ตอนที่ 4
บทที่ 4
22 ตุลาคม 2569
หวังอี้หลินได้รับรูปถ่ายสร้อยคอ เมื่อมองดูเธอก็รู้สึกคุ้นตาขึ้นมาทันที
จางเหวิน แม่ของเธอเข้าไปมองดูใกล้ ๆ แล้วถอนใจ “คาดไม่ถึงเลยว่าสร้อยคอที่ไม่มีราคาเส้นนี้จะเป็นสัญลักษณ์ของภรรยาทายาทตระกูลฉู่”
หวังอี้หลินตกใจ
เธอจำได้แล้ว!
สร้อยคอเส้นนี้ คือเส้นที่ห้อยอยู่ที่คอของฉินซู
ที่แท้ ฉินซูก็เป็นคนที่ช่วยฉู่หลินเฉิน!
หวังเจิ้นฮวาพูด “หยุดพูด แล้วรีบหาสร้อยคอเส้นนั้นให้เจอให้เร็วที่สุดเถอะ ถ้าหาไม่เจอ ลูกสาวของเราจะแต่งงานเข้าไปในตระกูลฉู่ได้อย่างไร?”
“ใช่ ใช่ ใช่!”
จางเหวินพูดพลางไปหยิบกระเป๋าสัมภาระของหวังอี้หลิน
“คุณพ่อ คุณแม่ ไม่ต้องหาแล้ว! หนูรู้แล้วว่าสร้อยเส้นนั้นอยู่ที่ไหน”
หวังอี้หลินหยุดทั้งสองคนด้วยสีหน้าที่หนักแน่น
สองสามีภรรยามองเธอด้วยความประหลาดใจ
“สร้อยคออยู่ข้างนอก หนูจะไปเอามันกลับมา”
พูดจบหวังอี้หลินก็ออกไป
หวังเจิ้นฮวาและจางเหวินนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะตอบสนองต่อสิ่งรอบข้างอีกครั้ง
จางเหวินตบหน้าอกตัวเอง “เจ้าเด็กคนนี้ ทำให้พวกเรากังวลจนทำอะไรไม่ถูกแล้ว ไม่รู้ว่าของสำคัญขนาดนั้นเอาไปวางไว้ข้างนอกได้อย่างไร...”
หวังอี้หลินมุ่งตรงไปหาฉินซูที่มหาวิทยาลัย
เพื่อที่จะเป็นภรรยาของทายาทตระกูลฉู่ เธอจะต้องเอาสร้อยคอกลับไปให้ได้!
ในขณะนั้น ฉินซูกำลังนั่งรถกลับบ้าน
เธอกับหวังอี้หลินพักอาศัยอยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน พูดให้ถูกต้องก็คือ ที่นี่คือบ้านของพ่อแม่บุญธรรมของเธอ
เธอเป็นทารกที่ถูกทอดทิ้ง ก่อนที่เธอจะอายุ 15 ปีคุณย่ารับเธอไปเลี้ยง และพาไปพักอาศัยอยู่ในชนบท ในปีนั้นคุณย่าป่วยหนัก พ่อแม่บุญธรรมจึงมารับพวกเขาเข้าไปอยู่ในเมือง
บ้านหลังนี้ นอกจากจะประกอบไปด้วยพ่อแม่บุญธรรมแล้ว ยังมีน้องชายที่อายุน้อยกว่าเธอ 1 ปีอีกคน ที่ยังเรียนซ้ำอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6
โจวซือฉิน แม่บุญธรรมของฉินซูเพิ่งจะโทรเรียกให้เธอกลับบ้านมาสอนการบ้านจงหยู่อ๋าง
จงหยู่อ๋างติดเกมมาก ถึงแม้ว่าเขาจะเรียนซ้ำชั้น เขาก็ยังเล่นเกมทั้งวัน อีกทั้งทัศนคติต่อการเรียนของเขานั้นแย่มาก
ฉินซูอยากที่จะใช้มือแยกสมองของเขาออกมาแล้วยัดกระดาษข้อสอบเข้าไป
หลังจากอธิบายข้อสอบให้จงหยู่อ๋างเสร็จสิ้น ซึ่งมันไม่ง่ายเลย ฉินซูก็กลับเข้าห้องไปจัดการกับสิ่งของต่าง ๆ
นำสิ่งของที่เกี่ยวข้องกับหลินเมิ่งฟานทั้งหมดโยนทิ้งลงถังขยะ
นำเสื้อผ้าที่สกปรกไปวางไปข้างถังซักผ้า คิดว่าอีกประเดี๋ยวค่อยซัก
หลังจากนั้นไม่นาน จงจื้อหย่วน พ่อบุญธรรมของเธอก็กลับถึงบ้าน
เขาหน้านิ่วคิ้วขมวด ใบหน้าของเขาปกคลุมไปด้วยความอึมครึม
ฉินซูเทน้ำใส่แก้วแล้วยื่นให้เขา “คุณพ่อ ไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ?”
จงจื้อหย่วนถอนหายใจ นั่งสูบบุหรี่ด้วยความกลัดกลุ้มบนโซฟา
เห็นเช่นนั้นฉินซูก็รู้ได้ทันทีว่า ปัญหาของโครงการครั้งก่อนยังไม่ได้รับการแก้ไข
จงจื้อหย่วนดูแลโครงการหนึ่งมาสักระยะแล้ว ผลลัพธ์ก็คือการขาดทุนอย่างมหาศาล ทำให้ตอนนี้บริษัทของเขาตกอยู่ในภาวะลำบาก
ฉินซูปิดกั้นความกังวลของเธอไว้ไม่ได้ เธอหมุนตัวเดินกลับไปที่ห้อง
โจวซือฉินนั่งลงข้าง ๆ จงจื้อหย่วน หยิบบุหรี่ในมือของเขาออก แล้วถามอย่างเป็นกังวลว่า “เหล่าจง มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
จงจื้อหย่วนส่ายหัว ลักษณะท่าทางที่หดหู่ของเขาได้อธิบายทุกอย่างแล้ว
โจวซือฉินมีสีหน้าที่หมดหวัง จบแล้ว ครอบครัวของพวกเขามันจบลงแล้ว!
“น่าเสียดาย ครอบครัวของเราไม่ได้โชคดีเหมือนครอบครัวหวังข้างบ้าน!” จงจื้อหย่วนถอนหายใจออกมาทันที
เมื่อครู่นี้ ที่เขากำลังเดินเข้าหมู่บ้านก็พบเจอกับจางเหวินที่กำลังคุยโม้โอ้อวดโดยบังเอิญ หวังอี้หลิน ลูกสาวของเธอกำลังจะแต่งงานกับตระกูลที่ร่ำรวยกลายเป็นภรรยาของทายาทตระกูลฉู่!
ตระกูลฉู่ ตระกูลที่ร่ำรวยเป็นอันดับหนึ่ง นั่นเป็นวงศ์ตระกูลที่ใหญ่เป็นอันดับต้น ๆ ในประเทศ ที่มีทั้งเงินและอำนาจ!
ครอบครัวหวังกำลังปีนป่ายไปยังจุดสูงสุด
“คุณแม่ นี่คืออะไร?”
ในตอนนั้นเอง โจวหยู่อ๋าง ลูกชายของเธอเดินออกมาจากระเบียงไปยังห้องนั่งเล่น มือข้างหนึ่งถือเสื้อผ้าที่แห้งไว้ มืออีกข้างหนึ่งถือสร้อยคอไว้หนึ่งเส้น