บทที่ 308

เขาดูท่าทางเหมือนคนเกียจคร้าน ราวกับทุกอย่างกับเขาไม่ได้เกี่ยวข้องอันใดกัน

อ๋องหลี่จ้องมองไปยังมู่หรงเจี๋ยพร้อมผงกศีรษะ แสดงออกมาถึงความเห็นชอบ “ใช่ เจ้าพูดมีเหตุผล ข้าไม่จำเป็นต้องโกรธเคือง พูดออกมาตรง ๆ ก็พอแล้ว”

เขาหมุนตัวมองไปยังใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธของมหาเสนาบดีเซี่ย เอ่ยอย่างเคร่งขรึม “ข้อแรก ข้าไม่เข้าใจว่าทำไมเจ้าถึงได้โมโหขนาดนี้ ใครจะโขกหัวคำนับให้กับใครอย่างไรก็ตามต่างก็มิใช่เจ้าที่โขกหัว เกี่ยวอะไรกับเจ้าด้วย? อีกอย่างทั้งสองนั้นต่างก็เป็นฮูหยินของเจ้า ผู้หนึ่งเป็นบ้านหลัก ผู้หนึ่งเป็นภรรยารอง ผู้ใดสูงผู้ใดต่ำในใจเจ้าเองคงมีคำตอบ เจ้าโมโหที่ข้าเอ่ยออกมา เจ้าก็มาพูดกับข้า ที่สุดแล้วมีประโยคไหนที่ข้าพูดผิด?”

มหาเสนาบดีเซี่ยหมดหนทางโต้แย้ง เพราะมิอาจเอ่ยออกมาได้ว่าอ๋องหลี่พูดจาหยาบคาย คำพูดนี้หากพูดออกมาจากปากเขาอีกครั้งแล้ว คงได้แต่ทำร้ายหน้าตาของซีเหมินเสี่ยวเย่ว

จื่ออันเมื่อเจอสถานการณ์นี้เข้า เอ่ยออกมาด้วยท่าทางสำนึกผิดในคุณธรรมอย่างลึกซึ้ง “ท่านอ๋อง ท่านพ่อ ช่างมันเถอะ ข้าโขกหัวคำนับให้แก่ฮูหยินคนใหม่ก็ได้เพคะ”

อ๋องหลี่กลับเอ่ยออกมาอย่างเคร่งเครียด “ไม่ได้ กฎเกณฑ์ก็คือกฎเกณฑ์ ไม่อาจทำให้วุ่นวายได้อีกแล้ว”

จื่ออันแสดงออกมาว่าลำบากใจเป็นอย่างมาก มองไปยังซีเหมินเสี่ยวเย่วด้วยความบริสุทธิ์ใจ "ฮูหยินใหม่ ท่านดูสิ จะทำอย่างไรดี?”

ซีเหมินเสี่ยวเย่วโมโหราวกับว่าปอดแทบจะระเบิดออกมา ไหนจะยินดีคุยกลับจื่ออันได้อีก? แต่ว่ามีผู้คนอยู่มากมาย หากนางไม่ตอบกลับไป ก็จะดูเหมือนว่านางเป็นคนใจแคบไปไม่ใช่หรือ?