ตอนที่ 52
บทที่ 52 เธอขี้หึง
22 ตุลาคม 2569
ด้วยหลังที่แข็งทื่อเนลล์จึงไม่กล้าเคลื่อนไหวอย่างกะทันหัน
ท่ามกลางความมืดเธอค่อยๆเบิกตากว้าง ผู้ชายคนนี้ ... หลับไปแล้วจริงหรือ?เขามักจะนอนตะแคงข้างเตียง วันนี้มีอะไรถึงแผ่กิ่งก้านสาขาอยู่รอบ ๆ ? เขาแกล้งทำเป็นหลับหรือเปล่า?
เนลล์รอสักพัก แต่ทุกอย่างข้างหลังเธอก็เงียบ ความเงียบปกคลุมพร้อมกับเสียงหายใจแผ่วเบาของชายคนนั้นที่อย่างเงียบสงบ
เธอนอนนิ่งกว่าเดิมอีกสักพักจนแน่ใจว่าชายที่อยู่ข้างหลังเธอยังคงไม่เคลื่อนไหวก่อนจะยกมือขึ้นเพื่อประคองแขนของเขาอย่างระมัดระวังเพื่อเคลื่อนย้าย อย่างไรก็ตามการกระทำดังกล่าวส่งผลให้เกิดเสียงพึมพำจากด้านหลังเธอทันที
แขนนั้นดึงไปข้างหลังอย่างรวดเร็วโดยจับที่เอวของเธอแน่นยิ่งไปกว่านั้นร่างของชายคนนั้นก็กดทับเธอและใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาฝังอยู่ในแผงคอยาวของเธอราวกับว่าเธอเป็นหมอนขนาดใหญ่ เธอถูกครอบครองในดินแดนของเขา
เนลล์แทบจะหายใจไม่ออกขณะที่ร่างของเธอนอนแช่แข็งอยู่ในอ้อมกอดของเขา การหายใจที่แผ่วเบาที่พ่นออกมาระหว่างเส้นผมของเธอและการไหลเวียนที่อบอุ่นที่ทำให้คอของเธอกระตุ้นให้เกิดอาการชาที่สั่นสะท้านทำให้ร่างกายของเธอสั่นสะเทือนเหมือนกระแสไฟกระเพื่อม
เมื่อหัวของเธอส่งเสียงพึมพำจิตใจของเนลล์ก็ว่างเปล่า แต่ชายที่อยู่ข้างหลังเธอยังคงไม่รู้สึกตั ขณะที่เขาเลื่อนแขนของเขาไปที่เอวของเธอแล้วกอดเธอไว้แน่น
เนลล์กัดฟัน ท่านี้มันล่อแหลมเกินไป อาจจะบอกได้ว่ามีความเสี่ยง เธอไม่สามารถทนได้อีกต่อไ เธอกำมือของเขาเพื่องัดมันออกไปโดยไม่สนใจว่าการกระทำจะปลุกเขาหรือไม่
อย่างไรก็ตามพยายามเท่าที่จะทำได้ความพยายามของเธอก็ไร้ผลเนื่องจากแขนข้างนั้นใช้แรงที่เอวของเธอ
เธอกำลังจะให้มันไปอีกครั้งด้วยกำลังทั้งหมดของเธอเมื่อเธอได้ยินเสียงหัวเราะที่อยู่ข้างหลังเธอเธอตกใจจนพูดอะไรไม่ออกเหมือนสมองมันโล่งในที่สุดเนลล์ก็จับได้ เธอหันศีรษะไป แสงทำให้ห้องสว่างขึ้นในคลิกเดียว
เนลล์จ้องไปที่ชายบนเตียงด้วยความตกตะลึงและพูดไม่ออก เขาหยุดเล่นและเป็นใบ้ทันทีที่เขาถูกจับได้ เท่านั้นเขาไม่คลายการเกาะกุมเธอ ขณะที่แขนอีกข้างวางศีรษะไว้บนหมอนเขายิ้มให้เธอ
“ในที่สุดก็เลิกเสแสร้ง?” มีเสียงล้อเลียนอย่างไม่มีใครเหมือนในเสียงของชายคนนั้น
เมื่อเห็นเนลล์หน้าแดงและร้องเสียงหลง
“ คุณยังไม่หลับเหรอ?”
“คุณเองก็ด้วยไม่ใช่เหรอ?”
"ฉัน..." เมื่อไม่สามารถปฏิเสธได้เนื่องจากเธอเป็นฝ่ายผิดเนลล์ตอบอย่างหดหู่
“ แล้วไงล่ะ? ฉันไม่ได้กวนประสาทคุณที่แกล้งทำเป็นหลับ แต่ทำไมคุณถึงต้องแกล้งความอดทนของฉัน?”
กิดเดียนจ้องมองเธออย่างเงียบ ๆ
ดวงตาที่ดูหดหู่ของหญิงสาวเผยให้เห็นความรู้สึกผิดและความวู่วาม สายตาของเธอที่เป็นเหมือนกวางหลงทางดึงสายใจของเขา จริงๆแล้วเธอไม่ใช่คนประเภทที่จะโกหก การโกหกเพียงเล็กน้อยกำลังกัดกินความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของเธอ
กิดเดียนหัวเราะเบา ๆ กับตัวเองก่อนจะถามเธอว่า
“เมื่อกี้คุณได้ยินอะไรบ้างจากนอกห้องทำงาน?”
เนลล์หยุดชั่วคราวเธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา
ดวงตาของชายคนนั้นมีความลึกซึ้งและมืดมนราวกับหยกดำที่ดีที่สุด ภายใต้แสงไฟสลัวดวงตาที่ดูทะลุปรุโปร่งเหล่านี้พูดถึงความสงบและความเงียบสงบ
เนลล์รู้สึกไม่สบายใจเมื่อถูกจ้องมอง เขาเป็นคนที่ผิด แต่สายตาที่สงบของเขาบ่งบอกราวกับว่าเธอกำลังตำหนิเขา!
เธออยู่ในอารมณ์โกรธเคือง ด้วยความคิดของเธอเธอจึงกัดฟันแน่นและจ้องกลับ
“ฉันได้ยินอะไร ทุกสิ่งที่ฉันไม่ควรได้ยิน! คุณจะทำอย่างไรกับมัน? คุณลีย์ คุณเตรียมพร้อมที่จะอธิบายกับฉันเหรอ?”
กิดเดียนพูดเสียงแผ่วเมื่อเธอโมโห เขายื่นแขนไปยีผมของเธอทำให้หัวที่ง่วงนอนของเธอยุ่งเหยิงยิ่งขึ้น
เนลล์กระโดดเหมือนลูกแมวป่องๆ
“อย่าแตะต้องฉัน!”
กิดเดียนหัวเราะเบา ๆ ด้วยความยินดีราวกับว่าสภาพโกรธตัวของเธอทำให้เขาขบขัน ท้ายที่สุดไม่มีใครคิดว่าเนลล์ที่ห่างเหินจะทำแบบนี้ต่อหน้าเขา?