ดวงตาของคนสองคนดูเหมือนจะสบกันครู่หนึ่ง หลิวหยิงก็ชะงักถอยทันที หลีกเลี่ยงการจ้องมอง
ซือถูมู่หรงมองไปที่ร่างที่คุ้นเคยข้างหน้าต่าง ดวงตาของเขาหรี่ลง หลิวหยิง? ถ้าดูไม่ผิดคือเธอใช่ไหม? เป็นห่วงกันหรือเปล่านะ? ซือถูมู่หรงอดคิดไม่ได้
เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วส่งข้อความสั้นๆ ให้กับหลิวหยิงว่า ‘อย่ายืนตลอดเวลา พักผ่อนให้เต็มที่’
โชคดีที่หลิวหยิงไม่ได้บล็อกเขาและยังส่งข่าวได้ ซือถูมู่หรงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ หลิวหยิง หลิวหยิง แค่ชื่อนี้ก็ทำให้เขารู้สึกมีความสุขได้
หลังจากที่หลิวหยิงซ่อนตัว เธอคลำหน้าอกอย่างแปลกใจ ทำไมสบตาเมื่อกี้ใจถึงเต้นแรงขนาดนี้! ระหว่างเธอกับซือถูมู่หรง เธอได้ทำเรื่องส่วนตัวมากเกินไปและเธอไม่เคยหวั่นไหวขนาดนี้มาก่อน แบบว่า...กลัวมีบางอย่างถูกค้นพบ เช่นเดียวกับตอนที่อาดัมและเอวาขโมยผลไม้ต้องห้าม สับสน กระวนกระวายด้วยสัมผัสของความขมขื่น
หลิวหยิงคิดขึ้นมาทันใด เป็นไปได้ไหมที่ตอนนี้เธอชอบซือถูมู่หรงเข้าแล้ว ? ห้าปีที่เธอควบคุมตัวเองไม่ให้ถูกล่อลวงและตอนนี้... เธอถูกยั่วยวนหรือเปล่า? แต่มันก็แค่สายตา ยังไม่ดูสายตาให้ชัด จะตื่นตระหนกได้ยังไง?
เสียงของข้อความเตือนดึงดูดสายตาของหลิวหยิงเขียนคำว่าซือถูมู่หรงไว้ราวกับจะแทงตาของหลิวหยิง เธอปิดหน้าจอโทรศัพท์มือถือด้วยความคับแค้น อย่าอ่านข้อความอะไรทั้งนั้น บังคับตัวเองให้นอนบนเตียงและหลับตา
แต่ความเคลื่อนไหวของ ซือถูมู่หรง ที่โอบอุ้มเธอไว้เพื่อหลีกเลี่ยงอุบัติเหตุทางรถยนต์นั้นอยู่ในใจของเธอเสมอ เธอแค่แปลกใจและรู้สึกขอบคุณ แต่พอหลังจากดูวิดีโอนั้นบ่อยๆ ความกล้าและความทะนุถนอมนั้นก็ตราตรึงอยู่ในหัวใจของหลิวหยิง การกระทำของซือถูมู่หรง ในขณะนั้นถูกเล่นซ้ำในจิตใจของหลิวหยิงซ้ำแล้วซ้ำเล่า หลิวหยิงดึงผ้าห่มมาคลุมตัวเองด้วยความโกรธ ตอนนี้มืดแล้วคงจะไม่คิดอะไรแล้ว แต่มันเป็นเพียงแค่การหลอกลวงตัวเอง นอกเหนือจากการกระทำของซือถูมู่หรงเมื่อวานนี้ การสบตาในวันนี้ก็ปรากฏขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตามหลิวหยิงราวกับเงา หลิวหยิงดึงผ้าห่มออกแล้วลุกขึ้นนั่ง
เธอหยิบมือถือขึ้นมานั่งสาละวนระหว่างอ่านข้อความกับไม่อ่าน ในที่สุดก็เปิดดูข้อความ——‘อย่ายืนตลอดเวลา พักผ่อนให้ดี'
หลิวหยิงโกรธทันที ซือถูมู่หรงเห็นเธอเมื่อครู่นี้ เธอไม่ได้หลอกตัวเองเหรอ? ซือถูมู่หรงจะรู้สึกเหมือนว่าเธอกำลังเล่นตัว! หลิวหยิงเปลี่ยนความคิดอย่างรวดเร็ว แต่ช้า ๆ ความสนใจของเธออยู่ที่ข้อความนี้เท่านั้น เขาเป็นห่วงเธอใช่ไหม? กังวลว่ายืนนานเกินไปและแผลไม่หายง่ายเหรอ? ทำไมคุณถึงยังปฏิบัติอย่างดีหลังจากแยกทางกัน? น้ำตาของหลิวหยิงก็ไหลลงมาอย่างอธิบายไม่ได้ เมื่อมองดูหยดน้ำตาบนหน้าจอ หลิวหยิงรู้สึกแปลกทำไมจู่ๆถึงร้องไห้? แต่ทำไมไม่มีความรู้สึกอื่น น้ำตาเหล่านี้มาโดยไม่มีเหตุผล
หลิวหยิงปาดน้ำตาและมองดูข้อความ เธอครุ่นคิดแล้วตอบว่า ‘คุณควรอยู่บ้านสักสองวันรักษาแผลนะ ฉันจะไม่ออกไปข้างนอก’ ตอนแรกซือถูมู่หรงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าข้อความยังไม่ได้รับคำตอบ แน่นอนว่าหลิวหยิงจะไม่ยอมรับเขาง่ายๆขนาดนั้น เมื่อกี้เขาอาจจะมองผิดไป วางโทรศัพท์หลังจากผ่อนคลายตัวเองและยังรู้สึกรำคาญเมื่อโทรศัพท์สั่น แต่พอเห็นที่มาและเนื้อหาข้อความก็หุบปากไม่ได้ หลิวหยิงปากแข็งแต่ใจอ่อนยังเป็นห่วงเขาอีก นี่ตัดใจไม่ลงที่จะเหนื่อยขนาดนี้เลยเหรอ?