ตอนที่ 40 ไม่รู้ตัว

EP40

เป็นเวลาหลายชั่วโมงที่นิวาระบายความเจ็บปวดออกมาเป็นเสียงสะอื้น โดยมีอิฐคอยปลอบใจอยู่ไม่ห่าง…

“ร้องให้มามากพอแล้วก็ควรหยุดนะ ไม่มีใครจากไปโดยอยากเห็นคนที่ตัวเองรักเป็นแบบนี้หรอก…”

“…” มือบางยกขึ้นปาดน้ำตาออกจากพวงแก้มแล้วดันศรีษะออกจากอกแกร่ง แววตาหมองเศร้าช้อนมองคนตรงหน้า

“…เสียใจได้…แต่ต้องเข้มแข็งนะรู้มั้ย ไปอาบน้ำแล้วเข้านอนจะได้ตื่นจากฝันร้ายเร็วๆ” มือหนายื่นไปยีผมเธอด้วยสีหน้าหมองเศร้า เขาเองก็สลดกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเหมือนกัน

“ค่ะ…เดี๋ยวนิเอาแจ็คเก็ตไปซักให้นะคะ เปื้อนหมดแล้ว” นิวาพยายามคุมเสียงตัวเองไม่ให้สั่นเครือแล้วถอดแจ็คเก็ตของอิฐออก

“อืม…ถ้าไม่ไหวพรุ่งนี้ก็หยุดเรียนก่อนก็ได้”

“…” เธอเพียงพยักหน้าตอบอย่างคนไร้ชีวิตก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องน้ำเพื่อชำระร่างกาย พอทุกอย่างเสร็จสับก็เดินออกมากินยาแก้อาการปวดหัวแล้วทิ้งตัวนอนลงบนเตียง พลันหยดน้ำสีใสมันก็ไหลออกจากหางตาอย่างอัตโนมัติ…

กลางดึก…

ภายในห้องนอนที่มีร่างเล็กนอนหลับใหลบนเตียงไปด้วยฤทธิ์ยา มีเงาของร่างสูงที่เดินเข้ามาในห้องของเธออย่างถือวิสาสะ ร่างหนาค่อยๆล้มตัวลงนอนข้างกายเด็กสาวแล้วสวมกอดเธอเอาไว้แน่นด้วยความคิดถึง…

“อื้อ…” นิวาครางงัวเงียเล็กน้อยเมื่อท่อนแขนหนักพาดผ่านเอวขอด ทำให้ร่างเล็กพลิกกายหันหน้าเข้าหาอ้อมอกแกร่งที่แสนอบอุ่น รับรู้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดลำคอ…

“นิวา…ตื่นขึ้นมาคุยกันให้หายคิดถึงก่อนได้มั้ย อย่าปล่อยให้ฉันรอเธอนานกว่านี้เลย ฉันอยากกอด อยากหอม อยากบอกรักเธอจะแย่แล้ว…” น้ำเสียงแหบพร่าพูดขึ้นที่ข้างใบหู ลมหายใจเป่ารดลำคอระหงทำให้ขนอ่อนทั่วร่างกายลุกซู่…

“…” นิวาหลับตานอนฟังถ้อยคำในห้วงความฝันด้วยความรู้สึกหวั่นไหว ทำไมในฝันมันถึงได้ดีขนาดนี้กันนะ เธอไม่อยากลืมตา ไม่อยากตื่นขึ้นมาจากฝันเลยสักนิด…

“จะไม่ตื่นขึ้นมาจริงๆหรอ ปล่อยให้ฉันรออีกแล้วนะ…” พูดจบมือหนาก็ทาบทับลงบนผิวแก้มเนียนใส ปลายนิ้วโป้งค่อยๆปัดปอยผมออกจากหน้าผากมนออกแล้วพรหมจูบลงบนผิวเนียนด้วยความถนุถนอม

