“เธอไม่อยากรับช่วงต่อจากองค์กรโกสต์ซิตี้จริงๆ เหรอ?” ซ่างกวนหงอดถามไม่ไหว มู่เฉิงทำได้ดีมาโดยตลอด เขาพอใจอยู่ แต่ว่า เขาเคารพในความคิดของมู่เฉิง
“พ่อบุญธรรม ไม่ใช่ว่าท่านไม่เข้าใจผม หากสามารถไม่แบกรับอะไรเลยและอยู่อย่างสบาย ผมจะไม่ทำอะไรทั้งนั้น” มู่เฉิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม มีความเป็นเด็กแฝงเล็กน้อย เขารู้ว่าพ่อบุญธรรมดีต่อเขา ไม่ได้นึกถึงเรื่องอื่น แต่ว่า สิ่งที่ต้องนึกถึง ต้องพิจารณา เขาจะไปพิจารณา มู่เฉิงคิดแล้วก็พูดเสริมที่ “แม้ว่าผมจะไม่ใช่หัวหน้าคนต่อไปขององค์กรโกสต์ซิตี้แล้ว ผมก็ไม่ใช่ลูกของพ่อบุญธรรมแล้วเหรอ?”
ซ่างกวนหงมองไปที่มู่เฉิง ถอนหายใจอย่างจนปัญญา หากมู่เฉิงยืนหยัดขั้นนี้ งั้น เขาก็เคารพในการตัดสินใจนี้ แต่ว่าสำหรับเรื่องที่ถังจื่อโม่ที่รับช่วงต่อองค์กรโกสต์ซิตี้ เกรงว่าต้องให้เวินลั่วฉิงและเย่ซือเฉินเห็นด้วย เขามองไปที่ทั้งสองคน เวินลั่วฉิงเม้มริมฝีปากของเธอเบาๆ จริงจังมาก เย่ซือเฉินก็เช่นเดียวกัน ถูกถ้วยชาในมืออย่างไม่รู้ตัว องค์กรโกสต์ซิตี้ ซ่างกวนหงอยากให้ให้ถังจื่อโม่รับช่วงต่อองค์กรโกสต์ซิตี้ อีกอย่าง มู่เฉิงก็เห็นด้วยแล้ว
เวินลั่วฉิงเหลือบมองเย่ซือเฉินไปที เย่ซือเฉินพยักหน้า เวินลั่วฉิงจึงยิ้มและพูดเบาๆ ว่า "พวกเราเคารพในการตัดสินใจของจื่อโม่เขาเป็นลูกชายของหนู และหลานชายของท่าน ถ้าเขาเต็มใจ พวกเราจะไม่ห้ามแน่นอน"
ซ่างกวนหงโล่งอกไปที เวินลั่วฉิงและเย่ซือเฉินจะคิดเช่นนี้ งั้น เรื่องนี้ก็ขึ้นอยู่กับความหมายของถังจื่อโม่ทั้งหมด ดังนั้นพวกเขาจึงหันไปมองถังจื่อโม่
ถังจื่อโม่นั่งอยู่บนโซฟา วางมืออยู่ข้างๆ นั่งอย่างเงียบสงบ สีหน้าหนักแน่น เขามองไปทางคนรอบๆ ข้าง พูดด้วยสีหน้าที่จริงจังว่า"ผมยินดีที่จะไปที่องค์กรโกสต์ซิตี้ รับช่วงต่อองค์กรโกสต์ซิตี้”
มู่เฉิงเลิกคิ้ว ใช่แล้ว เขาชื่นชมความชัดเจนเด็ดขาดของถังจื่อโม่เขาเป็นคนที่มีความทะเยอทะยาน
เวินลั่วฉิงไม่แปลกใจกับคำตอบของถังจื่อโม่ สำหรับเขา เขายินดีที่จะทำทุกอย่างที่สามารถพัฒนาตนเอง และทำให้เขามีความปรารถนาที่จะสำรวจ องค์กรโกสต์ซิตี้ เป็นองค์กรที่น้อยคนจะรู้จักอย่างไม่ต้องสงสัย เป็นองค์กรที่ลึกลับมาก ถังจื่อโม่จึงมีความสนใจเป็นอย่างมากอยู่แล้ว
“พ่อบุญธรรม ดูสิ จื่อโม่ตกลงแล้ว ดังนั้น สามารถมอบองค์กรโกสต์ซิตี้ให้เขาแล้วใช่ไหม?” มู่เฉิงตีเหล็กกำลังร้อน รีบถามซ่างกวนหงทันที
ซ่างกวนหงเหลือกตาขาว นี่มู่เฉิงรีบอะไร? เขามีเรื่องอย่างอื่นที่ต้องทำหรือเปล่า รีบมอบองค์กรโกสต์ซิตี้ให้กับจื่อโม่หรือไม่ขนาดนี้? จื่อโม่ยังเด็ก ไม่สามารถรับช่วงต่อได้ ก็ยังต้องเป็นเขาที่ต้องดูแล พูดเหมือนกับว่าหลังจากผลักออกไปแล้วเขาสามารถเพิกเฉยทุกอย่างได้
มู่เฉิงอยากจะเพิกเฉยต่อทุกอย่างจริงๆ แต่เขาไม่กล้าพูด ได้แต่มองซ่างกวนหงอย่างน้อยใจ
"เมื่อจื่อโม่อายุสิบหกปี ก็รับช่วงต่อองค์กรโกสต์ซิตี้ ก่อนหน้านี้นายเป็นคนดูแล" ซ่างกวนหงใช้ประโยคเดียวในการตัดสิน เขาไม่ได้ดูแลองค์กรโกสต์ซิตี้มานานหลายปีแล้ว ตอนนี้ ก็ไม่ได้คิดอยากจะจัดการดูแล ก็แค่แกล้งหลานๆ เท่านั้นเอง
“ถ้าอย่างนั้น ก่อนหน้านี้พ่อบุญธรรมดูแลไปก่อนละกันครับ สามารถสอนจื่อโม่ได้ด้วย!” มู่เฉิงยังคงต่อสู้ต่อไป เวินลั่วฉิงและเย่ซือเฉินทนไม่ไหวแล้ว นี่คือหัวหน้าน้อยแห่งองค์กรโกสต์ซิตี้เหรอ? ที่พูดกันว่าเกรี้ยวกราดล่ะผลปรากฏว่า? ท่าทางและน้ำเสียงที่ขี้อ้อนนี้ทำไมดูคุ้นชินขนาดนี้? เย่ซือเฉินรู้สึกว่าก่อนหน้านี้เขาประเมินมู่เฉิงสูงเกินไปแล้ว พูดแบบนี้ จะเป็นคู่ต่อสู้ของเขาในด้านความรัก เวินลั่วฉิงจะไม่มีทางชอบเขาแน่นอน......