ตอนที่ 533 เหลิ่งชิงหลางตายแล้ว

“เหลิ่งชิงหลาง นานถึงเพียงนี้แล้วเจ้ายังไม่สำนึกอีกหรือ นี่คือผลกรรมของเจ้า!”

เหลิ่งชิงเฮ่อได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวจากอีกฟากหนึ่งจึงรีบเดินตามเสียงนั้นไปอย่างรวดเร็ว เห็นเหลิ่งชิงหลางกำลังด่าทออย่างบ้าคลั่ง ก่อนที่เขาจะถอนหายใจเบา ๆ

“เดิมทีข้าไม่อยากให้เจ้ารู้ เกรงว่าเจ้าจะไม่สบายใจ”

เหลิ่งชิงฮวนยักไหล่อย่างไม่แยแส ฉากดังกล่าวตรงหน้าไม่ดูจริงๆ

อย่างไรก็ตามเธอไม่รู้สึกสงสารเหลิ่งชิงหลางแม้แต่น้อย โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่เหลิ่งชิงหลางเห็นหน้าเธอ ความเกลียดชังและความปรารถนาที่จะฆ่าปรากฏขึ้นบนหน้าของนางอย่างชัดเจน คนประเภทนี้อันตรายเกินไป สมควรแล้วที่ขังนางเอาไว้แบบนี้

เธอไม่ใช่คนใจดีมากพอที่จะสงสารหรือเห็นใจคนที่จงใจทำร้ายตัวเองและลูก

“ข้าไม่เป็นอะไร เมื่อครู่ข้าเห็นเงาของใครบางคนวิ่งผ่านไป ข้าก็เลยเดินมาดูเสียหน่อย”

เหลิ่งชิงเฮ่อมองไปรอบๆ อย่างสงสัย “มีคนผ่านมา? ไม่มีทาง ใครจะผ่านมาที่นี่กัน เดิมทีท่านฉีอ๋องส่งทหารสองคนเฝ้าสุสานของเจ้าเพื่อป้องกันไม่ให้ผู้ใกล้เข้ามาใกล้ ทว่าเพิ่งสั่งให้กลับออกไปเมื่อสองวันที่ผ่านมา คนธรรมดาไม่มีทางที่จะเข้ามาที่นี่ได้”

แต่เมื่อครู่เธอเห็นกับตา รอยเท้าของชายคนนั้นบนพื้นสามารถอธิบายได้ทุกอย่าง

เหลิ่งชิงฮวนหันหน้าไปทางอื่นพลางนึกถึงสิ่งที่เหลิ่งชิงหลางพูดเมื่อครู่ “เหลิ่งชิงฮวน เจ้ายังไม่ตายจริงๆ งั้นหรือ”

นางรู้ว่าเธอไม่ตาย?

ใครเป็นคนบอกนาง

แถมยังแอบสะกดรอยตามเธอมาจนถึงที่นี่ เหลิ่งชิงหลางตั้งใจซ่อนตัวอยู่หลังหลุมฝังศพเพื่อจู่โจมในตอนที่เธอไม่ทันตั้งตัว นางรู้ว่าเธอมาที่สุสาน?

แน่นอนว่านี่เป็นเพียงการคาดเดาเท่านั้น เธอไม่ได้เก็บมาใส่ใจมากนัก เพราะสุดท้ายแล้วเหลิ่งชิงหลางในตอนนี้เป็นเหมือนคนไร้ประโยชน์ นางจะทำอะไรได้อีก

“หรือบางทีอาจเป็นแค่คนเดินผ่านมา” เธอพูดเพื่อคลายความสงสัยของเหลิ่งชิงเฮ่อ หลังจากนั้นสองพี่น้องจึงกลับไปด้วยกัน

เหลิ่งชิงหลางหมดแรงทรุดตัวลงบนพื้น ดูเหมือนว่าการต่อสู้ดิ้นรนเมื่อครู่จะทำให้เรี่ยวแรงทั้งหมดในร่างกายนางหมดไป

นางใช้ชีวิตอยู่อย่างไรค่ามาตลอด 5 ปีที่ผ่านมา และยังหนีจากเงื้อมมือแห่งความตายครั้งแล้วครั้งเล่า ใช้ชีวิตอย่างสิ้นหวังเพราะนางต้องทนเห็นมู่หรงฉียืนอยู่หน้าหลุมฝังศพของเหลิ่งชิงฮวน มีชีวิตเหมือนศพเดินได้ นางรู้สึกดีใจและรู้สึกว่ามันคุ้มค่ากับความเจ็บปวด

นางเพียงแค่ถูกทรมานร่างกาย แต่มู่หรงฉีต้องเจ็บปวดเข้าไปในจิตใจ นั่นทำให้ดูน่าสังเวชยิ่งกว่าตัวนางเองไม่รู้กี่พันเท่า

นางเพลิดเพลินไปกับความสุขในทางที่ผิดมาตลอดระยะเวลา 5 ปี ในทำนองเดียวกันมู่หรงฉีเองก็ไม่ปล่อยให้นางตาย

ตอนนี้เหลิ่งชิงฮวนกลับมาแล้ว นางกับมู่หรงฉีรักกันอย่างลึกซึ้ง แล้วนางจะอยู่ต่อไปด้วยฐานะอะไร

จะอยู่ต่อไปเพื่อให้เหลิ่งชิงฮวนมองตัวเองด้วยความเย้ยหยัน?

นางไร้ค่าไม่มีแม้ซึ่งความหวังอีกต่อไป ถึงจะต้องตายนางจะไม่ยอมให้เหลิ่งชิงฮวนได้เปรียบแบบนี้แน่!

นางหันกลับมาช้าๆ มองไปที่หลุมฝังศพของเหลิ่งชิงฮวน ร้องไห้อยู่พักหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเสียงดัง ทุบหน้าอกและกระทืบเท้าเหมือนคนบ้า

หลังจากร้องไห้และหัวเราะแบบนี้มาทั้งวัน แม้แต่ทหารยามเฝ้าหลุมฝังศพก็หมดความอดทน เขาเดินมาและชี้ไปที่หน้าของนาง