ตอนที่ 564 มีคนกำลังจะโจมตี

เมื่อชายชราได้ยินว่าจิ่นอวี๋ต้องการโจมตีหลานตัวน้อยของเขา เขาจึงรีบตามไปที่นั่นด้วยความกังวล

เขาไม่สนใจฃว่าจิ่นอวี๋จะเป็นใครหรือเป็นพระชายาแห่งมั่วเป่ย นั่นคือที่มาของคำว่าไม่รู้ถึงความเจ็บปวดจนกระทั่งมีดกรีดเนื้อ นางโจมตีเหลิ่งชิงฮวนก็ไม่อาจทำให้ชายชรามีความรู้ใดๆ แต่เมื่อคนที่ถูกโจมตีคือเสี่ยวอวิ๋นเช่อ ชายชราโกรธมากจนอยากจะสังหารจิ่นอวี๋ให้ตายในทันที

เขาเดินเข้าไปพร้อมกับมองเหลิ่งชิงฮวนที่กำลังโกรธ ก่อนจะออกคำสั่งว่า “ใครก็ได้ จับตัวหญิงที่สังหารพระสนมฮุ่ยเฟยไปขังและสอบปากคำนางอย่างเข้มงวด รวมถึงผู้สมรู้ร่วมคิดของนางด้วย โดยไม่จำเป็นต้องเมตตา!”

นางซึ่งเป็นนักโทษที่ถูกจองจำในตำหนักเย็นจะกล้าลงมือโจมตีพระสนมฮุ่ยเฟยกับเสี่ยวอวิ๋นเช่อได้อย่างไร ต้องสอบสวนตื้นลึกหนาบางของเรื่องนี้ให้ชัดเจนก่อนจะลงโทษด้วยการสังหาร

ส่วนเหลิ่งชิงฮวนรีบจัดการนำตัวพระสนมฮุ่ยเฟยลงอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ในวังด้วยความช่วยเหลือจากเธอเอง

พระสนมฮุ่ยเฟยตกอยู่ในอาการโคม่าแล้ว นางไม่รู้สึกตัวใดๆ เวลานั่งในอ่างอาบน้ำจึงต้องมีคนคอยระวังเป็นพิเศษ ไม่เช่นนั้นอาจจมน้ำได้

ไม่ว่าอย่างไรก็ตามผิวของนางไม่ได้ทรุดโทรมลง ทุกอย่างยังคงดูเป็นปกติ เว้นแต่ว่าอุณหภูมิของน้ำในอ่างอาบน้ำที่สูงขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ต้องคอยต้องฉีดน้ำเย็นลงไปแทนน้ำร้อน

จากนั้นฮ่องเต้จึงมีรับสั่งให้เรียกน่าจาอี๋นั่วเข้าเฝ้าทันที

ทหารยามที่เฝ้าตำหนักเย็นไม่กล้าออกไปไหนไกล พวกเขาแค่คอยคุ้มกันอยู่ใกล้ๆ เหตุการณ์เพิ่งเกิดขึ้นกะทันหัน โชคดีที่พวกเขาไปขอความช่วยเหลือจากมู่หรงฉีได้ทันเวลา ก่อนจะเรียนให้ฮ่องเต้ทราบอีกครั้ง

เหลิ่งชิงฮวนที่เริ่มสงบลงเล็กน้อยตำหนิเสี่ยวอวิ๋นเช่อ “บอกเจ้ากี่ครั้งแล้วว่าห้ามวิ่งเล่นในวัง ทำไมเจ้าถึงมาเล่นไกลถึงตำหนักเย็นแห่งนี้”

เสี่ยวอวิ๋นเช่อตอบอย่างรู้สึกผิด “ข้าเพิ่งเห็นลิงน้อยตัวหนึ่งมันน่ารักมาก จึงวิ่งตามมันมาถึงที่นี่ แล้วลิงน้อยก็หายไปทันทีที่มันเข้าไปข้างใน”

ลิงน้อย?

