“พี่…” ดวงตาของน้องชายสามตระกูลหลินแดงขึ้น
หลังภรรยาของเขาคลอดลูกสาวคนนี้ พ่อกับแม่ของเขาก็ไม่ได้ส่งของบำรุงมาแสดงน้ำใจอันดีใด ๆ เลย ทำให้ภรรยาของเขาต้องหลั่งน้ำตาหลายครั้งในระหว่างพักฟื้นร่างกายหลังคลอด
หล่อนต้องการของกินบำรุงแต่กลับไม่มีกิน เรื่องนี้ทำให้เขารู้สึกผิดอย่างมาก
แต่จะรู้สึกผิดไปก็ไร้ประโยชน์ มันไม่ได้ให้ของกินบำรุงหลังคลอดใด ๆ กับภรรยาของเขาได้เลย
“ตอนนี้ยังเช้าอยู่ ทุกคนยังไม่ออกจากบ้านไปทำงาน เพราะฉะนั้นนายรีบกลับไปซะ” หลินชิงเหอเร่ง
“ครับ” น้องชายสามตระกูลหลินพยักหน้าข่มกลั้นน้ำตาที่กำลังจะร่วงลงมา
เขาไม่อยากสร้างปัญหาให้พี่สาว ดังนั้นจึงใช้โอกาสนี้รีบเดินทางกลับบ้านพร้อมกับแบกถุงกระสอบพลาสติกบรรจุของที่พี่สาวให้ทั้งหมดกลับไป
แต่ถึงจะเป็นเวลานี้ก็ยังมีคนบางคนในหมู่บ้าน อย่างเช่นหวังหลิงที่เคยมีเรื่องกับหลินชิงเหอมาก่อน ได้มาเห็นเหตุการณ์นี้เข้าพอดี
“หล่อนเป็นนังจิ้งจอกชั่วร้ายจริง ๆ ด้วย ผ่านไปไม่นานหล่อนก็เริ่มประเคนสิ่งของให้กับครอบครัวฝั่งแม่แล้ว!” หวังหลิงแค่นเสียงเย็นชา
หล่อนรอจนสะใภ้รองบ้านโจวออกไปทำงานแล้วก็นำเรื่องนี้ไปบอกกับอีกฝ่าย
“เธอไม่รู้แน่ว่าเขาขนกลับไปเยอะขนาดไหน ฉันเห็นมันกับตาตัวเองเลยนะว่าเขาขนของกลับไปเยอะมาก!” หวังหลิงอุทาน
“เธอเห็นจริง ๆ เหรอ?” สะใภ้รองเอ่ยถามทันที
“ฉันจะโกหกไปทำไมล่ะ? เดาว่าในถุงนั้นต้องมีไข่หลายฟองด้วยแน่ ๆ!” หวังหลิงพยักหน้า
สะใภ้รองได้ยินแล้วก็มุ่งหน้าไปที่บ้านเพื่อไปบอกเรื่องนี้กับสะใภ้ใหญ่
สะใภ้สามนั่งอยู่ตรงนั้นด้วย พอได้ยินเรื่องนี้ก็เอ่ยขึ้นมาทันที “พี่สะใภ้รอง ตอนนี้เราแยกครอบครัวกันแล้วนะคะ หลินชิงเหอจะอยู่กินอย่างไรก็ไม่เกี่ยวกับเราแล้ว หล่อนจะให้ของกับครอบครัวฝั่งแม่หรือเปล่า ของพวกนั้นก็ไม่เกี่ยวกับเรา เราไม่ต้องไปสั่งสอนอะไรหล่อนหรอกค่ะ”
สะใภ้ใหญ่มีความเห็นเหมือนกันกับสะใภ้สาม “พวกเขาแยกตัวจากเราแล้ว หลินชิงเหอเป็นคนเดียวที่มีสิทธิ์ตรงนั้น เราอย่าพูดอะไรมากนักเลย”
สะใภ้รองรู้สึกได้ว่าสะใภ้อีกสองคนที่เหลือรับสินบนจากสะใภ้สี่ เห็นได้จากการที่พวกหล่อนเข้าข้างสะใภ้สี่กันหมด!
ดังนั้นสะใภ้รองจึงปรี่เข้าไปบอกเรื่องนี้กับท่านแม่โจว
แม้ท่านแม่โจวจะไม่พอใจ แต่นางก็ยังเอ็ดใส่สะใภ้รอง “เธอไปได้ยินเรื่องซุบซิบนั่นมาจากไหน? ถ้าไม่มีอะไรทำนักก็คลอดลูกชายให้บ้านโจวซะแล้วก็เลิกไปผสมโรงกับบรรดานังปากหอยปากปูพวกนั้นสักที!”
สะใภ้รองได้ฟังถึงกับหน้าเขียวกลับซีดไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็แก้ต่างให้ตัวเอง “คุณแม่คะ ฉันแค่เห็นแก่น้องเขยสี่ที่แบกภาระทั้งหมดของครอบครัวไว้บนบ่าต่างหากล่ะคะ ตอนนี้เขากลับต้องช่วยค้ำจุนครอบครัวน้องชายของภรรยาด้วยอีก เรื่องนี้ไม่เท่ากับว่าเป็นการบีบคั้นน้องเขยสี่จนตายเหรอคะ?”
คำพูดนี้แทงใจดำท่านแม่โจวเข้าพอดี
แต่ท่านแม่โจวก็ไม่กล้าไปหาหลินชิงเหอ นางเลือกที่จะพูดคุยกับลูกชายคนเล็กเป็นการส่วนตัว เมื่อเห็นสภาพหลังการทำงานของลูกชายคนเล็กที่เหน็ดเหนื่อยขนาดไหนแล้ว หัวใจของนางก็ร้าวราน “อาสี่ แกไม่ต้องหักโหมทำงานนักก็ได้ พักบ้างเถอะ”
“ผมสบายดีครับแม่” โจวชิงไป๋พูด “แม่มาหาผมมีเรื่องอะไรหรือครับ?”
“วันนี้น้าสามตระกูลหลินของเจ้าใหญ่มาหาที่บ้านแก แล้วแม่ก็ได้ยินว่าเมียแกให้ของไปเยอะมาก ที่บ้านมีอาหารพอกินอยู่ไหม?” ท่านแม่โจวเอ่ยขึ้นมา