บทที่ 45 รอยสักงูเห่า

บทที่ 45 รอยสักงูเห่า

“บอกมาว่าใครส่งแกมา แล้วฉันจะยอมให้ศพแกมีสภาพสมบูรณ์!”

อวี้ฮ่าวหรานเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเย็นชาพร้อมกับค่อย ๆ เดินไปหาฝั่งตรงข้ามที่กำลังค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนด้วยความเจ็บปวด

เห็นได้ชัดว่ามือปืนผู้นี้แข็งแกร่งพอสมควร ถึงแม้ว่าอวี้ฮ่าวหรานจะออมแรงเอาไว้เพราะกลัวว่าฝั่งตรงข้ามจะตาย แต่เข่านั้นมันก็ควรทำให้คนธรรมดานอนจุกได้เป็นชั่วโมง

“ฮึ่ม แกคิดว่าการที่แกหลบกระสุนและหักมีดได้จะทำให้แกฆ่าฉันได้ง่าย ๆ งั้นเหรอ?”

หลังจากลุกขึ้นมายืนได้สำเร็จ สีหน้าของมือปืนนั้นไม่แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย

เมื่อพูดจบเขาถอดเสื้อเกราะกันกระสุนออก ซึ่งแผ่นเกราะเซรามิกผสมด้านในชุดเกราะมันแหลกละเอียดไปหมดแล้วจากแรงกระแทกของเข่าที่อวี้ฮ่าวหรานแทงมา

นี่เป็นอีกเหตุผลหนึ่งว่าทำไมเขายังคงสามารถยืนหยัดอยู่ได้ เขาโชคดีที่เสื้อเกราะซับแรงกระแทกส่วนใหญ่ไป รวมไปถึงตัวเขาเองก็เป็นผู้เชี่ยวชาญที่บรรลุระดับกำลังภายในไปถึงระดับกลางแล้ว

ตอนนี้มือปืนยังคงมั่นใจในตัวเองอยู่บ้าง เพราะเขาคิดว่าเมื่อครู่เขาประมาทไปหน่อย เขายังไม่ได้ใช้พลังปราณภายในร่างของเขาในการต่อกรกับศัตรู เขายังไม่ได้แสดงความสามารถที่แท้จริงในการต่อกรกับศัตรูที่ร้ายกาจคนนี้

เมื่อคิดได้เช่นนี้มือปืนแอบโคจรพลังปราณไปที่ขาและแขนทั้งสองข้างของตัวเอง

หืม? อวี้ฮ่าวหรานแสดงสีหน้าประหลาดใจเมื่อเห็นความเปลี่ยนแปลงของร่างกายฝั่งตรงข้าม

ดูเหมือนว่ามือปืนคนนี้คงจะเป็นผู้เชี่ยวชาญของโลกใบนี้สินะ?

ทางด้านของมือปืนเมื่อเห็นว่าอวี้ฮ่าวหรานเดินเข้ามาได้ระยะโจมตีแล้วเขาควักมีดอีกเล่มออกมาจากด้านหลังเอวทันที มีดเล่มนี้ไม่เหมือนกับเล่มที่แล้วที่ใบมีดของมันดูเป็นประกายเงางามกว่า มันแข็งแกร่งและคมกว่าเล่มก่อนเป็นอย่างมากซึ่งบ่งบอกได้ว่ามันเป็นมีดที่ไม่ธรรมดา!

มือปืนพุ่งตัวสวนไปหาอวี้ฮ่าวหรานที่ห่างออกไปราว 3 เมตรด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ เมื่อเข้าระยะประชิดมือปืนจ้วงแทงเข้าไปที่กลางอกของอวี้ฮ่าวหรานอีกรอบ

ในทางกลับกัน อวี้ฮ่าวหรานไม่ได้หลบเลย แต่ครั้งนี้เขาโคจรพลังวิญญาณของตัวเองเล็กน้อยปกคลุมมือของเขาเองและต่อยสวนไปที่ใบมีดตรง ๆ ซึ่งครั้งนี้มีดที่ไม่ธรรมดาเล่มนี้ก็แสดงให้เห็นว่ามันไม่ธรรมดาจริง ๆ

มีดที่ควรจะหักจากหมัดของอวี้ฮ่าวหรานมันกลับไม่หัก แต่ด้วยแรงกระแทกมันทำให้มือปืนถือมีดไม่อยู่จนมีดหลุดมือลอยกระเด็นไปไกลลิบ

อย่างไรก็ตามมือปืนยังคงไม่ถอดใจ เขากำหมัดมือข้างที่ยังว่างและปล่อยหมัดสวนไปที่คางของอวี้ฮ่าวหรานเต็ม ๆ

“ตาย!”

