บทที่ 77

กล่าวจบนายน้อยของเขาก็สะบัดแขนเสื้อเดินออกไป

"เช่นนี้เขาเรียกว่าปากแข็งแล้ว ปากแข็งแล้ว"

พ่อบ้านบ่นพึมพำพลางเดินตามผู้เป็นนายออกมา

หยางเอ้อหลางรวมทั้งฮูหยินชราและผู้อาวุโสของจวนสกุลหยางออกมาต้อนรับการมาเยี่ยมของธิดาเทพอย่างสมเกียรติจวบจนสุดท้ายสองน้าหลานก็มีโอกาสได้อยู่ด้วยกันตามลำพัง

"เจ้ามีโอกาสสืบหาเบาะแสของตำราอีกครึ่งหรือไม่"

"ข้าค้นจวนหลายแห่งแล้วแต่ไม่พบแม้แต่เงา ห้องนอนของท่านย่าก็หาได้มีสิ่งใดผิดปกติข้าจนปัญญาแล้วท่านน้า"

"ตำราจันทราเป็นของสำคัญใช่จะหาได้ง่าย เจ้าต้องพยายามเพิ่มขึ้นเข้าใจหรือไม่เวลาไม่รั้งรอแล้ว"

"ข้ารู้ อีกไม่นานแม่ทัพหยางจะไปร่วมฝึกทหารกับพี่ใหญ่ที่ชายแดนแล้วข้าจะถือโอกาสนั้นค้นจวนให้ทั่ว"

"แล้วนิมิตของเจ้าเล่าเป็นเช่นไร"

องค์หญิงสิบสามหยิบพู่กันวาดภาพที่เกิดขึ้นในนิมิตให้หัวหน้าธิดาเทพดู เพียงชั่วครู่นางก็วาดภาพเหมือนออกมาได้ไม่ผิดเพี้ยน

"เป็นภาพนี้เขาแต่งกายเช่นนี้และมีจอกหยกแบบนี้"

"ข้าต้องนำนิมิตทูลฝ่าบาทอาภรณ์ที่ทั้งสองสวมใส่นั้นเป็นของเผ่าใดกันอีกทั้งจอกหยกเช่นนี้ข้าก็ไม่เคยเห็นเช่นกัน"

"พวกท่านมีสิ่งใดข้องใจหรือ"

เป็นเสียงหยางเอ้อหลางที่ดังขึ้น องค์หญิงสิบสามตกใจยิ่งนางรีบดึงภาพวาดในมือของหัวหน้าธิดาเทพมาแอบไว้ด้านหลัง แต่หาได้ทันมือใหญ่ของผู้เป็นสามีไม่ ท้ายสุดภาพวาดนั้นก็ตกอยู่ในมือของหยางเอ้อหลางจนได้

"ท่านเสียมารยาทจริง นี่ภาพของข้าเอาคืนมา"

นางมองหน้าของธิดาเทพด้วยความว่องไวของหยางเอ้อหลางทั้งคู่จึงไม่รู้ว่าเขาเข้ามาในห้องตั้งแต่เมื่อใด

"ภาพนี้เกี่ยวกับสิ่งใด"

น้ำเสียงของหยางเอ้อหลางที่เคร่งเครียดทำให้องค์หญิงสิบสามหาคำแก้ออกมาไม่ได้

"ท่านแม่ทัพเป็นนิมิตของข้าที่เกิดขึ้นวันนี้จึงให้องค์หญิงสิบสามช่วยวาดภาพในนิมิตให้"

ไหวพริบของหัวหน้าธิดาเทพนับว่าดียิ่ง หยางเอ้อหลางพยักหน้าแล้วจึงเอ่ยว่า