“เธอเป็นแฟนผมแน่นอน” ซือถูมู่หรงรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย แต่ก็ยังพูดอย่างใจเย็นว่า “เราไม่ได้เลิกกันเสียหน่อย”
เวินลั่วฉิงโกรธจนหัวเราะ คนคนนี้? ดีที่เมื่อก่อนเธอคิดว่า ซือถูมู่หรงจริงใจจริงๆกับหลิวหยิง คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะ...ไร้ยางอายขนาดนี้!
“คุณกับหลิวหยิง มีความสัมพันธ์แบบชายหญิงกันตอนไหน?” เวินลั่วฉิงถาม ถ้าซือถูมู่หรงชอบหลิวหยิงจริงๆ คงจะไม่มีท่าทีเหมือนจะใช่แต่ก็ไม่ใช่แบบนี้หรอกมั้ง? ยิ่งกว่านั้น เขาเห็นหลิวหยิงเป็นแฟน หลิวหยิงรู้หรือเปล่า?
“ถ้าฉันจำไม่ผิด ระหว่างคุณกับหลิวหยิง มีความสัมพันธ์ตามสัญญาห้าปี เวลาห้าปีครบแล้ว คุณกับหลิวหยิง ไม่เกี่ยวข้องกันอีกต่อไป เป็นแค่คนแปลกหน้ากัน” เวินลั่วฉิงพูด หลิวหยิงพูดก่อนหน้าไว้ชัดเจน ซือถูมู่หรงก็แค่ไม่อยากให้เธอจากไป อย่างอื่นก็ไม่ได้พูดอะไร แม้แต่ซือถูมู่หรงรู้สึกอย่างไรกับเธอหลิวหยิงก็ไม่รู้
ยิ่งกว่านั้น ถ้าซือถูมู่หรงเคยใช้หัวใจไล่ตามหลิวหยิงจริงๆ หรือเคยแสดงความรู้สึกของตัวเองอย่างชัดเจน ระหว่างพวกเขาก็คงจะไม่แข็งกระด้างเช่นนี้ แค่กลัวว่าซือถูมู่หรงดึงดันไม่อยากให้หลิวหยิงจากไป และไม่ให้เหตุผลใดๆแก่เธอ ยิ่งไม่เคยแสดงความรู้สึกของตัวเองออกมา ทำให้หลิวหยิงรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกเล่นสนุก ถึงไม่อยากเกี่ยวข้องใดๆกับซือถูมู่หรงแม้แต่น้อย
“ไม่มีทาง ระหว่างหลิวหยิงกับผม ไม่มีวันเป็นคนแปลกหน้ากัน เธอจะเป็นภรรยาของผม” ซือถูมู่หรงพูดอย่างใจเย็น ท่าทางมุ่งมั่น เวินลั่วฉิงเลิกคิ้ว พูด ใครทำไม่ได้ แต่หลิวหยิงไม่ยินยอม เขายังจะคุกคามหลิวหยิงต่อไปไหม?
“แต่ว่า สถานการณ์ตอนนี้ คือหลิวหยิงไม่ต้องการพบคุณ ถ้าคุณไปพบเธอตามปกติ เกรงว่าคงจะไม่เจอเธอละมั้ง? ตอนนี้ คุณสามารถพูดคุยกับหลิวหยิงปกติ สื่อสารตามปกติได้ไหม?” เวินลั่วฉิงบรรยายความเป็นจริงอย่างเย็นชา กระตุ้นซือถูมู่หรง
สีหน้าของซือถูมู่หรงเปลี่ยนเป็นมืดมนในทันที ที่เธอพูดเป็นความจริง หลิวหยิงปฏิเสธเขาตลอด แม้แต่พูดคุยก็ไม่ยอม ราวกับว่าเห็นเขาเป็นคนแปลกหน้า ซือถูมู่หรงไม่สามารถยอมรับสถานการณ์แบบนี้ได้ แต่ก็ไม่อยากจะทำร้ายหรือกระตุ้นหลิวหยิง ไม่มีวิธีอะไร ทำได้แค่รอ
“ประธานซือถู สัญญาห้าปีสิ้นสุดลงแล้ว คุณได้โปรดปล่อยหลิวหยิงไป และปล่อยตัวคุณเองไปด้วย” เวินลั่วฉิงน้ำเสียงจนปัญญา หลิวหยิงต่อต้านซือถูมู่หรงสุดหัวใจ นี่ไม่ใช่เรื่องที่เธอสามารถช่วยได้ ยิ่งไปกว่านั้น เธอไม่มีทางช่วยแน่
“ปล่อยเธอไป แล้วใครจะมาปลดปล่อยผม?” ซือถูมู่หรงราวกับได้รับบาดเจ็บ หลิวหยิงไม่ได้ให้โอกาสอะไรเขาเลย ไม่ยอมรับความรู้สึกของเขา ในใจเต็มไปด้วยความเกลียดชัง เขาตกหลุมรักคนคนหนึ่ง แต่กลับไม่มีโอกาสแม้แต่จะเข้าใกล้ เขาไม่ได้ปล่อยหลิวหยิงไป แต่หลิวหยิงก็ทรมานหัวใจของเขามาตลอด
“ประธานซือถูเป็นคนฉลาด รู้ว่าฉันหมายถึงอะไร อีกอย่าง ไม่เหมือนกับหลิวหยิง คนที่ไม่ปล่อยประธานซือถู คือตัวคุณเอง” น้ำเสียงของเวินลั่วฉิงเย็นชาขึ้น ความหมายของซือถูมู่หรง คือเขาจะไม่ยอมปล่อยหลิวหยิงจากไปแน่นอน แม้จะมีความเกลียดชัง นี่ทำให้เวินลั่วฉิงเป็นห่วงมาก เป็นห่วงว่าหลิวหยิงจะได้รับบาดเจ็บหรือเปล่า
“ปล่อยวางไม่ได้ ผมจะไม่มีวันปล่อยหลิวหยิงไป เธอต้องเป็นคนของผมเท่านั้น” ซือถูมู่หรงพูดอย่างเย็นชา