บทที่ 262 หอการค้าและสำนักคุ้มภัย (รีไรท์)

ทุกคนมีเป้าหมายที่แตกต่างกันในแต่ละช่วงชีวิต ไม่เว้นแม้แต่จินเฟิง

เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นคนที่สมบูรณ์แบบ

ในแง่ของความสามารถทางการค้า เขาไม่เก่งเท่าถังเสียวเป่ย

ในแง่ของความสามารถในการจัดการ เขาไม่เก่งเท่าถังตงตง

ในแง่ของการปกครองเมือง เขาด้อยกว่าพวกคนเจ้าเล่ห์ที่เข้าออกราชสำนักเหล่านั้น

และเขายังโลภในเงินและตัณหาอีกด้วย

แต่สิ่งนี้ไม่ส่งผลกระทบต่อความเห็นอกเห็นใจของชายหนุ่มต่อผู้คนที่อาศัยอยู่ในความทุกข์ยากลำบาก

คนกลุ่มนี้อาศัยอยู่บนแผ่นดินหวาเซี่ย*[1] ทำงานหนักและมีจิตใจบริสุทธิ์ แต่พวกเขาเคยประสบโศกนาฏกรรมมากมายในประวัติศาสตร์

จินเฟิงหวังว่าเขาจะช่วยคนเหล่านี้ให้พ้นจากความทุกข์ทรมานได้

หากเขาไม่มีความสามารถนั่นก็อีกเรื่องหนึ่ง แต่ความรู้ความสามารถที่ล้ำหน้าทำให้เขามีโอกาสเปลี่ยนแปลงโลกได้ แล้วทำไมเขาจะไม่ลองดูล่ะ?

เมื่อถังตงตงเห็นว่าจินเฟิงยืนกรานที่จะไม่กลั่นเหล้า นางก็เลิกชักชวนและคีบชิ้นเนื้อลงในชามของจินเฟิง ก่อนจะเปลี่ยนหัวข้อสนทนา

“เสียวเป่ย โดยปกติแล้วข้าและจินเฟิงจะอยู่ที่ซีเหอวาน ไม่สามารถดูแลเจ้าได้ เจ้าต้องจำสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้ดี หลังจากนี้เวลาเจ้าออกไปข้างนอก เจ้าก็ต้องพาคนออกไปด้วย”

“ข้าจะจำเอาไว้” ถังเสียวเป่ยกล่าวว่า “ไว้ข้าจัดการเรื่องร้านค้าเสร็จเรียบร้อยและหาคนที่รับช่วงต่อได้ ข้าจะกลับไปที่ซีเหอวาน”

จินเฟิงและถังตงตงไม่ได้อยู่ที่นี่ นางก็ต้องอยู่ในกวางเหยวียนอย่างโดดเดี่ยว

โดยเฉพาะอย่างยิ่งทุกครั้งที่กินข้าว นางจะนึกถึงโต๊ะใหญ่ในบ้านของจินเฟิงเสมอ

“หากเจ้ากลับไปที่ซีเหอวานก็จะดีมาก” ถังตงตงวางถ้วยข้าวของตนลง “ข้าอิ่มแล้ว เสียวเป่ย เจ้าก็รีบกินข้าวล่ะ อย่าเป็นเหมือนตอนเด็ก ๆ ที่เอาแต่เขี่ยข้าวไปมาจนหกอยู่เต็มข้างถ้วย”

“ท่านพี่ ท่านกินข้าวเสร็จแล้วก็รีบกลับห้องไปพักผ่อนเถิด ข้าจะหารือเรื่องหอการค้ากับท่านอาจารย์” ถังเสียวเป่ยพูดด้วยความรู้สึกผิด

“เอาล่ะ อย่าดึกแล้วกัน วันนี้จินเฟิงเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว”

ถังตงตงไม่สงสัยอะไรแล้วลุกขึ้นทันที

“ตงตง หากเจ้าเห็นพี่เหลียงให้เขามาพบข้าที”

