บทที่ 15

จื่ออานกลับมาที่บ้าน เมื่อเห็นว่าชู่อวี่กำลังชงชาอยู่ และหยวนซื่อก็หลับไปบนโต๊ะแล้ว

ผลของยานอนหลับยังไม่จางหายดี แต่ก็ยังรอดมาได้

“คุณหนู ฟูเหรินยังคงหลับอยู่เจ้าค่ะ” เมื่อเห็นจื่ออานเข้ามา ชู่อวี่ก็รู้สึกผิดเล็กน้อย และก้าวออกไป

“นี่!” จื่ออานออกไปวางฝาครอบโคมไฟลงบนโต๊ะแล้วพูดว่า “ออกไปกับข้าครู่หนึ่ง ตรงมุมกำแพงมีดอกกุหลาบกำลังเบ่งบานอยู่ ไปเด็ดมันมาที”

“เจ้าค่ะ!” ชู่อวี่ดูเชื่อฟังมาก นางจึงออกไปกับจื่ออาน

มีดอกกุหลาบอยู่ตรงมุมกำแพงจริง และตอนนี้ก็เบ่งบานพอดี จื่ออานพูดเสียงดัง “ชู่อวี่ พอเจ้าดึงดอกกุหลาบดอกนี้เสร็จแล้ว ก็ไปเอาฝาครอบที่เสียหายให้ข้าที จะได้นำมาซ่อมแซม”

ชู่อวี่ตอบว่า “เจ้าค่ะ คุณหนู”

พอเข้ามาที่ประตู จื่ออานก็เงยหน้าขึ้น คนคนนั้นก็หายตัวไปในอีกด้านหนึ่งของกำแพง

จื่ออานหัวเราะยิ้มเยาะ นางยังคงรออยู่

หลังจากที่ชู่อวี่ดึงดอกกุหลาบออกมา จื่ออานก็ให้นางกลับไปรับใช้ฟูเหรินทันที

ทันทีที่ชู่อวี่เข้าไปในห้องก็มีอาการปวดหลัง นางหันศีรษะและมองจื่ออานด้วยความประหลาดใจ จื่ออานหมุนแหวนอย่างไร้ความรู้สึก และความรู้สึกราวกับถูกไฟฟ้าช็อตก็แผ่กระจายออกมา จากนั้นชู่อวี่ก็ล้มลงกับพื้น

จื่ออานถอดเสื้อผ้าของนางออก แล้วลากนางไปที่มุมห้องด้านใน คลุมด้วยผ้าฝ้าย ทิ้งรูไว้ให้หายใจ และเอาเสื้อผ้าของนางไปไว้ที่ห้องเก็บของไป

หลังจากนั้นไม่นาน จื่ออานก็นำ “ชู่อวี่” ออกไปข้างนอก ในมือของชู่อวี่ถือของหลายอย่างไว้ ทั้งหมดล้วนเป็นกล่องเก่า ๆ ที่มีฝาครอบโคมไฟอยู่ด้านบน ซึ่งปกคลุมทั้งใบหน้าของนาง

แน่นอนว่ามีคนสองคนเดินไปที่ประตู เมื่อเห็นจื่ออานออกมา ทั้งสองก็แสร้งทำเป็นว่าแค่เดินผ่านและแยกย้ายกันไป

“ไปเร็ว ๆ สิ” จื่ออานตะคอก

“ชู่อวี่” ค่อย ๆ ทำทีละขั้นตอน โชคดีที่หญิงรับใช้มีกระโปรงยาว ซึ่งปกคลุมเท้าของนางเอาไว้

จื่ออานส่ง “ชู่อวี่” ออกไปที่ประตูได้สำเร็จ ผู้เฝ้าประตูที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เมื่อเห็นจื่ออานออกมา เขาก็ลุกขึ้นยืนและโค้งคำนับ “คุณหนู!”

จื่ออานเหลือบมองเขา ก็มีหยดน้ำแห่งมิตรภาพหยดลงในหัวใจของนาง นางจำคนคนนี้ได้

เมื่อ “ชู่อวี่” เห็นใครบางคนที่ประตู จึงได้ตะโกนเรียก ภายในใจรู้สึกตื่นตระหนก เมื่อก้าวเท้าก็เหยียบชายกระโปรง แล้วจึงกระโดดออกมา สิ่งของต่าง ๆ ที่อยู่ในมือก็กระจัดกระจายอยู่บนพื้น

ผู้เฝ้าประตูก็รีบไปช่วยประคองขึ้นมา ท่ามกลางความวุ่นวาย เขาเหลือบมอง “ชู่อวี่” และเกิดความประหลาดใจ

จื่ออานก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว แล้วจึงเอาของโยนใส่ “ชู่อวี่” อย่างหน้าตาเฉยและดุว่า “เดินไม่ระวังเสียเลย ไปซะ!”

“ชู่อวี่” กอดอะไรบางอย่างเอาไว้ แล้วรีบวิ่งหนีไปทันที

ผู้เฝ้าประตูก้าวถอยหลัง โดยไม่แสดงสีหน้าใด ๆ

ราวกับว่าเขารู้สึกได้ว่าจื่ออานกำลังจ้องมองมาที่เขา เขาดูวิตกเล็กน้อย “คุณหนู ข้าไม่เห็นอะไรทั้งสิ้นขอรับ”

จื่ออานกระซิบ “ขอบใจเจ้ามาก”

ข้ารับใช้สะดุ้งจนหน้าซีด “ข้าน้อยไม่เห็นอะไรเลยจริง ๆ ขอรับ”

“ข้าพูดถึงหมั่นโถวและน้ำชามนั้นต่างหากล่ะ” จื่ออานพูดเบา ๆ

ข้ารับใช้ดูหงุดหงิดเล็กน้อย “ไม่ใช่ข้าเสียหน่อยขอรับ!”