เหลิ่งชิงฮวนรู้สึกประหลาดใจ

ทหารยามรีบแย้ง “ตำหนักเย็นเป็นสถานที่อย่างไรพระชายาก็ทราบดี จะมีมีคนเลี้ยงลิงได้อย่างไร ข้าน้อยเองไม่เคยเห็นมาก่อนเลยขอรับ”

ทุกคนเริ่มตื่นตัวและถามเสี่ยวอวิ๋นเช่อ “ลิงตัวนั้นหน้าตาเป็นอย่างไร”

“มันตัวเล็กมากราวกับหนูตัวเล็กๆ สีเทาดำ ตัวเป็นมันเงา น่ารักกว่าลิงของคุณปู่หมออีก”

ลิงเฒ่าของหมอเจียงนั้นนั้นแก่ชรามากแล้ว มันจึงค่อยเคลื่อนไหว ทำให้เสี่ยวอวิ๋นเช่อไม่ชอบมันมากนัก

มู่หรงฉีขมวดคิ้วเล็กน้อย “คงจะเป็นลิงดำใช่หรือไม่ ลิงชนิดนี้มีขนาดเล็ก ชอบนอนในที่วางปากกาของโต๊ะเขียนหนังสือ ปกติแล้วมันเชื่อฟังมาก ทำไมถึงออกมาวิ่งเล่นไปทั่วเช่นนี้ อีกอย่างข้าไม่เคยได้ยินว่ามีใครในวังนี้เลี้ยงลิงดำ” เหตุใดจึงล่อเสี่ยวอวิ๋นเช่อไปที่ตำหนักเย็น ยิ่งไปกว่านั้นคนผู้นี้รู้ได้อย่างไรว่าจิ่นอวี๋มีหนอนกู่พิษไฟติดตัวซึ่งอาจก่อให้เกิดอันตรายต่อเสี่ยวอวิ๋นเช่อได้

หากจิ่นอวี๋เป็นคนเลี้ยงมัน ประเด็นสำคัญคือนางไม่รู้จักเสี่ยวอวิ๋นเช่อ ไม่ว่าลิงจะฉลาดแค่ไหนแต่มันเป็นแค่เพียงสัตว์เดรัจฉาน เว้นแต่จิ่นอวี๋จะมีผู้สมรู้ร่วมคิดในวังนี้

ต้องขอบคุณพระสนมฮุ่ยเฟยที่อยู่ใกล้ตำหนักเย็นในวันนี้ ไม่อย่างนั้นคงเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้น หากสายไปเพียงสองหรือสามนาทีคงไม่สามารถช่วยชีวิตพระสนมฮุ่ยเฟยได้

เหลิ่งชิงฮวนและคนอื่นๆ เริ่มได้กลิ่นการสมรู้ร่วมคิดบางอย่าง เรื่องนี้ไม่ง่ายอย่างแน่นอน พวกเขากลัวว่าจะมีใครบางคนต้องการโจมตีเสี่ยวอวิ๋นเช่อ

เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับชาวหนานจ้าวหรือไม่?

เหลิ่งชิงฮวนคิดอย่างรอบคอบ ความเป็นไปได้มีน้อยมาก

ประการแรก...เสี่ยวอวิ๋นเช่อไม่มีส่วนได้เสียโดยตรงต่อหนานจ้าวที่จะทำให้พวกเขาใช้ความพยายามอุตสาหะเช่นนี้

ประการที่สอง...นางได้ยินจากทหารยามว่าตอนที่เสี่ยวอวิ๋นเช่อมาถึงหน้าตำหนักเย็นเป็นครั้งแรก จิ่นอวี๋ไม่ได้เข้าหาเขาทันที แต่เป็นหลังจากได้ยินคำพูดของพระสนมฮุ่ยเฟย นั่นแสดงว่าจิ่นอวี๋ไม่รู้เรื่องนี้ล่วงหน้า

ประการที่สาม...น่าจาอี๋นั่วอาจไม่มีวิชาอันแกร่งกล้าเช่นนี้ในพระราชวัง