ตอนที่ 258
บทที่ 258 ไต่เต้าด้วยมารยา
22 ตุลาคม 2569
บทที่ 258 ไต่เต้าด้วยมารยา
“ท…ท่านประธาน ท่านไปตักก่อนเลยจะดีกว่า…”
“ใช่ครับ ท่านประธาน อย่าทำให้ลูกของท่านหิวนานเลย”
“ท่านทำเพื่อพวกเรามาตั้งเยอะ ท่านอย่าได้เกรงใจพวกเราเลย เข้าไปตักอาหารก่อนเถอะท่านประธาน”
เมื่อเห็นว่าประธานบริษัทของตัวเองอุ้มลูกมาเข้าแถวรอตักอาหาร พวกพนักงานต่างก็เกรงใจและพากันหลีกทางให้
สิ่งนี้ทำให้เห็นได้ชัดว่าพวกเขาชื่นชอบประธานบริษัทของพวกเขามากขนาดไหน
ตั้งแต่อวี้ฮ่าวหรานดำรงตำแหน่งประธานบริษัท เงินเดือนของพวกเขาก็เพิ่มขึ้น สวัสดิการต่าง ๆ ก็ดีมากขึ้นกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด และยิ่งไปกว่านั้น บริษัทก็เติบโตขึ้นหลายเท่าตัวซึ่งมันหมายความว่าอนาคตของพวกเขาจะยิ่งมั่นคง
ประธานบริษัทที่เก่งกาจและดีขนาดนี้จะหาได้จากที่ไหนอีกจริงไหม?
ดังนั้นการให้ประธานบริษัทและลูกสาวได้กินข้าวก่อนนับได้ว่าเป็นเรื่องเล็กและสมควร!
อวี้ฮ่าวหรานอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเมื่อเห็นภาพนี้
“ไม่จำเป็นหรอก พวกคุณกำลังรีบอยู่ ผมไม่ได้รีบอะไร ผมรอได้เข้าแถวกันต่อเถอะ”
อวี้ฮ่าวหรานไม่ยอมก้าวไปข้างหน้า เขาปฏิเสธพวกพนักงานอย่างจริงใจ
ต้องรู้ว่าเขามีเวลากินข้าวได้ทั้งวัน แต่พนักงานพวกนี้มีเวลาพักกลางวันแค่ชั่วโมงเดียว ดังนั้นจะเบียดเบียนพนักงานของตัวเองได้ยังไง?
ทางด้านของพวกพนักงานเมื่อเห็นเช่นนี้ พวกเขาก็ยิ่งรู้สึกชื่นชมอวี้ฮ่าวหรานมากกว่าเดิมและไม่พูดโน้มน้าวอะไรต่อ ทั้งหมดเข้าแถวกันตามเดิมด้วยสีหน้าที่มีความสุข
ในขณะเดียวกัน พวกพนักงานที่ตักอาหารไปแล้วและนั่งกินอยู่ไกล ๆ ที่โต๊ะ ต่างก็กระซิบกระซาบเมื่อเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วย
“ดูสิ ท่านประธานของเราไม่ถือตัวเลย เขายอมต่อแถวแบบเดียวกับพวกเราด้วยแหละ!”
“ใช่ ภาพแบบนี้หาไม่ได้จากหลี่จิงเทียน หรือผู้บริหารคนอื่น ๆ แน่นอน เมื่อในอดีตฉันเคยโดนหลี่จิงเทียนด่าเพราะหลีกทางให้เขาช้าไป แต่ดูตอนนี้สิ ประธานอวี้ดีกว่าคนพวกนั้นราวฟ้ากับเหว!”
“อืม ประธานอวี้ เป็นเจ้านายที่ดีที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมาจริง ๆ และยิ่งไปกว่านั้น ตั้งแต่ประธานอวี้กลายมาเป็นเจ้านาย บริษัทของเราก็กลายเป็นบริษัทที่มีสวัสดิการที่ดีที่สุดในเมือง!”
“…”
ถึงแม้ว่าเสียงกระซิบกระซาบกันจะเบามาก แต่อวี้ฮ่าวหรานก็ได้ยินอย่างชัดเจน
สิ่งนี้เป็นไปตามที่เขาคาดเอาไว้และตั้งใจอยู่แล้ว การที่พนักงานมีขวัญกำลังใจที่ดีมันหมายถึงบริษัทจะยิ่งก้าวหน้าได้ไวมากขึ้นด้วย
หลังจากต่อคิวได้ไม่นานเท่าไหร่ คู่พ่อลูกก็ได้รับอาหารและเลือกที่จะนั่งโต๊ะตรงมุมห้อง
“พ่อจ๋า! ผัดไข่อันนี้อร่อยจังเลย!”
ถวนถวนเอ่ยขึ้นชมเสียงดังหลังจากที่เคี้ยวผัดไข่ใส่มะเขือหมดปาก
อวี้ฮ่าวหรานยิ้มเมื่อได้ยิน และจากนั้นเขาลองชิมดูบ้างซึ่งเขาก็พบว่ามันอร่อยจริง ๆ!
นี่มันนับได้ว่างบสวัสดิการของโรงอาหารที่เขาเพิ่มให้ไม่ได้เสียเปล่าเลย และไม่น่าแปลกใจเลยที่มีคนต่อคิวยาวเหยียดเพื่อรอกินอาหารในโรงอาหารแทนที่จะออกไปซื้อข้างนอกหรือเอาอาหารมากินเองเหมือนเมื่อก่อน
…
อีกด้านหนึ่ง หลังจากถูกไล่ออกจากบริษัท เผิงอิงอิงก็ขับรถมุ่งหน้าไปที่บริษัทจื่อจินด้วยสีหน้าอาฆาตแค้น
“รอก่อนเถอะ อวี้ฮ่าวหราน! ฉันจะทำให้แกเสียใจ!”
หลังจากผ่านไปราว 1 ชั่วโมง เผิงอิงอิงก็ไปถึงบริษัทจื่อจินและได้เข้าพบกับกัวหย่งซิน
“คุณกัว ฉันคืออดีตผู้จัดการฝ่ายบุคคลของเครือฮ่าวหราน ฉันได้ยินมาว่าคุณกับอวี้ฮ่าวหรานมีความแค้นต่อกัน ฉันมาที่นี่เพื่อช่วยคุณจัดการกับไอ้สารเลวนั่น!”
“โอ้ คุณต้องการช่วยผมจัดการกับอวี้ฮ่าวหรานงั้นเหรอ?”
กัวหย่งซินแสดงสีหน้าเบิกบานเมื่อได้ยินว่าอีกฝ่ายจะมาช่วยเขาจัดการกับอวี้ฮ่าวหรานอีกแรง
เขารู้จักเผิงอิงอิงมาก่อนหน้านี้แล้ว เพราะหลายวันที่แล้วเขาให้คนของเขาไปหาข้อมูลเกี่ยวกับพนักงานระดับสูงทุกคนของเครือฮ่าวหรานมาทั้งหมด
“ฉันจะเชื่อได้ยังไงว่าเธอไม่มาหลอกฉัน?”
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง กัวหย่งซินก็ถามกลับด้วยแววตาจับผิด