บทที่ 1652 เลือกที่จะจากออกมา

“แม่ แม่อย่ากังวลใจไปเลย หนูไม่ได้คิดที่จะไปอยู่ด้วยกันกับซือถูมู่หรง แล้วหนูก็ไม่ได้รักเขาด้วย”หลิวหยิงพูดขึ้นอย่างแน่วแน่“ที่หนูพูดเรื่องพวกนี้กับแม่ แค่อยากจะดูว่าหนูมีความสำคัญขนาดไหนในใจของซือถูมู่หรงเท่านั้น ”

คุณแม่หลิวไม่เข้าใจความหมายของหลิวหยิง แต่ก็เปิดปากพูดขึ้นอย่างอบอุ่น“ถ้าอย่างนั้นลูกว่ามาสิ ว่าเรื่องระหว่างลูกกับซือถูมู่หรง ลูกรู้สึกว่าอันไหนมันสำคัญกว่ากัน”

“เขายอมรับว่าหนูเป็นแฟนของเขากับที่บริษัทแล้ว ไม่ยอมให้หนูจากไป แถมยังจะให้หนูมีลูกหนึ่งคนให้กับเขาอีกด้วย”หลิวหยิงพูดอย่างนิ่งสงบมาก เหมือนกับว่ากำลังพูดถึงเรื่องของคนอื่นอยู่อย่างไรอย่างนั้น เธอไม่ได้พูดอย่างละเอียด แต่คำพูดง่ายๆเพียงไม่กี่ประโยคนี้ มันก็อธิบายทุกอย่างไว้เสร็จเรียบร้อยแล้ว

สองประโยคหน้า คุณแม่หลิวไม่ได้รู้สึกอะไร ก็แค่เป็นการตัดสินใจด้วยตัวเองของซือถูมู่หรงเท่านั้น แต่……ซือถูมู่หรงให้หลิวหยิงมีลูกให้กับเขา? นี่มันทำให้คุณแม่หลิวรู้สึกตกใจไม่น้อย สถานภาพขนาดนั้นของซือถูมู่หรง การที่จะยอมให้ผู้หญิงสักคนมีลูกให้กับเขา แสดงว่ายอมรับสถานภาพของผู้หญิงคนนั้นแล้ว

เว้นเสียแต่ว่า เขาแค่คิดที่จะเอาเด็กเท่านั้น คุณแม่หลิวรู้สึกสับสนแล้ว หรือว่าซือถูมู่หรงจะมีใจให้กับหลิวหยิง คิดที่จะอยู่ด้วยกันกับหลิวหยิงตลอดไปจริงๆอย่างนั้นเหรอ?

พอคุณแม่หลิวคิดถึงตรงนี้ สิ่งแรกที่คิดก็คือ ซือถูมู่หรงมีใจจริงๆ หรือคิดที่จะแก้แค้นหลิวหยิง? ทรมานเธอเท่านั้น? จากนั้นก็คิดอีกว่า คุณนายซือถูไม่มีทางเห็นด้วยแน่นอน ผู้หญิงคนนั้น แทบอยากจะแยกหลิวหยิงกับซือถูมู่หรงออกจากกันด้วยซ้ำ เธอไม่มีทางยอมรับหลิวหยิงเป็นแน่ แล้วก็ยิ่งไม่ยอมรับว่าหลิวหยิงเป็นลูกสะใภ้ของเธออย่างแน่นอน พอคุณแม่หลิวคิดถึงเรื่องพวกนี้ คิ้วก็ขมวดทันที หรือว่าเธอจะให้ลูกสาวของตัวเองต้องมาทุกข์ทรมานอย่างนั้นเหรอ?

“หยิงเอ๋อร์ พวกเราคาดเดาความคิดของซือถูมู่หรงไม่ได้ แต่คุณนายซือถูจะต้องไม่มีทางเห็นด้วยอย่างแน่นอน”คุณแม่หลิวพูดอย่างใจเย็น เธอไม่เข้าใจซือถูมู่หรง แต่ก็ไม่ได้รู้สึกดีเหมือนกัน สำหรับซือถูมู่หรง เธอไม่อยากไปประเมินตัดสิน กลัวว่าจะไปเป็นการชี้นำหลิวหยิงในทางที่ผิด แต่ว่า เธอจะต้องพูดถึงผลประโยชน์แล้วก็โทษ ไม่ว่าซือถูมู่หรงจะรักหลิวหยิงหรือไม่ คุณนายซือถูก็ไม่มีทางยอมแน่นอน

“หนูรู้”หลิวหยิงใจเย็นมากกว่าที่คุณแม่หลิวคิดเอาไว้ ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้รู้สึกอะไรกับซือถูมู่หรงจริงๆ แต่ตอนที่ดูเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่นั้น เผลอใจคิดว่าอาจจะส่งผลกระทบต่อเรื่องเล็กๆน้อยๆในการตัดสินใจของตัวเองได้

“สรุปแล้วลูกคิดยังไงกันแน่? ลูกอยากจากออกมา หรือว่าอยากอยู่ต่อ?”คุณแม่หลิวถามออกมาตรงๆ ก่อนหน้านี้หลิวหยิงโทรศัพท์ บอกว่าจะต้องพูดกับซือถูมู่หรงให้ชัดเจน เธอตกใจแทบแย่ กลัวว่าหลิวหยิงจะรอตนเองไม่ไหวแล้วไปสร้างความแตกหักกับซือถูมู่หรง ถูกซือถูมู่หรงทำร้าย วันนี้เห็นหลิวหยิงสงบใจลง แต่ตอนนี้พอมองลูกสาวของตนเอง ก็ยังไม่กล้าวางใจลงอยู่ดี

“แม่ หนูเคยคิดแก้แค้น แล้วก็เคยคิดจากออกมาเหมือนกัน”หลิวหยิงไม่ปิดบังอีก ใจของคุณแม่หลิวก็รู้สึกประหม่าขึ้นมาทันที รอหลิวหยิงอธิบาย

“ถ้าแก้แค้น หนูจะอยู่ข้างกายของซือถูมู่หรงตลอดเวลา เพื่อให้ได้ใจของเขา ทำให้เขากับคนในครอบครัวของเขาอยู่ไม่สุขไปตลอด”หลิวหยิงพูดขึ้นอย่างใจเย็น ไม่มีความรู้สึกอะไรแม้แต่นิดเดียว ราวกับว่าเธอคิดถึงเรื่องนี้มานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว ถึงขนาดที่จะไปลงมือทำแล้วด้วยซ้ำ