ตอนที่ 5 ปากดี

"แรดฉิบหาย" หึ!! ง่ายกับคนอื่นแต่กับเขาทำเป็นสะดีดสะดิ้งมันใช่เหรอ มันไม่แฟร์กับเขาเสียเลยทั้งๆ ที่น้ำพันช์เพิ่งจูบกับเขาเมื่อกี้นี้เอง

O_O

" ... " ต้นหนาวหันมองตามเสียงที่ดังลอดเข้ามา ถึงแม้เสียงโดยรอบจะดังระเบ็งเซ็งแซ่แต่เขาก็ได้ยินมันชัดเจนเพราะคนที่พูดน่ะอยู่ใกล้เขาอย่างกับเดินมากระซิบข้างหูอย่างไรอย่างนั้น

"เห้ย!!! มึงว่าใครวะ" ต้นหนาวหมุนตัวกลับไปจ้องมองหน้ามาเฟียหนุ่มอย่างเอาเรื่อง ทำให้น้ำพั้นช์หันหน้าตามกลับไปมองอีกครั้ง เพราะไม่อยากให้มีเรื่องมีราวน้ำพั้นช์จึงเลือกใช้วิธีสงบศึก

"ลุง!!! เออ ... พี่หมอคะ นี่ลุงตินลุงห่างๆ ของพั้นช์เอง" ดีกว่ามีเรื่องมีราวแหละว่ะ

ละ ... ลุงอีกแล้ว ยัยเด็กนี่นิสงสัยไม่เคยโดนลุงกระแทก ปากถึงได้แกว่งเท้าหาเสี้ยนขนาดนี้

"อ้าว เอิ่บ ... สวัสดีครับคุณลุง ผมชื่อต้นหนาวนะครับเป็น เออ ... รุ่นพีี่ที่มหาลัยของน้องน้ำพั้นช์" จะให้เขาแนะนำว่ายังไงละ ในเมื่อเขาไม่มีสถานะที่ต้องเรียก ไม่ใช่เพราะเกรงใจผู้เป็นลุงของน้ำพั้นช์หรอกนะ

" ... " สิ่งที่ได้มาเป็นเพียงความเงียบจากมาเฟียหนุ่มเท่านั้น น้ำพั้นช์เดินเข้าไปเกาะแขนมาร์ตินเอาไว้ ใจจริงไม่ได้อยากเกาะอะไรหรอกนะ แต่มันจำเป็นไงไม่งั้นเดี๋ยวตีกันตาย คนหนึ่งถึงจะเรียนหมอแต่ไม่ยอมคน อีกคนก็เป็นบ้าอะไรไม่รู้

"ลุงงั้นเหรอ ลุงเขาไม่กัดคอหลานจนเป็นรอยหรอกนะ" มาร์ตินไม่ได้พูดจนเสียงดัง แต่กลับเอี้ยวตัวไปพูดประชิดกกหูเล็กของน้ำพั้นช์แค่ให้พอได้ยินกันสองคน

"เราไม่ได้เป็นอะไรกันอะมันจริงที่สุด ลุงมาระรานทำไม" เธอกระซิบกลับเพราะเกรงว่าต้นหนาวจะได้ยิน ถึงเขาจะไม่มีสถานะแต่เขาก็พิเศษ และสำคัญกับเธอที่สุด

"เธอจูบฉันแล้ว"

"จะ ... จูบแล้วมันทำไมละ" น้ำพั้นช์พูดกลับอย่างไม่ยอมแพ้ ใช่จูบแล้วมันทำไม มันก็แค่จูบปะ จะมางอแงเอาอะไร

"หรือต้องโดนฉันกระแทกถึงจะรู้ว่าต้องทำตัวแบบไหน" อะ ... ไอบ้า ไอลุงโรคจิต แล้วฉันต้องทำอะไรเล่า

"พี่หมอขา เดี๋ยววันนี้พั้นช์กลับกับลุงตินนะคะ ขอบคุณที่อยู่เป็นเพื่อนนะ" ต้นหนาวมองสองคนกระซิบกันไปมาแบบ งงๆ แต่ก็พยักหน้ารับ เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าน้ำพั้นช์มีลุงด้วย แต่เธอบอกว่าเป็นลุงห่างๆ ก็คงเป็นญาติฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งแหละ

"งั้นพี่กลับก่อนนะ ผมกลับก่อนนะครับคุณลุง อ่อ คุณลุงยังดูไม่แก่เลยนะครับดูดีมากๆ ไว้ผมจะขอคำแนะนำในการดูแลร่างกายนะครับ"

ประโยคแรกเขาพูดบอกน้ำพั้นช์ ประโยคหลังพูดบอกผู้เป็นลุงของเธอ ก่อนวางมือหนาไว้บนศรีษะเล็กของน้ำพั้นช์พลางขยี้เบาๆ ตามแบบฉบับผู้ชายอบอุ่น

"พี่หมอ ลืมอะไรรึเปล่า" ขณะที่ต้นหนาวกำลังจะเดินไป ข้อมือเล็กของน้ำพั้นช์ก็คว้าแขนของเขาเอาไว้

ฟอดดดดดดดด!!!

ต้นหนาวชั่งใจอยู่เพียงครู่ เหลือบมองผู้เป็นลุงของน้ำพั้นช์นิดๆ ก่อนขยับตัวเข้าไปกดจมูกโด่งลงบนพวงแก้มนวลเต็มปอด

ปึ้งงง!!!!

"มึงอยากลองดีใช่ไหม!!" เสียงกำปั้นกระทบโต๊ะอย่างแรงทำเอาน้ำพั้นช์กับต้นหนาวสะดุ้งเฮือกไปตามๆ กัน น้ำพั้นช์รีบขยิบตาให้ต้นหนาวออกไปจากตรงนี้ก่อนถูกกำปั้นเท่าลูกนิมิตของมาร์ตินฟาดหน้าเอา

"กล้าดียังไงให้มันมาจูบต่อหน้าฉันห๊ะ!!!" มือหนาของมาร์ตินบีบเข้ากับกระพุ้งแก้มของน้ำพั้นช์อย่างแรง ความเจ็บปวดเริ่มถาโถมเข้ามาเมื่อมาร์ตินเพิ่มแรงบีบขึ้นอีกทำให้น้ำตาใสไหลร่วงหยดแล้วหยดเล่าเพราะความเจ็บปวด