จินเฟิงกินข้าวคำสุดท้ายพร้อมกับเนื้อที่ถังตงตงคีบให้

“ได้สิ” ถังตงตงหันหลังและจากไป

ถังเสียวเป่ยเองก็รีบกินอาหารที่เหลืออย่างรวดเร็ว จากนั้นนางก็ขอให้เสี่ยวเอ้อร์ของโรงเตี๊ยมเก็บชามและตะเกียบออกไป ก่อนจะให้ยกชุดน้ำชาเข้ามาแทน

หลังจากนั้นไม่นาน จางเหลียงก็เข้ามา

“ท่านอาจารย์ มีเรื่องอะไรหรือ?”

“ข้ามีเรื่องเล็กน้อย พี่เหลียงนั่งลงก่อนสิ”

จินเฟิงผายมือไปยังเก้าอี้ที่ถังตงตงเพิ่งลุกขึ้น “ข้าวางแผนที่จะจัดตั้งสำนักคุ้มภัยเลยอยากจะมาถามความคิดเห็นจากเจ้า”

นับตั้งแต่รู้ว่าราชสำนักได้มอบเครื่องเหวี่ยงหินให้กับชาวตั่งเซี่ยงแล้ว จินเฟิงก็เป็นกังวลมากขึ้นเรื่อย ๆ หลังจากกลับมา เขาขอให้จางเหลียงรับสมัครทหารผ่านศึกเพิ่มขึ้น

ในบรรดาทหารผ่านศึกชุดแรกนั้นมีกันไม่กี่ชีวิต

แต่ในช่วงนี้สามารถหาคนได้สองร้อยคนอย่างรวดเร็ว ทำให้เขาเมาเมาไม่สามารถรองรับคนเพิ่มได้อีก

เมื่อมีคนจำนวนมาก ไม่ต้องพูดถึงค่าจ้างเลย เพราะแค่ค่าอาหาร เสื้อผ้า ที่อยู่อาศัย และค่าขนส่งก็ถือเป็นค่าใช้จ่ายมหาศาลแล้ว

ดังนั้นจินเฟิงจึงคิดที่จะจัดตั้งสำนักคุ้มภัยเพื่อให้ทหารผ่านศึกสามารถเลี้ยงตัวเองได้และอาจตั้งตัวได้อีกครั้ง

สำนักคุ้มภัยของต้าคังนั้นคล้ายคลึงกับบริษัทรักษาความปลอดภัยในปัจจุบัน กล่าวคือเป็นองค์กรติดอาวุธพลเรือน ภารกิจหลักคือการขนส่งสินค้า บางครั้งก็ทำหน้าที่รักษาความปลอดภัยอื่น ๆ ด้วย เช่น การดูแลความปลอดภัยบุคคลสำคัญเป็นต้น

ทหารผ่านศึกที่เพิ่งได้รับคัดเลือกใหม่ได้รับการฝึกฝนมาระยะหนึ่งแล้ว และถึงเวลาที่จะดึงพวกเขาออกไปฝึกซ้อม

“สำนักคุ้มภัยหรือ?” ดวงตาของจางเหลียงเป็นประกายขึ้นเล็กน้อย เขาพยักหน้าอย่างรวดเร็วและพูดว่า “ข้าไม่คัดค้าน”

ยิ่งมีทหารผ่านศึกจำนวนมาก เขาก็ยิ่งวิตกกังวลมากกว่าจินเฟิงเสียอีก เพราะเขารู้สึกว่าสหายของเขาจะมารับแต่ผลประโยชน์จากจินเฟิง

“ช่วงนี้ข้าและแม่นางเสียวเป่ยจะจัดตั้งหอการค้าเพื่อขายสบู่หอมและเครื่องเหล็กให้กับหลายอำเภอในกวางเหยวียน และนี่จะเป็นภารกิจคุ้มกันครั้งแรกของสำนักคุ้มภัย”