ตอนที่ 863
ตอนที่ 863 แม่ลูกขัดแย้ง
20 กันยายน 2569
อ๋องรุ่ยเดินเข้ามาดับขวัญกำลังใจทุกคน “ไม่ต้องเสียแรงแล้ว เมื่อหินมังกรตกลงไป กลไกจะทำงานและไม่สามารถเปิดออกได้”
“ต้องได้สิ!” เหลิ่งชิงเฮ่อกล่าวอย่างหนักแน่น “มันต้องมีวิธี แม้ว่าจะต้องสกัดมันทีละนิดด้วยสว่านเหล็กก็ตาม”
“แต่พี่สะใภ้สามจะทนได้หรือ?”
เสิ่นหลินเฟิงเองก็มีกังวลเล็กน้อยเช่นกัน เขาถามอ๋องรุ่ย “ไม่มีทางอื่นที่จะเข้าไปในพระราชวังใต้ดินแห่งนี้จริงๆ หรือ”
อ๋องรุ่ยส่ายหน้า “ข้าเพิ่งถามคนเฝ้าสุสานที่นี่ พวกเขารู้แค่ทางออกทางเดียวเท่านั้น แต่คนงานที่นี่บอกว่าตอนที่สร้างสวนนี้ยังรักษาพื้นที่ไว้ตามเดิม อาจจะมีช่องลมอื่นๆ ก็ได้”
คำพูดของอ๋องรุ่ยทำให้ทุกคนมีความหวังขึ้นมาทันที “จะรีรอไม่ได้ รีบส่งคนกลับไปเอาแผนผังการก่อสร้างที่เมืองหลวงมา”
เสนาบดีเหลิ่งขมวดคิ้วและพูดอย่างลังเล “แต่นี่เป็นความลับ อ๋องเฮ่าอาจจะไม่ยอมมอบให้”
ไม่เพียงแต่อาจจะไม่ แต่ไม่แน่นอน
หากมีทางออกอื่นจริงๆ แล้วอ๋องเฮ่าจะมอบแผนผังให้ตนได้อย่างไร? สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้เห็นได้ชัดว่าเป็นกลอุบายที่อ๋องเฮ่าทำไว้ล่วงหน้า
แม้ว่าพระชายาเฮ่าเองก็ติดอยู่ข้างใน แต่อ๋องเฮ่าก็ไม่มีความเมตตา
เหลิ่งชิงเจียวและเหลิ่งชิงฮว่าที่ติดตามเสนาบดีเหลิ่งมาร่วมพิธีศพพูดขึ้น “ให้กระหม่อมกลับไปที่เมืองดู กระหม่อมมีคนรู้จักอยู่ในกรมโยธาอาจจะดำเนินเรื่องได้”
อ๋องรุ่ยมองดูเขา เห็นว่าเขายังเด็กอยู่จึงไม่ได้พูดอะไร แต่หันหน้าไปหาคนที่น่าเชื่อถือและถามด้วยความประหลาดใจ “รองแม่ทัพอวี๋อยู่ไหน”
จากนั้นทุกคนก็ตระหนักได้ว่าตั้งแต่เกิดเรื่องขึ้นดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่เห็นรองแม่ทัพอวี๋เลย
นี่มันแปลกจริงๆ เขายุ่งจนหัวหมุนเหมือนลูกข่าง แต่ทำไมถึงได้หายไปทันทีที่เกิดเรื่องกับชิงฮวน
อย่าว่าแต่เขาเลย กองทหารเก่าของมู่หรงฉีหลายคนก็หายตัวไปเช่นกัน
หากรองแม่ทัพอวี๋อยู่ที่นี่ ก็สมควรส่งเขากลับไปที่เมืองหลวง
เหลิ่งชิงเฮ่ออรู้ว่าแม้น้องชายของเขายังเด็ก แต่เขาก็มีไหวพริบและมีทักษะมากมาย เขาจึงพูดกับอ๋องรุ่ยว่า “ให้ชิงเจียวไปเถอะ”
อ๋องรุ่ยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าและสั่งให้ใครบางคนหยิบพู่กันและกระดาษ เขียนสารประทับตรา มอบให้ชิงเจียว เพื่อกลับไปนำแผนผังมา
พระราชวังหลวง เมืองหลวง
อ๋องเฮ่าบุกเข้าไปในห้องนอนของพระสนมหลินเฟย
พระสนมหลินเฟยกำลังกำชับคนรับใช้อยู่
อ๋องเฮ่าบุกเข้าไปในห้องบรรทมและเอ่ยถามพระสนมหลินเฟยทันที “ทำไมท่านถึงส่งจิ่นซู่ไปตาย?”
พระสนมหลินเฟยโบกมือให้คนรับใช้ออกไป แล้วหันกลับมาเผชิญหน้ากับอ๋องเฮ่า “นางใช้ไสยศาสตร์ทำให้ทหารที่เฝ้านางปล่อยตัวนางออกไปก่อนจะหลบหนี ปลอมตัวแล้วแอบเข้าไปในสวน พวกเราไม่รู้เรื่องอะไรเลย”
“อย่าทำเรื่องโง่เพื่อหลอกคนอื่นเลย! หากไม่มีคำสั่งจากท่าน นางจะหนีออกไปได้ทั้งๆ ที่ยังบาดเจ็บอยู่งั้นหรือ?”
อ๋องเฮ่าไม่เหลือความอ่อนโยนแบบเดิม ดวงตาขงเขาแทบลุกเป็นไฟ “ตอนนี้นางติดอยู่ในวังใต้ดิน จะเป็นหรือตายก็ไม่รู้!”
“แล้วไงล่ะ? รอบๆ สุสานมีองครักษ์คุ้มกันอย่างแน่นหนา หลังจากเปิดเผยที่อยู่ของนางแล้ว นางจะหลบหนีได้ไหม? แทนที่จะตกไปอยู่ในมือของเสิ่นหลินเฟิงและถูกทรมานจนตาย ก็คงจะดีกว่าถ้าถูกฝังในพระราชวังใต้ดินที่มีเหลิ่งชิงฮวนเป็นเพื่อน”
“ปัก” ชั้นวางดอกหลีสเหลืองถูกอ๋องเฮ่าสะบัดมือฟาดจนล้มลงบนพื้น แจกันอันวิจิตรแตกออกเป็นเสี่ยงๆ