บทที่ 856

เมื่อคิดว่าองค์จักรพรรดิถึงขั้นยอมตัดแขนของตัวเองออกเพื่อปกปิดบาดแผลที่น่ากลัว หัวใจของนางก็เต็มไปด้วยความวิตก

“เจ้าบอกว่าเจ้าเคยเห็นโรคแผลหน้าผี และสามารถรักษามันให้หายขาดได้ เช่นนั้นบอกข้าทีว่าแผลหน้าผีเป็นอย่างไร? และเจ้าสามารถรักษามันได้อย่างไร?” หวงไท่โฮ่วตรัสถาม

ซุนฟางเอ๋อร์ตอบว่า “แผลหน้าผีสามารถเติบโตได้ทั้งภายนอกและภายในร่างกาย บางแผลมีองค์ประกอบเป็นตา หู ปาก และจมูกที่สมบูรณ์ บางแผลมีมือและเท้าร่วมด้วย แต่บางแผลก็มีลักษณะไม่สมบูรณ์ คนไข้ที่ฟางเอ๋อเคยรักษาก่อนหน้านี้มีแผลผุดขึ้นที่หน้าท้อง ต่อมาฟางเอ๋อร์จึงทายาให้เขา ภายในหนึ่งเดือน แผลหน้าผีก็หลุดออก หน้าท้องของเขาก็กลับมาเรียบสะอาด ราวกับว่าไม่เคยมีอะไรงอกขึ้นมาเลย”

“ยาอะไรบ้าง?” หวงไท่โฮ่วถามต่อ

“ผงยาเหลยหวาน ผงขาว และผงที่สกัดจากชวนเป้ยหมู่ นำมาทาที่แผล ควบคู่ไปกับการกินยาต้มเป็นเวลาหนึ่งเดือน หลังจากหนึ่งเดือนผ่านไป แผลหน้าผีจะหลุดออกของมันเองเพคะ”

“ใช้ผงทาแผลเพียงสามอย่างเท่านั้นเองหรือ?” เมื่อเห็นว่านางตอบคำถามได้อย่างฉะฉานชัดเจนและมีเหตุผล หวงไท่โฮ่วก็ดูให้ความสนใจมากทีเดียว

“ตามหลักการแล้ว ปริมาณของตัวยาจะเปลี่ยนแปลงไปในแต่ละวัน และในระหว่างการรักษา แผลหน้าผีจะเกิดหนองพุพอง ซึ่งต้องมีการกรีดเปิดแผลเพื่อเช็ดหนองออก การรักษาค่อนข้างลำบาก ทว่าได้ผลเพคะ”

หวงไท่โฮ่วเริ่มครุ่นคิดถึงข้อดีข้อเสีย

ทว่าซุนกงกงกล่าวขัดขึ้นเสียก่อนว่า “แม่นางฟางเอ๋อร์ แม้ว่าเจ้าจะรักษาแผลหน้าผีได้ ทว่าฝ่าบาทมิได้ประชวรเป็นโรคแผลหน้าผีเสียหน่อย ทั้งหมดนั่นเป็นเพียงข่าวลือ”

กุ้ยไท่เฟยแสร้งตกตะลึง “เป็นข่าวลือเท่านั้นเองหรือ? ข้าก็คิดว่าเป็นเรื่องจริงเสียอีก เสี่ยวซุน สาวใช้ข้างกายจื่ออันนั้นที่เป็นผู้เล่าให้ฟัง นางกล่าวว่าจื่ออันได้เข้าวังมาเห็นพระอาการของฝ่าบาทกับตา”

หวงไท่โฮ่วแสดงสีหน้าเศร้าหมอง “เจ้าได้ยินจากปากนางโดยตรงหรือไม่?”