ทวงแค้นข้ามกาลเวลา

“ฟิ้ว….ฟิ้ว…ฟิ้ว ๆๆ”

“อ๊ากกก!!! ลูกพี่ หูข้า!!…”

“อ๊าก!! ตะ…ตาของข้า ผู้ใดกัน!!”

“ผู้ใดกัน ช่างกล้าเหิมเกริมต่อต้านข้างั้นหรือ เผยตัวออกมา!!”

ไป๋ซูเม่ยเพียงแค่เดินกลับมาที่อาหยงอยู่และสลัดถั่วที่เหลือในมือไปทางจางอู่ เสื้อผ้าของเขาก็ฉีกขาดจนถูกถอดออกจนหมดเป็นที่น่าอับอายต่อหน้าชาวเมืองหลวงอีกทั้งดวงตาทั้งสองก็ถูกถั่วที่เหลือพุ่งเข้าไปอย่างตรงเป้าหมาย

จางอู่ล้มเสียงดังสนั่นท่ามกลางความสะใจของชาวบ้านโดยรอบที่ไม่มีผู้ใดสนใจจะช่วยพวกมันเลยสักคนอีกทั้งยังพากันโยนข้าวของและดึงเอาเงินที่ถูกเก็บไปคืนกลับมา

“นิ้วเท้าหายไปนิ้วหนึ่งแล้ว ดูสิว่าเจ้าจะทำเช่นไรเสวียนอวี่”

นี่เป็นเพียงแค่น้ำจิ้มเท่านั้น ติดตามเส้นทางการล้างแค้นของไป๋ซูเม่ย ความสะใจผสมผสานกับการรับมือการรุกของซื่อจื่อ

“ข้าอยากกลับไปอาบน้ำแล้ว”

“ข้ามีอยู่ที่หนึ่งหากเจ้าอยากแช่ตัวอาบน้ำสักหน่อย รับรองว่าไม่มีผู้ใดรบกวน”

“ที่ใดงั้นหรือ”

“น้ำตกด้านหลังนี่เอง แต่น้ำจะเย็นนิดหน่อย”

“ข้าอยากไปนะเจ้าคะ”

“เจ้า….เจ้า…”

“เฟิงหรง…ท่านชวนข้าเองนะ”