บทที่ 601 ผู้สืบเชื้อสายตรงของตระกูลเดอะคิง

ชายวัยกลางคนผู้นั้นของตระกูลเดอะคิง ตกใจค้างแล้ว หน้าดูสยองขวัญเต็มที่

“ปากนี้ของแก ฉันเกลียดมาก!”

ตอนที่หยางเฉินเดินผ่านชายวัยกลางคน หยุดฝีเท้าลงกะทันหัน พูดด้วยท่าทางนิ่งสงบ

“แก......แกอยากจะเอายังไง?” ชายวัยกลางคนหวาดกลัวอย่างยิ่ง

หยางเฉินหัวเราะนิดหน่อย “ไม่เอายังไง แค่อยากตบแกเท่านั้น!”

“แก......”

คำพูดของชายวัยกลางคนยังไม่ทันออกจากปาก หยางเฉินยกมือเรียบร้อย

“ป้าบ!”

การตบหน้าที่ดังชัดกว่าครั้งก่อนหลายเท่า ตบบนหน้าของชายวัยกลางคนอย่างรุนแรง

เห็นเพียงร่างกายของชายวัยกลางคนที่หนักประมาณแปดสิบกิโลกรัม เหมือนว่าวที่สายขาด ลอยออกไปโดยตรง ยังมีฟันที่เปื้อนเลือดสองสามซี่ลอยตามออกมาด้วย

“ตึง!”

ชายวัยกลางคนล้มลงไปไกลสิบกว่าเมตร ชั่วขณะที่ตัวคนร่วงลงนั้น ได้หมดสติสลบไปเรียบร้อยแล้ว

สีหน้าของบอดี้การ์ดชุดดำดูแย่ถึงขีดสุด ในลูกตาลึกลงไป ยิ่งเป็นความหวาดกลัวแบบเข้มข้น

ชายหนุ่มคนหนึ่งที่อายุไม่ถึงสามสิบปี ตบหน้าผู้ใหญ่คนหนึ่งกระเด็นไปไกลสิบกว่าเมตร ทั้งยังหักข้อมือข้างหนึ่งของเขาได้อย่างง่ายดายอีกด้วย

คนหนุ่มแบบนี้ จะเป็นคนธรรมดาได้อย่างไร?

ต่อให้อยู่ในตระกูลเดอะคิง ก็ไม่มีคนหนุ่มที่แข็งแกร่งเช่นนี้มั้ง?

บอดี้การ์ดชุดดำไม่กล้าหาเรื่องต่อไป เดินกลับไปยังรถโรลส์รอยซ์คันนั้นด้วยท่าทางเคร่งขรึม โน้มตัวไปที่กระจกรถด้านหลังที่เปิดไว้แล้วพูดว่า “คุณชายฮุยครับ อีกฝ่ายไม่ธรรมดา เพื่อความปลอดภัยของท่าน ผมแนะนำว่าออกไปก่อนจะดีกว่าครับ”

ในรถเงียบไปอยู่ตั้งนาน เสียงที่อวดดีก็ดังขึ้น “ฉันเป็นผู้สืบเชื้อสายตรงของตระกูลเดอะคิงแห่งจิ่วโจวที่น่าเกรงขาม หรือว่ามีช่วงที่หลบการโจมตีของคนอื่นเหรอ?”

พูดจบ เปิดประตูรถออก ภาพคนที่อายุยังน้อยคนหนึ่ง เดินออกมาแล้ว

ผู้ชายอายุประมาณยี่สิบปี หน้าตาโดดเด่นมาก ถ้าให้อยู่ในหน้าจอโทรทัศน์ ความดูดีคงระดับไอดอลเลยทีเดียว

ไม่เพียงแค่หน้าตาที่โดดเด่น รูปร่างก็ดีอย่างมากเช่นกัน

เวลานี้ สายตาของเขากำลังจ้องมองที่ดินของเขตชานเมืองทิศใต้ตรงหน้า สายตาเปลี่ยนไปแหลมคมขึ้นมาช้าๆ “ที่ตรงนี้ ฉันอยากสร้างคฤหาสน์ชั้นนำแห่งหนึ่ง”

เหมือนว่าในสายตาของเขา ที่ดินผืนนี้เป็นอสังหาริมทรัพย์ส่วนตัวของเขาไปแล้ว เดิมทีไม่ได้เห็นหยางเฉินที่ไม่ไกลนักอยู่ในสายตาเลย

“ฉันอยากจะดูหน่อย สรุปเป็นใครกัน แม้แต่คนของฉันเฉาฮุย ยังกล้าตบ?”

