ตอนที่ 99

โจวเหิงพูดจบด้วยท่าทีสงบนิ่ง แล้วมองซูซานหลางโดยไม่พูดอะไรอีก

"ข้าไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่ายังมีหลักการยิ่งใหญ่เช่นนี้"

ซูซานหลางรู้สึกบอกไม่ถูกว่าเป็นความรู้สึกอะไร รู้สึกแค่ว่ามีความขมขื่นอยู่บ้าง เขามองโจวเหิงที่มีสีหน้าสงบนิ่ง อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเคารพยำเกรง

ซูซานหลางกลืนน้ำลายแล้วพูดว่า "เจ้าเหิง เจ้าพูดถูกแล้ว ลุงรู้แล้วว่าควรทำอย่างไร"

ซูซานหลางมองโจวเหิงด้วยแววตาลึกล้ำอีกครั้ง แล้วหันหลังเดินออกไป

ครั้งนี้ โจวเหิงไม่ได้เรียกเขาให้หยุดอีก

จ้าวซื่อมองโจวเหิงด้วยแววตาล้ำลึก ในดวงตามีอารมณ์ที่บอกไม่ถูก นางยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า "ข้าจะไปทำอาหารนะ"

ปีนั้นที่พวกเขาถูกขับออกจากทำเนียบตระกูล ไม่มีใครบอกว่าพวกเขาทำถูก แต่ตอนนี้คำพูดของโจวเหิงกลับบอกพวกเขาอย่างชัดเจน และแน่นอนว่าสิ่งที่พวกเขาทำไม่ผิดเลย

จ้าวซื่อกลืนน้ำลาย กลั้นความรู้สึกอยากร้องไห้เอาไว้ นางพยายามยกมุมปากขึ้นยิ้ม

"น้องเหิง ขอบคุณเจ้ามากนะ"

ซูเสี่ยวหลิงเอ่ยเบาๆ นางมองโจวเหิงด้วยความรู้สึกขอบคุณ

โจวเหิงยิ้มบางๆ ไม่พูดอะไร

สายตาของเขามองไปยังท้องฟ้าไกลๆ ความคิดมากมายผุดขึ้นในใจ

แม้ว่าการเปลี่ยนแปลงจะเป็นเรื่องยาก แต่ก็ต้องมีคนลงมือทำการเปลี่ยนแปลงนั้น เมื่อมีคนแรก ก็จะมีคนที่สอง คนที่สาม ตามมา......

— —