“ถึงเธอจะปล่อยให้ฉันรอนานแค่ไหน ฉันก็ไม่มีวันไปจากเธอหรอก ฉันไม่มีวันปล่อยเธอให้คนอื่น…เธอเป็นเมียฉันคนเดียว คนอื่นไม่มีสิทธิ์ด้วยซ้ำ เธอถูกสร้างขึ้นมาเป็นของฉันนะนิวา เธอก็ต้องเป็นของฉันตลอดไป…” ปลายนิ้วแกร่งลูบแก้มเนียนเบาๆด้วยสายตาทอประกายมันรู้สึกดีที่มีเธอในอ้อมกอด รู้สึกดีที่มีเธออยู่ใกล้ๆ…

“…” ถึงแม้ใบหน้าจะหลับใหลแต่สมองและรสสัมผัสของเธอยังตอบสนองทุกอย่าง กลิ่นกายที่คุ้นเคย สัมผัสจากอ้อมกอดทีเกิดจากคนสองคนไม่ได้เกิดจากเธอฝ่ายเดียว…

“รู้อะไรมั้ย เวลาเห็นเธออยู่กับผู้ชายคนอื่นในใจฉันอยากขึ้นไปต่อยหน้ามัน แล้วบอกมันไปว่าเธอคือผู้หญิงของฉัน แต่ติดตรงที่ว่าฉันทำได้เพียงนอนมองแล้วร้องให้ออกมา แต่ตอนนี้ไม่ว่าที่ผ่านมาฉันเคยทำอะไรให้เธอบ้าง ฉันจะแก้ไขให้มันดีทุกอย่าง ยอมให้เธอทั้งชีวิต คงมีสิ่งเดียวที่ฉันไม่ยอม คือเสียเธอไปให้คนอื่น…”

พูดจบริมฝีปากหยักก็ประกบจูบลงบนกรีบปากบาง พลันรสจูบหอมหวานที่ตราตรึงอยู่ในหัวใจตลอดก็แล่นผ่านไปทั่วประสาทสัมผัส เปลือกตาคู่สวยเปิดขึ้น หยาดน้ำสีใสไหลพรากออกจากหางตาราวกับทำนบแตก

เรียวแขนคู่สวยรั้งศีรษะโตเข้ามาประกบจูบตอบด้วยความโหยหา ในเมื่อตอนฝันเธอยังมีโอกาส เธอก็จะจูบให้หายคิดถึงเหมือนกัน คิดถึงอ้อมกอด สัมผัสจากชายหนุ่ม…

สองร่างพร่ำจูบกันแบบนั้นท่ามกลางแสงจันทร์จากนอกระเบียงที่สาดส่องเข้ามา จากที่เคยมีแต่ความป่าเถื่อนและรุนแรงตอนนี้มันกลับเป็นจูบที่น่าจะจดจำและไม่อยากให้มันจบลง…

“อื้อ…” ผ่านไปนานสองนานจูบที่แสนจะลึกซึ้งก็จบลง ทิศเหนือผละใบหน้าห่างกันเพียงไม่ถึงคืบมือหนาเชยคางมนขึ้นสบตา ปลายจมูกชนกันอย่างเลี่ยงไม่ได้…

“ฉันไม่อยากห่างจากเธอเลยแม้แต่วินาทีเดียว แต่พ่อกลับจะส่งฉันไปอังกฤษฉันทำไม่ได้จริงๆ…ฉันอยากอยู่กับเธอ…อยากกอดแบบนี้…อยากจูบแบบเมื่อกี้ อยากมองตาก่อนนอน ถ้าฉันไม่ทำวิธีนี้ฉันก็ไม่รู้แล้วว่าจะได้อยู่กับเธออีกตอนไหน…” ทิศเหนือพูดออกมาแล้วยื่นหน้าเข้าไปซบอกนิ่ม เรียวแขนคู่สวยจึงโอบกอดศีรษะโตเอาไว้ แล้วลูบเรือนผมสลวยปลอบใจ…

“ก็ได้อยู่แล้วนี้ไงคะ…ตอนนี้เราได้อยู่ด้วยกันแล้วนะ” เด็กสาวซบหน้าเข้ากับเรือนผมหอมกรุ่นแล้วกอดร่างหนาเอาไว้แน่น ภาพตอนที่ทิศเหนือนอนหันหลังให้เธอด้วยท่าทางน้อยใจยังติดตาอยู่…

