เมื่อเวินลั่วฉิงได้ยินไป๋หยูหนิงพูด ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาแวบหนึ่ง บางทีในใจเธอก็คงคาดหวังว่าเรื่องนี้จะจบลงได้ด้วยดีเหมือนกัน เธอหวังว่าหลิวหยิงจะมีความสุข
ส่วนซือถูมู่หรงที่ไม่รู้ว่าวางแผนอะไรอยู่ ไม่รู้ว่าอยากจะแก้แค้นจริงรึเปล่า？ถ้าหลิวหยิงยังไม่รู้อะไร แล้วตอนนี้เธอไปบอกหลิวหยิงมันก็จะทำให้หลิวหยิงเจ็บปวดเปล่าๆ
ไม่งั้น พอถึงตอนนั้นหลิวหยิงก็อาจจะใจสลาย ดังนั้นเวินลั่วฉิงจึงตัดสินใจว่าจะยังไม่พูด
“ความลับไม่มีในโลก ตอนนี้ปิดได้ แต่มันก็ปิดไม่ได้ทั้งชีวิตหรอก”ฉู่หลิงเอ๋อถอนหายใจออกมาเบาๆ เห็นได้ชัดว่าเธอไม่เห็นด้วยกับคำพูดของไป๋หยูหนิง
“แน่นอนว่าฉันคงไม่เห็นด้วยกับการที่จะโกหกแบบนี้ แต่บางครั้งการโกหกก็เป็นเรื่องที่ดีต่อทุกคน”เดิมไป๋หยูหนิงเป็นคนตรงไปตรงมา เพราะงั้นการโกหกจึงเป็นเรื่องที่น่าอับอายที่สุดสำหรับเธอ แต่เธอก็รู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ควรจะรีบเปิดเผยออกไป
“หลิงเอ๋อเคยได้ยินประโยคหนึ่งไหม？”ไป๋หยูหนิงหันไปหาฉู่หลิงเอ๋อ แล้วถามออกไปแบบแปลกๆ
“ประโยคอะไร？？”ฉู่หลิงเอ๋อเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความงุนงง
“ถ้าเกิดว่าจะโกหก งั้นก็ขอให้โกหกให้ได้ไปตลอดชีวิต”ไป๋หยูหนิงไม่ค่อยเข้าใจเรื่องความรู้สึกอะไรมากหรอก ฉะนั้นนี่จึงถือเป็นเรื่องที่ยากสำหรับเธอในการที่ต้องพูดคำพูดที่แฝงไปด้วยความรู้สึกแบบนี้ออกมา
คุุุณฟู่ที่นั่งเงียบอยู่ข้างๆมาโดยตลอดเงยหน้าขึ้นแล้วมองไปทางไป๋หยูหนิง ผู้หญิงคนนี้มีความต้องการต่ำขนาดนี้เลยหรอ？
โกหกหล่อนทั้งชีวิต？นี่หล่อนคิดว่ามันเป็นเรื่องง่ายๆหรอ？
พอคิดถึงความเป็นไปได้ สีหน้าของคุุุณฟู่ก็เคร่งขรึมลงอย่างเห็นได้ชัด
“ด้วยความสามารถของซือถูมู่หรง ขอเพียงแค่เขาต้องการ เขาก็จะโกหกต่อไปได้ตลอดทั้งชีวิต”ไป๋หยูหนิงเข้าใจซือถูมู่หรงดี เธอเชื่อว่าเขาจะทำอย่างนั้นได้
“ดังนั้น พวกเรารอดูท่าทีของซือถูมู่หรงก่อน แล้วก็รอดูว่าเรื่องราวมันจะเป็นยังไงต่อไป”ไป๋หยูหนิงยังคงพูดจาได้อย่างมีเหตุผลและตรงประเด็น
“ถ้าเกิดเธอพูดแบบนี้ ฉันก็เห็นด้วย”ฉู่หลิงเอ๋อเปลี่ยนความคิดทันทีหลังจากที่ได้ยินไป๋หยูหนิงวิเคราะห์
เวินลั่วฉิงไม่พูดอะไรออกมาเลย เธอใช้มือจับแก้วไว้ข้างหนึ่งพลางเม้มริมฝีปากแน่น ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
“ฉิงฉิง ฉันเข้าใจความรู้สึกของเธอในตอนนี้ เธอไม่อยากโกหกเพื่อน แต่ก็กังวลว่าถ้าบอกความจริงออกไป มันจะทำให้เพื่อนเจ็บปวด”พอไป๋หยูหนิงเห็นท่าทีของเวินลั่วฉิง เธอก็เดาความคิดในใจของเวินลั่วฉิงได้ไม่ยากเลย
“เรื่องนี้มันน่าลำบากใจมากจริงๆ ถ้าเป็นฉันล่ะก็ ฉันก็คงรู้สึกขัดแย้งอยู่ในใจมากเหมือนกัน”ฉู่หลิงเอ๋อก็มองไปที่เวินลั่วฉิงแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ
เวินลั่วฉิงยังคงเม้มปากแน่นไม่พูดไม่จา
“ฉิงฉิง เป็นอะไรไป？คิดอะไรอยู่？”เนื่องจากฉู่หลิงเอ๋อรู้สึกกังวลเล็กน้อยจึงอดไม่ได้ที่จะผลักเวินลั่วฉิงเบาๆ
เวินลั่วฉิงเบนสายตามาทางฉู่หลิงเอ๋อ จากนั้นก็พูดออกมาช้าๆ“ฉันกำลังคิดว่าถ้าเกิดตอนนี้มีคนมาบอกฉันว่าเย่ซือเฉินหลอกฉัน วางแผนอะไรกับฉัน ฉันจะทำยังไง？”
“แล้วเธอจะทำยังไง？”ฉู่หลิงเอ๋อตาเป็นประกายขึ้นมาแล้วทำท่าสนอกสนใจทันที“ฉันรู้สึกว่าถ้าเป็นเธอ ตามนิสัยของเธอแล้ว ไม่แน่เธออาจจะฆ่าเย่ซือเฉินไปแล้วก็ได้”
“ฉันคิดว่า ฉันคงจะเศร้า เสียใจและเจ็บปวดมาก”เวินลั่วฉิงค่อยๆหลับตาลง ถึงแม้นี้จะเป็นเพียงเรื่องสมมุติ แต่พอคิดว่ามันก็มีความเป็นไปได้ เธอก็รู้สึกเจ็บปวดในหัวใจมากๆ
เช่นกัน ถ้าเรื่องนี้เป็นเรื่องของหลิวหยิง หลิวหยิงจะทนได้ยังไง？