บทที่ 14

ซูมู่หยุนพยักหน้า“เปิดประตู”

หลังจากได้รับคำสั่ง ทิงเฟิงก็กระโดดขึ้นมา ระหว่างชักดาบก็เหวี่ยงคลื่นลมที่รุนแรงออกมา ได้ยินเพียงแค่เสียงดัง ‘ปัง’ เท่านั้น ทันใดนั้นประตูอันสง่างามก็พังทลายลง และทิงเฟิงก็แยกออกไปอีกทางหนึ่ง

ซูมู่หยุนนำทุกคนเข้ามาและเดินเข้ามาอย่างดุดัน คนรับใช้ที่เฝ้าประตูตกใจกลัวทันที และทรุดตัวลงกับพื้น ชี้ไปที่ซูมู่หยุนด้วยความสั่นสะท้านและอุทานว่า “เป็นเจ้านั่นเอง เจ้าคนไร้ค่า！”

ขณะที่กำลังพูด ซูเจิ้งหาวที่มาหลังจากได้ยินเสียงก็เห็นซูซูมู่หยุน จึงตะโกนด้วยความโกรธว่า “นังเด็กหัวรั้นนี่ เจ้ากลับมาทำไม？”

ซูมู่หยุนเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นว่าซูเจิ้งหาว พ่อของเจ้าของร่างเดิม ซึ่งอายุสี่สิบต้น ๆ กำลังจ้องมองนางด้วยความโกรธ ตามมาด้วยคนกลุ่มใหญ่ และซูมู่ฉิงซึ่งควรจะแต่งเข้าจวนอ๋องอัน กําลังพาถงเย่ฟางแม่ของนางเดินตามหลังมา

“วันนี้เป็นวันกลับบ้านหลังงานแต่งสามวัน และลูกสาวก็มาเยี่ยมผู้เป็นพ่อเป็นพิเศษ” พูดเบา ๆ โบกมือให้คนยกของขวัญสามอย่างมาวางลง

ซูเจิ้งหาวส่งเสียง ‘เฮอะ’ ด้วยความโกรธ เมื่อเห็นสิ่งของทั้งสามอย่างที่ซูมู่หยุนนำกลับมา ในใจก็ดูถูกเหยียดหยาม “เจ้าไสหัวออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ ต่อไปถ้าไม่มีเรื่องอันใด เจ้าห้ามมาที่จวนโหว！” ไม่ใช่ว่าเขาไม่ได้รับการเชื้อเชิญจากจวนอ๋อง แต่ในใจเขาเชื่อว่าซูมู่หยุนเป็นเพียงอนุ นางจะไม่มีวันได้รับความสนใจจากอ๋องอัน และการกลับมาของนางเป็นเพียงพิธีการ เขาก็ไม่ได้สนใจนางเลย ตอนนี้ดูเหมือนว่าการคาดเดาของตนจะถูกจริง ๆ

ซูมู่ฉิงแอบมีความสุขอยู่ในใจ ก้าวไปข้างหน้าและเตือนสติอย่างอ่อนโยนว่า “ท่านพ่อ ไม่ว่ายังไง ตอนนี้น้องสาวก็กลายเป็นพระชายารองของอ๋องอันแล้ว เพื่อเห็นแก่ฝ่าบาท การกลับมาครานี้...” ท่าทางอยากพูดแล้วหยุดพูด เหมือนกําลังขอความเมตตาแทนซูซูมู่หยุน

ซูมู่หยุนกลอกตาในใจ ซูมู่ฉิงคนนี้ทำตัวเหมือนดอกบัวสีขาวแสนบริสุทธิ์ที่ส่องประกาย ในสถานที่ที่คนอื่นมองไม่เห็น ซูมู่ฉิงก็รังแกเจ้าของร่างเดิมไม่น้อยเลย