บทที่ 713

ท่านอ๋องกวางตงเมื่อเห็นว่ามู่หรงเจี๋ยไม่ส่งเสียงใด ยังคิดว่าเขาไม่เชื่อในคำพูดของตน จึงได้เอ่ยออกมาต่อ “เจ้าน่ะ อย่าได้ไร้เดียงสาเกินไป ยังจะมีความคิดที่ดีกับเสด็จแม่และน้องชายของเจ้าอีก เขาไม่คิดที่จะเหลือเส้นทางให้เจ้าได้มีชีวิตอยู่ต่อ อ๋องหนานหวายไม่ได้หยุดที่จะรวบรวมกองกำลังทางชายแดนตอนใต้ ได้ยินมาว่าทางด้านตอนใต้นั้น เมื่อมีอายุครบสิบเจ็ดปีแล้ว ก็จะถูกบังคับให้เข้ากองทหาร ต่อให้เป็นลูกชายเพียงคนเดียวก็ไม่ได้รับการยกเว้น ราชสำนักไม่สิทธิ์อำนาจเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการเกณฑ์ทหารของเขา เขาทำเช่นนี้เพื่ออะไร? อีกทั้งหลายปีมานี้เขายังพัฒนาเหมืองเหล็กอย่างมาก เพื่อหลอมรวมอาวุธ และยังซื้อแร่เหล็กจากทางด้านเป่ยโม่ ส่วนเสด็จแม่ของเจ้านั้นกลับไม่หยุดลอบสะสมกองกำลังในเมืองหลวง เอาชนะเหล่าขุนนาง แย่งชิงแรงสนับสนุน แน่นอนว่า เจ้าอาจจะคิดว่าอาศัยเพียงแค่หญิงสาวอย่างนางจะสามารถทำอะไรได้บ้าง? เหล่าขุนนางเองก็อาจจะไม่ถูกนางทำให้สับสนได้ ทว่าเจ้าคิดเช่นนี้ผิดแล้ว จากที่ข้ารู้มา หลายปีมานี้นางไม่หยุดที่จะส่งสายลับออกมา แทบจะหลบซ่อนแอบอยู่ใต้เตียงของผู้อื่น เพื่อคอยฟังเรื่องลับส่วนตัว กลุ่มขุนนางในต้าโจว จะมีสักกี่คนที่สะอาดบริสุทธิ์? หากว่าถูกนางจับจุดอ่อนได้แล้วจะทำอะไรได้? หากว่าไม่อยากสูญเสียหน้าที่การงานไป ก็ทำได้เพียงแค่ต้องติดตามนาง”

คำพูดนี้ของท่านอ๋องกวางตง ไม่ใช่เอ่ยออกมาลอย ๆ เขาผ่านการสืบและตรวจสอบมาแล้ว

มู่หรงเจี๋ยยังไม่ส่งเสียงใดออกมา เมื่อท่านอ๋องกวางตงเห็นเข้า ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา “เจ้าไม่เชื่อก็ช่างมันเถิด มาตอนนี้ราชสำนักมีเจ้าที่กุมอำนาจอยู่ เจ้าป้องกันราชครูเหลียง แต่กลับไม่รู้ว่าชายแดนกำแพงกลับกำลังเกิดหายนะขึ้นอย่างเงียบ ๆ”