เย่ซือเฉินใจสั่นเพราะความอ่อนโยนของเวินลั่วฉิง อดไม่ได้ที่จะจมลงไปภายใต้ความอ่อนโยนของเธอ เขาไม่ได้รู้สึกว่าคำพูดของเธอนั้นไม่น่าฟังเลย แต่กลับรู้สึกว่ามันมีเหตุผลมาก ระหว่างไป๋ยี่รุ่ยกับเธอมันไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้วที่จะไม่มีความรู้สึกต่อกัน ถ้าเกิดว่าเวินลั่วฉิงยอมขัดข้องกับตัวเองแล้วพูดว่าระหว่างพวกเขาทั้งสองคนไม่ได้สนิทสนมกัน เขาต้องสงสัยและไปสืบหาอย่างแน่นอน ตอนนี้ฉิงฉิงกำลังบอกกับเขาอย่างตรงไปตรงมา ว่าเธอเห็นไป๋ยี่รุ่ยเป็นเพื่อนคนหนึ่ง ความช่วยเหลือที่ได้รับเป็นสิ่งที่เพื่อทำให้กันเท่านั้น แบบนี้ดีมาก! ไม่ใช่เพราะความเห็นแก่ตัวของตัวเอง แต่มันเป็นแค่การช่วยเหลือธรรมดาๆ ระหว่างเพื่อนกันเท่านั้น เย่ซือเฉินแม้แต่นึกถึงตอนที่เขากับเพื่อนคบกัน ถึงแม้ว่าปกติเขาจะไม่ได้แคร์อะไรเท่าไหร่ แต่ว่าพอคนพวกนั้นเกิดเรื่องขึ้น เขาก็ต้องให้ความใส่ใจเหมือนกัน และมอบความช่วยเหลือที่จำเป็น การที่เวินลั่วฉิงทำแบบนี้ก็ไม่ได้ผิดอะไร ถ้าไม่ช่วยอะไรเลยสิถึงจะแปลก
พอเย่ซือเฉินคิดแบบนี้แล้วก็รู้สึกว่าสามารถยอมรับได้อย่างง่ายดาย แล้วอีกอย่างพอได้ยินสิ่งที่เวินลั่วฉิงพูด ว่าตัวเขาเองต่างหากคือคนที่สำคัญที่สุด คนอื่นๆ ไม่มีพื้นที่ในหัวใจของเธอ การปฏิบัติที่แตกต่างแบบนี้มันทำให้เขารู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก
“ดังนั้น ไม่ต้องคิดมากแล้วโอเคไหม? ”เวินลั่วฉิงมองเย่ซือเฉินอย่างงุนงง แล้วก็อดยิ้มไม่ได้ ไม่ใช่แค่ผู้หญิงเท่านั้นที่หลงงมงายในความรัก แต่ผู้ชายก็เป็นเหมือนกันงั้นเหรอ? ถ้าเกิดว่าเป็นตอนปกติ เย่ซือเฉินไม่มีทางเชื่อคำพูดของเธอง่ายๆ และถูกเธอพูดเกลี้ยกล่อมจนได้หรอก แต่ว่าตอนนี้ เย่ซือเฉินไม่ใช่แค่ไม่แสดงท่าทีต่อต้าน แถมยังดูค่อนข้างจะเห็นด้วยอีกต่างหาก นี่มัน……น่ารักมากเลย!
“เข้าใจแล้ว ถ้าเกิดว่าต้องการความช่วยเหลือก็บอกฉันนะ” เย่ซือเฉินไม่สามารถซ่อนรอยยิ้มได้ เขาจ้องไปที่เวินลั่วฉิงอย่างมีความสุข ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม เขารู้สึกว่าหลังจากที่เวินลั่วฉิงสารภาพรัก เขาก็รู้สึกเหมือนตัวเองได้ลอยขึ้นมา มีความรู้สึกเหมือนไม่ใช่ความจริง แต่คำพูดของเวินลั่วฉิงในวันนี้ ก็ทำให้เขาตกงมาอีกครั้ง เรื่องก่อนหน้านี้ ไม่ใช่อารมณ์แค่ชั่วครั้งชั่วคราวของเวินลั่วฉิง เธอคิดมาอย่างชัดเจน แล้วก็ชัดเจนเกี่ยวกับความรู้สึกของตัวเอง นี่มันทำให้เย่ซือเฉินมีความสุขมาก!
