ที่แท้ ไม่มีเรื่องที่โหดร้ายที่สุด มีแต่เรื่องที่โหดร้ายกว่า——อนาคตของเธอไม่มีเขา เธอเอาลูกคนนี้ออก ก็เป็นเพราะเขา
“ฉันเข้าใจแล้ว”ซือถูมู่หรงพูดเสียงต่ำ เขาถือว่าทำตัวเองแล้วเจ็บเองรึเปล่านะ ตอนนั้นทำเรื่องที่ไร้หัวใจตอนนี้กรรมตามสนองแล้ว
หลิวหยิงก้มหน้าและพิงอยู่ที่โซฟา เธอรู้สึกว่าหดหู่ใจน้อยลงมากเลยทีเดียว สีหน้าแบบนี้ของซือถูมู่หรง พบเห็นน้อยมาก……เลยจริงๆ ส่วนหลิวหยิงก็ไม่กังวลเลยสักนิด เรื่องที่เธอไม่ได้เอาลูกออกจะถูกพบเห็น ซือถูมู่หรงในตอนนี้ น่าจะไม่ตั้งความหวัง กับเธออีกแล้ว
ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า หลิวหยิงต้องการแก้แค้นซืถูมู่หรง ยิ่งไปกว่านั้นกำลังพูดจาทิ่มแทงใจดำเขาอยู่ แต่ว่าวินาทีนี้ เธอไม่สนใจแล้ว เธอคิดแค่อย่างเดียวก็คือ จะตัดความสัมพันธ์กับซือถูมู่หรงอย่างเร่งด่วนยังไง
ตอนที่ซือถูมู่หรงเจอกับหลิวหยิง ก็รู้สึกถึงการไร้หัวใจของหลิวหยิงแล้ว เพราะฉะนั้นวินาทีนี้ หลิวหยิงพูดว่าเธอเอาลูกออกแล้ว จึงเชื่อทันทีเลย เขาพูดคำพูดที่โหดร้ายมากกว่านี้ไม่ออก โมโห โกรธเคือง อยากระบายกับหลิวหยิง แต่ว่าสีหน้าของเธอ เหมือนไม่แคร์ตั้งนานแล้ว เหมือนกับว่าเขาพูดอะไรก็ตาม ล้วนไม่มีความหมายเลย
“ประธานซือถูคะเชิญค่ะ”หลิวหยิงเห็นซือถูมู่หรงลุกขึ้นมา แล้วพูดแบบใจเย็น ยิ่งไปกว่านั้นที่มุมปากมีรอยยิ้มอีกด้วย เหมือนกับว่าเธอไม่ได้ผ่านเรื่องอะไรมาเลย และเหมือนกับว่า นี่คือสีหน้าทั้งหมดของเธอแล้ว
ซือถูมู่หรงมองดูหลิวหยิง พูดอะไรไม่ออกเลยสักคำปิดประตูและจากไปเลยโดยตรง วินมาทีที่มีเสียงประตูดังขึ้น สีหน้าของหลิวหยิงแย่ลงทันที ค่อยๆเปลี่ยนท่าทาง และกอดอกไว้ แล้วถามแม่แบบงงๆว่า：“แม่คะ หนูทำผิดไปแล้วใช่ไหมคะ？”
แม่หลิวมองดูหลิวหยิง พูดอย่างนิ่งๆว่า：“ขอแค่ลูกเลือกแล้ว แม่เห็นด้วยหมด”เมื่อกี้เธอนั่งอยู่ที่ข้างๆมาโดยตลอด แต่ว่าซือถูมู่หรงทะเลาะกับหลิวหยิง เธอไม่เข้าร่วมใดๆเลย มุมมองของเธอ แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ตัดหนทางของซือถูมู่หรงไปเลยโดยตรง แต่ว่าไม่สบายใจเล็กน้อย หยิงเอ๋อร์รู้ตัวเองตั้งครรภ์ยังไม่นานเลยนี่นา ทำไมซือถูมู่หรงก็รู้เรื่องเสียแล้ว？ที่สำคัญ หยิงเอ๋อร์พูดว่าเอาลูกตัวเองออกแล้ว ซือถูมู่หรงไม่สงสัยและเชื่อไปเลยโดยตรง หรือว่าเขาสิ้นหวังในตัวหลิวหยิงแล้วจริงๆ？ไม่ตั้งความหวังใดๆอีกแล้ว วันนี้ แค่มาถามดูเฉยๆ？
ความรักครั้งนี้ ไม่ใช่แค่หลิวหยิงกับซือถูมู่หรงเท่านั้นที่ทรมาน ยังมีแม่หลิวอีกคน เธอมองดูทั้งคู่รักกันและทิ้งกันไป ความรักของซือถูมู่หรง ค่อยๆแหลกสลาย ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว ความรักของหลิวหยิง ถูกกลบเกลื่อนทีละนิดๆ ไม่เผยร่องรอยออกมาอีกเลย ความรักครั้งนี้ พวกเขาไม่มีใครชนะ ต่างแพ้กันทั้งคู่
แม่หลิวรู้ดี ตัวเองซึ่งเป็นแม่ ควรเกลี้ยกล่อมหลิวหยิงแต่ว่า เธอไม่รู้ว่าควรทำยังไง และเกลี้ยกล่อมยังไง ทีแรกเธอคิดว่า ซือถูมู่หรง ไม่มีความรักจริงๆจังๆต่อหลิวหยิงหรอก ตอนนี้ เธอเชื่อแล้วว่าซือถูมู่หรงรักหลิวหยิงจริงๆ แต่ว่า ความขัดแย้งระหว่างทั้งคู่ ไม่สามารถประนีประนอมได้เลย ตัวตนของเด็กคนนี้ กลับเก้อเขิน ที่สำคัญ แม่หลิวยังไม่สามารถยอมรับ หลิวหยิงคบกับซือถูมู่หรงเลยแม้แต่น้อย ซือถูมู่หรงทำร้ายเธอกับคนในครอบครัวของเธอ มากเกินไปแล้ว ไม่ใช่แค่หลิวหยิงก็สามารถคืนดีกันเลย
หลังจากซือถูมู่หรงออกไป รู้สึกว่างงๆเบลอๆ ความเสียใจแบบนี้ เขาไม่เคยผ่านมาก่อนเลย เขายังไม่เคยผ่านความสุขที่ได้เป็นพ่อ ก็ได้รับผลลัพธ์ทันทีว่าลูกไม่อยู่แล้ว
อุปสรรคแบบนี้ ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยผ่านมาก่อนเลย เขายังไม่เคยมีความสุขกับการเป็นพ่อเลย ก็รู้ผลลัพธ์ทันทีว่าลูกตายได้ไปแล้ว หลิวหญิง ช่างโหดร้ายจริงๆ
“ลูกพี่ครับ？”ผู้ช่วยพิเศษเจียงเห็นซือถูมู่หรงออกมา รีบเดินเข้าไป เห็นสีหน้าที่เบลอๆของซือถูมู่หรง ตกใจ นี่เกิดเหตุอะไรหรือเนี่ย น่ากลัวขนาดนี้เชียว