บทที่ 239

อารองและมหาเสนาบดีเซี่ยก็มองมาทางนี้เช่นกัน จื่ออันอันเงยหน้าขึ้น และมองไปที่ใบหน้าของมหาเสนาบดี มันทำให้นางรู้สึกตกใจ

ใบหน้านั้นดูน่าพิศวงจริง ๆ เบ้าตาดำทั้งสองข้าง สันจมูกบิดเบี้ยว ปากก็บวม มีรอยฟกช้ำที่แก้มทั้งสองข้าง มองแวบแรกก็รู้ว่าถูกต่อยมา

มหาเสนาบดีของราชสำนักถูกคนโจมตีได้ง่ายดายเช่นนี้เชียวหรือ?

จื่ออันนึกถึงสิ่งที่เซียวท่าพูด ก็อดที่จะขบคิดมิได้ เป็นไปได้หรือที่เซียวท่าจะหาคนไปต่อยตีเขาจริง ๆ?

เมื่อเซี่ยฟางเอ๋อเห็นจื่ออันไม่ได้พูดอะไร นางเลยคิดว่าจื่ออันกลัว ก็เลยได้ใจหาเรื่องต่อไป และชี้ไปที่จมูกของนาง เจ้ารีบกล่าวขอโทษฮูหยินหลิงหลงกับพี่รองซะ มิเช่นนั้นวันนี้ข้าจะตีเจ้าให้ขาหัก"

มหาเสนาบดีเซี่ยที่ได้ยินคำพูดเหล่านี้ ก็มีสีหน้าที่จริงจัง เขารู้นิสัยของแม่ลูกคู่นี้ดี แม้แต่เรื่องเล็ก ๆ พวกนางก็จะไม่ปล่อยมันไป อยากจะอวดเบ่งอำนาจถ้าเป็นวันเก่าก่อนก็คงทำได้ แต่ในตอนนี้ไม่อาจทำให้พวกนางขุ่นเคืองได้อีกต่อไปแล้ว

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเซี่ยฟางเอ๋อได้ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้มาตั้งแต่เด็ก ๆ แม้ว่านางจะเป็นแค่เพลงมวยที่สวย แต่กระบวนท่าแต่กลับใช้งานจริงไม่ได้ก็ตาม แต่ถ้ามีบาดแผลใหม่เกิดขึ้นมาอีก จะไม่เป็นการดีถ้าแขกเหรื่อที่มาร่วมงานจะพบเห็น

เขาพูดกับน้องชาย "เจ้าไปบอกหว่านเอ๋อว่า วันนี้เป็นวันมงคลของฮูหยินผู้เฒ่า อย่าก่อความวุ่นวาย"

น้องชายของเขาไม่ได้สนใจ "แต่สิ่งที่เซี่ยอันทำไปนั้นมันก็เกินควร ดังนั้นให้ฟางเอ๋อสอนบทเรียนให้นางเสียหน่อยเถิด"