“กอดฉันแบบนี้ทั้งคืนได้มั้ย…ฉันกลัว” ทิศเหนือปิดเปลือกตาลงแล้วซบหน้าร้องให้ ถ้าพรุ่งนี้เช้าตื่นขึ้นมาแล้วนิวาไปกับคนอื่น ลืมเขาไปแล้ว ชายหนุ่มจะทำยังไง ภายในใจมันกลัวเธอไปรู้สึกกับคนอื่นเพราะยิหวาเคยบอกว่านิวาคบกับอิฐ…

สำหรับนิวามันคงเป็นแค่ฝัน แต่สำหรับเขามันเป็นช่วงที่ดีที่สุดในชีวิตเพราะได้นอนในอ้อมกอดของเธอ…

ผู้หญิงที่รักมากกว่าชีวิต จนยอมทำทุกอย่างแม้กระทั่งเป็นคนเลว…

วันถัดมา…

พรึบ!

“อ๊ะ?!”

“นายครับ ผมลากตัวคนที่นายสงสัยมาให้แล้ว” ร่างของยิหวาถูกผลักให้ล้มไปกองอยู่ตรงปลายท้าวของกฤษฎาก่อนที่ร่างหนาจะหันกลับมามองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกรุ่นเคือง

ภายในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆเต็มไปด้วยการ์ดที่จ่อปืนมาที่เธอพร้อมจะยิง ก่อนที่ร่างของเธอจะถูกมัดมือและข้อเท้าเข้าหากันแน่น

“ไฟล์ GT ถูกแฮกเกอร์ขโมยออกไป” กฤษฎาพูดมือล้วงหยิบบุหรี่ออกมาจุดสูบด้วยท่าทางใจเย็น ทวาในใจกลับร้อนรนพร้อมจะพลั้งมือฆ่ายิหวาได้ตลอดเวลา “เธอรู้อะไรมั้ย ว่าในไฟล์นั้นมันสามารถชี้เป็นชี้ตายชีวิตของฉันได้ ข้อมูลทุกอย่างมันอยู่ในนั้นหมด”

“…” พูดจบปลายนิ้วแกร่งก็คีบมวลสีขาวออกแล้วพ้นควันใส่หน้าเธอ

“ฉันพยายามเก็บมันเอาไว้เป็นความลับสุดยอด แต่สุดท้ายกลับมีคนรนหาที่ตายใช้มารยาเพื่อจะหักหลังฉัน” สิ้นประโยคก้นบุหรี่ก็ถูกจี้ลงบนบนผิวเนียนจนใบหน้าสวยเบ้ด้วยความเจ็บ เธอพยายามดิ้นต่อต้านให้หลุดจากพันธนาการ “…แล้วจุดจบของคนที่ทรยศ คือความตาย”

“คนอย่างแกมันไม่สมควรโดนแค่นี้ด้วยซ้ำ…”

เพี๊ยะ! ปลายกระบอกปืนสั้นฟาดลงที่แก้มเนียนอย่างเหลืออด ยิหวากลับมาอีกครั้งเหมือนจะยอมอ่อนข้อให้ แต่กลับกันเธอวางแผนเพื่อจะทำลายเขาก่อนงานหมั้นจะมาถึง…

“แล้วคิดว่าคนแบบเธอสมควรตายแบบไหน…หลอกฉันซะเปื่อยเลยนะ” ด้ามปืนตบเข้าที่แก้มเธอเบาๆเหมือนต้องการข่มขู่ ชายหนุ่มคบกรามแน่นในสมองคิดว่าวิธีที่จะฆ่ายิหวาให้ตายแบบทรมานที่สุด

“เอาสิ ฆ่าฉันเลยสิ จะมัวคิดหาวิธีให้ยากทำไมยังไงฉันก็ต้องตายอยู่ดี แต่จะบอกอะไรให้นะ ต่อให้ฉันตายฉันก็ไม่ได้รู้สึกเสียดายชีวิตหรอกเพราะในวันต่อไปธุรกิจทุเรศๆของแกที่เอาเปรียบคนอื่นคงจบเห่พร้อมกับชีวิตของแกยังไงล่ะ…”