ตอนที่ 293

นายอำเภอหวังสบตาหลิวจื่อจิน จ้องมองเข้าไปในดวงตาของหลิวจื่อจิน ไม่ยอมละสายตาแม้แต่น้อย

คำพูดของคนเราอาจหลอกลวงได้ การกระทำอาจหลอกลวงได้ แม้แต่อารมณ์ก็ยังสามารถหลอกลวงได้ แต่มีเพียงดวงตาเท่านั้น ที่มักจะแสดงอารมณ์บางอย่างที่ยากจะควบคุมออกมาไม่มากก็น้อย

หลิวจื่อจินพูดมามากมายขนาดนี้ สายตาของเขากลับแน่วแน่ ไม่หลบเลี่ยง ไม่สั่นคลอน

นายอำเภอหวังรู้สึกยอมรับในใจอยู่บ้างแล้ว

ครู่ใหญ่ผ่านไป เขาจึงละสายตาแล้วพูดว่า “ทุกอย่างที่เจ้าพูดมา ข้าไม่อาจไม่หวั่นไหว เอาอย่างนี้ เจ้าพักอยู่ที่นี่ก่อน รอผลสอบออกค่อยว่ากัน”

“เจ้าพูดถูก คนเราไม่ใช่พืชพรรณ จะไร้ความรู้สึกได้อย่างไร ไม่กี่วันนี้ เจ้าสามารถพบปะทำความรู้จักกับลูกสาวข้าได้ หากผลสอบออกมาแล้ว เจ้ายังไม่เปลี่ยนใจ วันที่เจ็ดเดือนเจ็ด เจ้าก็แต่งงานกับลูกสาวข้า ข้าจะสนับสนุนเจ้าอย่างเต็มที่ในการสอบคัดเลือกขุนนาง”

นายอำเภอหวังตัดสินใจแล้ว หลิวจื่อจินหน้าตาไม่เลว เฉลียวฉลาด ภายหน้าลูกหลานของเขาก็คงไม่แย่ ไม่ว่าจะมองในแง่ความรู้สึกหรือเหตุผล ก็ล้วนเป็นตัวเลือกที่ดี

เขาต้องการหาลูกเขย ไม่ใช่ว่าใครก็ได้

หลายคนอาศัยว่ามีความรู้หน่อย ก็ต้องการนู่นต้องการนี่ ราวกับว่าการได้เป็นลูกเขยนั้นเป็นเกียรติแก่ตระกูลหวัง ยังไม่ทันไรก็เชิดหน้าหยิ่งผยอง ไม่ต้องพูดถึงตอนที่ได้ดิบได้ดีไปแล้ว

หลิวจื่อจินมีความทะเยอทะยาน จิตใจก็ลึกซึ้ง แต่ดีที่เขาเปิดเผยอย่างตรงไปตรงมา อย่างน้อยตอนนี้ก็มีความจริงใจเต็มเปี่ยม

ตระกูลหวังอาจจะรั้งม้าป่าอย่างหลิวจื่อจินไว้ไม่ได้ แต่เพียงไม่กี่ปีนี้ หากลูกสาวของตนให้กำเนิดบุตรชายหรือบุตรสาวสักคนก็เพียงพอแล้ว

ภายหน้าหากหลิวจื่อจินได้ดี อย่างมากก็หย่าขาดจากกัน เขาก็ไปแต่งงานใหม่

นายอำเภอหวังครุ่นคิดทบทวนหลายครั้ง ในที่สุดก็ตัดสินใจได้

“ขอรับ”

หลิวจื่อจินพยักหน้าอย่างนอบน้อม และพักอยู่ที่จวนนายอำเภอ

หลังจากให้คนรับใช้จัดการที่พักให้หลิวจื่อจินเรียบร้อยแล้ว

นายอำเภอหวังก็ไปพบบุตรสาวหวังฮุ่ยหลาน

หวังฮุ่ยหลานทำความเคารพอย่างนอบน้อม “คารวะท่านพ่อ”

นายอำเภอหวังมองหวังฮุ่ยหลานอย่างอ่อนโยนแล้วพูดว่า “ฮุ่ยหลาน พ่อหาคู่ครองที่ดีให้เจ้าได้แล้ว”