“ปัง!!”

เมื่อเห็นว่าหมัดของตัวเองเข้าเป้าอย่างจัง มือปืนก็รู้สึกยินดีจนแทบอยากจะตะโกนโห่ร้อง แต่แล้ววินาทีต่อมาสีหน้าอันเบิกบานของเขาก็กลายเป็นแข็งค้าง เพราะอวี้ฮ่าวหรานไม่สะเทือนเลยแม้แต่น้อยจากหมัดของเขาที่โคจรพลังปราณลงไปแล้ว!

ในวินาทีเดียวกันนั้นเองเขาก็เห็นสายตาที่เต็มไปด้วยการดูถูกมองมาที่เขา สายตานั้นมันดูเหมือนว่าเขาเป็นตัวตลกยังไงยังงั้น

อวี้ฮ่าวหรานหัวเราะในลำคอด้วยสีหน้าเย้ยหยัน จากนั้นเขาจับแขนของมือปืนข้างที่เพิ่งต่อยเขาและหักมันง่าย ๆ ราวกับหักกิ่งไม้แห้ง

“กร๊อบ!!”

มือปืนไม่ร้องสักแอะถึงแม้ว่าแขนของตัวเองจะถูกหัก เขารีบพยายามดิ้นรนออกจากการจับกุมของอวี้ฮ่าวหราน แต่ทุกอย่างที่เขาทำมันไม่เป็นผลเลย อวี้ฮ่าวหรานยังคงจับแขนของเขาแน่นไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

แต่ท้ายที่สุดอวี้ฮ่าวหรานก็พ่นลมหายใจและโคจรพลังวิญญาณไปที่ขาของเขาเอง และเตะเข้าไปที่หน้าท้องของมือปืนเต็ม ๆ จนร่างของมือปืนกระเด็นลอยไปไกลถึง 10 เมตร

“แค่ก..แค่ก…น..นี่..แกเป็นใครกันแน่!”

รอบนี้มือปืนลุกไม่ไหวแล้ว เขาทำได้แค่ยันกายขึ้นนั่งพร้อมกับกุมท้องตัวเองด้วยสีหน้าเจ็บปวด

เป้าหมายแข็งแกร่งขนาดนี้แต่องค์กรกลับส่งเขามาทำงานนี้คนเดียว นี่องค์กรต้องการให้เขาตายหรือไง!!

“นี่แกไม่ได้สืบข้อมูลของฉันมาก่อนหรือไง ก่อนที่จะมาฆ่าฉันเนี่ย?” อวี้ฮ่าวหรานตอบกลับด้วยสีหน้าเย้ยหยันพร้อมกับเดินเข้าหามือปืนอย่างใจเย็น

เมื่อเห็นเช่นนี้มือปืนรู้แล้วว่าเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฝั่งตรงข้ามแน่นอน ความคิดในตอนนี้ของเขาจึงมีเพียงอย่างเดียวคือ หนี!

เขารีบพลิกกายและใช้แรงทั้งหมดลุกขึ้นพร้อมกับออกตัววิ่งทันที

อวี้ฮ่าวหรานที่คอยระวังอยู่แล้วเมื่อเห็นภาพนี้เขาหัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนที่จะพุ่งตัวตามไปถึงร่างของมือปืนในชั่วพริบตา และวาดขาเตะหน้าอกฝั่งตรงข้ามจนตัวงอล้มลงไปนอนที่พื้นอีกรอบ

โดนเตะรอบนี้มือปืนกระอักเลือกออกมาคำโต

อวี้ฮ่าวหรานไม่ต้องการที่จะให้ฝั่งตรงข้ามขยับหนีได้อีก เขาเดินเข้ามากระทืบขาทั้งสองข้างของมือปืนทันที

“กร๊อบ กร๊อบ!!”

“เอาล่ะ บอกมาว่าใครเป็นคนส่งแกมา แล้วฉันจะให้แกตายแบบสบาย ๆ”