำอะไรท่านไม่ได้ ซึ่งยานี่มีพิษ”อันหลิงหยุนเดินเข้าไปพักผ่อน กงชิงวี่จึงลุกขึ้นไปนอนลงข้างๆ แล้วทั้งสองก็โอบกอดเข้หากัน และด้วยความที่กงชิงวี่ไม่สบายใจ
“เมื่อไหร่ร่างกายนี้จะดีขึ้น？”
“เมื่อไม่มีระบบคอยดูแล ก็คงต้องใช้เวลานาน ข้าต้องใช้เวลาครึ่งเดือนในการปรับสภาพถึงจะได้ หรือบางทีข้าอาจจะต้องใช้เวลาเป็นเดือน ”
“เช่นนั้นก็ดี ไม่มีระบบแล้ว จะได้ลดการใช้เลือด ”กงชิงวี่ถึงแม้จะปากแข็ง แต่ภายในใจกลับอ่อนระทวยไปหมด จากนั้นเขาจึงใช้มือทั้งสองโอบกอดอันหลิงหยุนเอาไว้อย่างแน่นหนา
อันหลิงหยุนหลับตาลง ซบลงไปแล้วพกผ่อน
พวกเขาอยู่บนเขาได้สามวันก็ลงจากเขามาแล้ว ด้วยปัญหาที่มีมากมาย และอันหลิงหยุนก็มีความเป็นห่วงแม่ทัพอัน ดังนั้นอยู่ได้เพียงสามวันจึงกลับลงมา
เมื่อทั้งสองลงมาจากเขา เข้าไปในเมืองหลวงก็ได้ยินข่าวว่าจวนอ๋องตวนนั้นมีงานมงคล งานมงคลอะไรกัน ?
อันหลิงหยุนรู้สึกประหลาดใจเหลือบไปมองกงชิงวี่ ：“จวนอ๋องตวนนอกจากมีงานสมรสแล้ว ยังมีงานมงคลอื่นอีกหรือ？”
อันหลิงหยุนรู้สึกว่านี่เป็นเพียงเรื่องตลก แต่สีหน้าของกงชิงวี่กลับดูจริงจัง พร้อมกับหันมาพูดกับอันหลิงหยุน ：“หลิงหยุนเรื่องตลกของเจ้าอาจจะกลายเป็นจริงแล้ว”
อันหลิงหยุนขมวดคิ้ว ：“เรื่องจริง？”
“อืม”
กงชิงวี่ดึงมืออันหลิงหยุน พานางไปยังฝั่งจวนอ๋องตวนเพื่อสังเกตการณ์
ในเวลาช่วงเช้า มีรถเกี้ยวสีแดงขบวนหนึ่งเดินทางมาจากจวนเฉินเสี้ยงแล้วมาหยุดลงยังหน้าประตูจวนอ๋องตวน จากนั้นก็มีหญิงสาวนางหนึ่งลงมาจากเกี้ยวเจ้าสาว พร้อมกับนางกำนัลที่เดินตามหลังมา