บทที่ 773

สาวใช้เงยหน้าขึ้น ลังเลที่จะเอ่ยออกมา

หานชิงชิวจ้องมองนาง “เจ้าอยากจะเอ่ยอะไรออกมา ก็เอ่ยออกมาเสียเถิด”

สาวใช้เอ่ยออกมาเสียงเบา “ถึงแม้จะเอ่ยว่าเฉินไท่จวินจะได้รับการชื่นชมจากไท่หวงไท่โฮ่ว ทว่านางเองก็ต้องมีความสามารถด้วยเช่นกัน ศิลปะการต่อสู้ของนางยอดเยี่ยม อีกทั้งยังเก่งในการวางกลยุทธ์ หลังจากที่ได้เป็นแม่ทัพแล้ว ก็วางกลยุทธ์จนเอาชนะไปได้หลายพันลี้ เอาชนะการต่อสู้ไปมากมาย นางได้รับการเคารพจากผู้อื่นก็เป็นการสมควรแล้ว”

“เจ้าหมายความว่าข้าไม่สมควรอย่างนั้นหรือ? เจ้าจะบอกว่าข้าไม่มีความสามารถหรือ?” หานชิงชิวโกรธขึ้นมาในทันที ตบลงบนใบหน้าของสาวใช้ในทันที “แม้แต่เจ้าเองก็เอ่ยถึงข้าอย่างนั้นหรือ? เจ้าอย่าได้ลืมไปว่า เจ้าเองก็เป็นเพียงแค่สาวใช้”

สาวใช้คุกเข่าลง เอ่ยออกมาด้วยความตื่นตระหนก “ฮูหยินอย่าได้โมโหไป บ่าวไม่ได้มีใจโต้แย้ง เป็นบ่าวที่ได้ยินฮูหยินนำเรื่องของเหล่าไท่จวินออกมาเอ่ยถึง ในใจของบ่าวก็เลยรู้สึกประทับใจชั่วขณะ บ่าวเป็นคนจากเมืองชายแดน ในปีนั้นโชคดีที่เหล่าไท่จวินนำทหารมาขับไล่คนเร่ร่อน มิฉะนั้นแล้ว ปู่ของบ่าวคงจะตายไปนานแล้ว”

หานชิงชิวนั่งลงด้วยความเศร้าใจ และก็คร้านที่จะคิดแค้นกับสาวใช้ “เจ้าไปเสียให้พ้น”

สาวใช้ลุกขึ้นยืน ถอยออกไปถึงประตู จู่ ๆ ก็เอ่ยออกมา “ฮูหยิน หากว่าบ่าวบอกกับฮูหยินว่า บ่าวเองก็ชื่นชอบแม่ทัพใหญ่ ในใจของท่านยินดีหรือไม่? จะสงสารที่บ่าวมีใจอยากเป็นเจ้านายหรือไม่?”

หานชิงชิวกรุ่นโกรธขึ้นมาในทันที ตบลงบนโต๊ะแล้วลุกขึ้นยืน “เจ้านี่ช่างกล้าดีแท้ ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือ?”

สาวใช้ลังเลคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะคุกเข่าลงไป “บ่าวไม่ได้ชอบแม่ทัพใหญ่จริง ๆ เพียงแต่เอ่ยออกมาก็เท่านั้น”