“ถ้ายังงั้น……ฉันอยากจะไปเจอไป๋ยี่รุ่ยหน่อย อยากให้เขาไปต่อสู้เพื่อขอลดโทษให้ตัวเอง”เวินลั่วฉิงก็ไม่อ้อมค้อม เธอเลือกที่จะพูดออกไปตรงๆ เลย
เย่ซือเฉินก็ไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่นัก แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร เขาพยักหน้าอย่างฝืนใจ เวินลั่วฉิงตะลึงไปเลย! นี่เป็นครั้งแรกที่การพูดคุยเรื่องผู้ชายคนอื่นมันเป็นไปได้อย่างราบรื่นขนาดนี้! เมื่อก่อนถ้าเธอจะไปเจอผู้ชายคนอื่น มีครั้งไหนที่ไม่ต้องเกลี้ยกล่อมเขาก่อนกัน? หรือไม่ก็ถูกจัดหนักหลังจากกลับมา! วันนี้เธอแค่พูดประโยคเดียว เขาก็เห็นด้วยทันทีเลยงั้นเหรอ? ตอนแรกเวินลั่วฉิงได้เตรียมคำพูดมากมายเพื่อมาเกลี้ยกล่อมเย่ซือเฉิน แต่ว่าตอนนี้ดูท่าทางน่าจะไม่ต้องใช้แล้ว เวินลั่วฉิงคิด หรือว่ามันคือผลกระทบจากสิ่งที่พึ่งพูดไปเมื่อกี้นี้เหรอ? นี่มันจะเร็วเกินไปแล้วไหม! นี่มันฉับพลันทันด่วนมากเลยนะ!
“เดี๋ยวตอนเช้าฉันพักผ่อนต่ออีกหน่อย ตอนบ่ายค่อยไป เดี๋ยวตอนเย็นจะรีบกลับมาแน่นอน”ถึงแม้ว่าเย่ซือเฉินจะตกลงอย่างง่ายดาย แต่เวินลั่วฉิงก็พูดอย่างตั้งอกตั้งใจ อาศัยตอนที่สถานการณ์ยังดีอยู่ เธอก็ต้องสร้างความไว้วางใจไว้ จะใช้ความไว้วางใจที่เย่ซือเฉินพึ่งมอบให้เมื่อกี้อย่างสิ้นเปลืองไม่ได้! เธอคิดอยู่ภายในใจว่า ถ้าเกิดว่าเย่ซือเฉินสามารถเกลี้ยกล่อมได้ง่ายแบบนี้ตลอดก็คงจะดี!
“โอเค!”เย่ซือเฉินตาเป็นประกายในทันที! เมื่อก่อนต้องเป็นเขาที่คอยเตือนให้เวินลั่วฉิงกลับมา แต่ว่าครั้งนี้เธอเป็นคนพูดออกมาเองเลย ความแตกต่างมันมากจริงๆ! เย่ซือเฉินย้อนคิด หรือว่าเมื่อก่อนตัวเขาเองขี้หึงเกินไปจริงๆ ถึงได้เป็นการผลักเวินลั่วฉิงให้ไกลออกไปเรื่อยๆ? ตอนนี้เขาแค่มอบอิสรภาพให้เธอเพียงเล็กน้อย เธอก็น่ารักขนาดนี้แล้วเหรอ? ที่แท้ฉิงฉิงก็ชอบให้ใช้ไม้อ่อนนี่เอง เย่ซือเฉินสรุปอยู๋คนเดียว ถ้าเกิดว่าเวินลั่วฉิงรู้ คงจะโมโหมากแน่เลย!ความคิดของคนคนนี้เป็นแบบนี้เองเหรอ!แล้วแผนการที่จะสร้างความไว้วางใจของเธอล่ะ!
“กินเสร็จแล้ว”น่าจะเพราะว่าการเจรจาค่อนข้างจะเป็นไปอย่างราบรื่น เวินลั่วฉิงก็เลยมีความสุขเป็นพิเศษ เย่ซือเฉินถือจานชามลงไปข้างล่าง เวินลั่วฉิงก็อยากจะนอนนิ่งๆ อยู่บนเตียงอีกสักพัก เธอคิดว่าเรื่องของไป๋ยี่รุ่ยมีเบาะแสอะไรบางอย่าง เดี๋ยวเย็นหน่อยจะไปหาหลิวหยิง ตอนนี้เธอเริ่มคิดถึงลูกน้อยทั้งสองคนแล้ว ไม่รู้ว่าตอนนี้พวกเขาเป็นยังไงบ้าง