บทที่ 760 เจ้าอย่าได้ปักใจกับข้า ได้หรือไม่

นางไม่ต้องการสนทนาวิสาสะกับเขาอีกแล้วจริงๆ วันนี้ประสบเหตุการณ์ผ่านเรื่องราวมากเกินไปแล้ว นางก็ไม่มีปัญญาทะเลาะวิวาทกับกู้โม่หานแล้วเช่นกัน อย่าว่าแต่ยังมีหยุนอี่ว์โหรวผู้ที่ตายโดยไม่น่าเสียดายอีกคน

นางไม่มีพลังจิตสมาธิแข็งแกร่งเช่นนี้

คิ้วของกู้โม่หานขมวดวูบ ตรงกลางหว่างคิ้วหมองคล้ำบดบังไว้ด้วยละอองเมฆหมอกสีดำ เขาขบริมฝีปากรีบเร่งพูดต้องการอธิบายว่า “ข้าหาได้หมายความเช่นนั้นไม่ ข้ามิเคย……”

เขาไม่เคยคิดเช่นนี้มาก่อน อย่าว่าแต่เรื่องที่ต้องการหย่าร้างกับหยุนอี่ว์โหรวนี้ เขาก็เคยคิดวางแผนมาแต่แรกแล้วเช่นกัน

เพียงแต่ก่อนหน้านี้เขาคิดว่านางคือผู้มีพระคุณช่วยชีวิตของเขา ดังนั้นเขาจึงเคารพการตัดสินใจของหยุนอี่ว์โหรวเสมอมา

ทว่าเขาไม่มีความรู้สึกรักใคร่ผูกพันต่อหยุนอี่ว์โหรว!

แต่หนานหว่านเยียนมิเคยให้โอกาสกู้โม่หานได้พูดจาอธิบาย นางจ้องมองกู้โม่หานตาเขม็งอย่างเย็นชา ริมฝีปากแดงเผยอขึ้นเล็กน้อย

“เช่นนั้นก็เพราะตอนนี้ความจริงทั้งหมดถูกข้าเปิดโปงเผยออกมาจนหมดสิ้นแล้ว ท่านจึงรู้สึกว่าตัวเองได้ถูกหยุนอี่ว์โหรวเย้าหยอก หลอกลวงความรักน้ำใจไมตรี กระทบกระเทือนถึงศักดิ์ศรีความภาคภูมิใจเคารพในตัวเองแล้ว ดังนั้นจึงมาเรียกร้องแสวงหาคำปลอบประโลมใจจากข้าในสถานที่นี้?”

“กู้โม่หาน ข้าขอบอกให้ท่านทราบเอาไว้ ท่านแสวงหาคนผิดแล้ว ข้าหาใช่ถังขยะที่จะลองรับฟังเศษซากสิ่งปฏิกูลน้ำเสียจากความรักของเจ้า อีกทั้งมิใช่วัตถุสิ่งของที่ท่านใช้แสวงหาศักดิ์ศรีความภาคภูมิใจ ข้าขอเตือนท่านเป็นครั้งสุดท้าย——ข้าไม่เคยคิดต้องการ ยิ่งไม่ต้องการเห็นท่านอีกต่อไปแล้ว”

คำพูดที่นางกล่าวออกมานั้น ประดุจหนึ่งเข็มแหลมทิ่มแทงใส่หัวใจของกู้โม่หาน

แม้ว่าจะไม่เจ็บปวดรวดร้าวจนมิต้องการมีชีวิตอยู่ แต่การค่อยๆ เคี่ยวกรำทรมานเช่นนี้ จึงทำให้ผู้คนรู้สึกช่างเจ็บปวดรวดร้าวแสนสาหัสยากทนทานมากยิ่งกว่า

คลื่นความเย็นชาทะลักครอบคลุมใส่กู้โม่หานประดุจหนึ่งกระแสน้ำหลากก็มิปาน ปลายนิ้วของเขาเย็นเฉียบ สรรพสิ่งบริเวณโดยรอบล้วนเงียบสงัดจนน่าแปลกประหลาดมากถึงปานนั้น

เขาได้แต่จ้องมองดูหนานหว่านเยียนอยู่เช่นนี้ เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกช่างไร้เรี่ยวแรงมิมีความสามารถถึงเพียงนี้

“หว่านเยียน ข้าไม่ทราบว่าเจ้าคิดเช่นใดกับข้า แต่ข้าต้องการบอกให้ท่านทราบว่า ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมาทั้งหมด ล้วนเป็นข้าเองที่ผิดไปแล้ว ข้ายินยอมแบกรับผลลัพธ์ที่ตามมาไว้ทั้งหมด”

“เจ้าสามารถลงโทษข้าได้ตามที่ต้องการ ข้าล้วนตามใจเจ้าทุกอย่าง ถ้าหากเจ้าต้องการชีวิตของข้าละก็ ข้าก็จะประคองมอบให้ด้วยมือทั้งสองข้าง แต่ว่าข้าไม่สามารถจะแบกรับผลลัพธ์ที่ต้องสูญเสียเจ้าไปหรอกนะ”

ขอบตาของเขาเป็นสีแดงก่ำอยู่บ้างแล้ว ยามที่จ้องมองดูหนานหว่านเยียนนั้น บนใบหน้าขาวเนียนหล่อเหลาสดใสคมคาย ถึงกับมีการลดตัวลงขอร้องอ้อนวอนอยู่บ้างแล้วหลายส่วน

“ท่านอย่าได้ปักใจกับข้า ได้หรือไม่?”

เปลือกตาของหนานหว่านเยียนสั่นกระพริบ พร้อมกับปลายนิ้วมือสีชมพูกำแน่นอย่างแทบสังเกตมิเห็น แต่กลับไม่ฟังคำพูดของกู้โม่หานแม้แต่น้อย

นางหันร่างจากไป เดินเข้าไปในตำหนักบรรทมแล้วปิดประตูลงอย่างเด็ดขาด เหลือเพียงคำพูดอันเย็นชาแค่คำเดียวเท่านั้น “ไสหัวไปเสียเถอะ”