ชายหนุ่มพูดจบ ก้าวเดินทันที มุ่งไปยังทิศทางของหยางเฉิน

บอดี้การ์ดชุดดำแปดคน รีบตามติดอยู่ด้านหลังเขา

“อาจารย์ครับ ท่านคิดว่าสร้างเมืองจิ่วโจวที่นี่ เป็นอย่างไรบ้างครับ?”

เห็นท่าทางที่ฮึกเหิมของศาสตราจารย์ตู้ ลั่วปิงถามด้วยท่าทางภูมิใจ

ศาสตราจารย์ตู้หัวเราะเสียงดัง “ดี ดีมาก ดีมากๆ! ที่ดินผืนนี้ไม่ว่าดูจากด้านฮวงจุ้ย หรือว่าตำแหน่งทางภูมิศาสตร์ หรือว่าคุณภาพดินของที่ดินผืนนี้แล้ว ล้วนเป็นสถานที่ที่ดีในการสร้างเมืองจิ่วโจวแห่งหนึ่ง”

“แบบนี้ก็ดีเลย ตอนนี้ฉันจะกลับไปเก็บของสักหน่อย จากนั้นมาพักอยู่ ตอนบ่ายเริ่มลงสนามวัดสำรวจ ต่อจากนั้นจะเริ่มดำเนินการออกแบบของเมืองจิ่วโจว”

ศาสตราจารย์ตู้พูดอย่างตื่นเต้น

หยางเฉินและลั่วปิงต่างทำหน้าตื่นตะลึง นึกไม่ถึงว่าศาสตราจารย์ตู้จะรีบร้อนขนาดนี้ ตอนบ่ายก็จะเริ่มรังวัดและเขียนผัง

“อาจารย์ครับ เรื่องรังวัดและเขียนผังมอบให้ทีมก่อสร้างไปทำก็พอครับ จะให้ท่านลงมือทำด้วยตัวเองได้อย่างไรกัน?” ลั่วปิงรีบบอกทันที

ศาสตราจารย์ตู้ส่ายหน้า “ทีมก่อสร้างคือทีมก่อสร้าง ฉันคือฉัน เมืองจิ่วโจวเป็นความฝันของฉัน ฉันจำเป็นต้องลงแรงด้วยตัวเอง”

“งั้นเอาแบบนี้ดีหรือเปล่าครับ? ผมจะให้คนมาสร้างห้องเล็กๆ ที่นี่ก่อน อย่างน้อยให้สถานที่พักอยู่แก่ท่าน” ลั่วปิงรีบพูดขึ้นอีก

ศาสตราจารย์ตู้พูดอย่างอารมณ์เสีย “นายนี่ชอบพูดไร้สาระขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน? ฉันกางเต็นท์หลังหนึ่งก็เอาเป็นที่ทำงานได้ชั่วคราวแล้ว เอาล่ะ นายไม่จำเป็นต้องพูดมาก ฉันตัดสินใจแล้ว”

พอได้ยิน ลั่วปิงได้แต่ยอมเลิกพูดโน้มน้าว มองทางหยางเฉินด้วยหน้าที่จำใจ

“คือแก ทำร้ายคนของฉัน?”

ในเวลานี้เอง เสียงคนหนุ่มดังขึ้นมากะทันหัน

เห็นเพียงผู้ชายอายุน้อยที่แต่งตัวยี่ห้อหรูหราทั้งตัวคนหนึ่งเดินเข้ามาแล้ว ด้านหลังยังมีบอดี้การ์ดชุดดำแปดคนตามมาด้วย

ชายหนุ่มคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น คือหนึ่งในตระกูลเดอะคิงแห่งจิ่วโจว เชื้อสายตรงของตระกูลเฉา เฉาฮุย