“ตอนที่ต่อสู้กับศัตรู ไม่ว่าจะใช้อาวุธอาญาสิทธิ์แสดงศักยภาพอะไรออกมารับมือก็ตาม ต้องระวังกำลังของตัวเองที่สามารถใช้อาวุธอาญาสิทธิ์นั้น พวกเราผู้ฝึกปราณเมื่อเทียบกับศิษย์จิตวิญญาณและอาจารย์จิตวิญญาณแล้ว พลังภายในของเรามีค่อนข้างจำกัด ทุกครั้งที่ใช้อาวุธอาญาสิทธิ์เราต้องเสียพลังภายในไปมาก โดยเฉพาะนายน้อยที่เพิ่งเป็นผู้ฝึกปราณขั้นต้นนี้ เกรงว่าใช้อาวุธอาญาสิทธิ์แค่สามสี่ครั้ง พลังภายในก็หมดแล้ว และผู้ฝึกปราณที่ไม่มีพลังภายในจะแข็งแกร่งกว่าคนธรรมดาแค่นิดเดียวเท่านั้น นายน้อยต้องจำไว้ให้ดี”
“ตามที่กล่าวมา พวกเราผู้ฝึกปราณไม่จำเป็นต้องมีอาวุธอาญาสิทธิ์ชิ้นที่สองแล้ว ยิ่งมีอาวุธอาญาสิทธิ์เยอะก็ไม่ได้หมายความว่าจะยิ่งแข็งแกร่ง” หลิ่วหมิงค่อนข้างรู้สึกประหลาดใจ
“โดยปกติแล้วเป็นแบบนี้ ในเมื่อพลังภายในของผู้ฝึกปราณขั้นต้น และขั้นกลาง มีข้อจำกัด ถึงแม้จะมีอาวุธอาญาสิทธิ์หลายชิ้นก็ไม่ได้ก่อให้เกิดประโยชน์อะไรมากมาย แต่สำหรับผู้ฝึกปราณขั้นสูงและขั้นสุดยอด พวกเขามีพลังภายในมาก ถ้าในมือมีอาวุธอาญาสิทธิ์หลายชิ้น เวลาต่อสู้กับศัตรูก็ต้องพลิกแพลงวิธีการที่หลากหลายในการเผด็จศึกกำชัยชนะอย่างรวดเร็วเป็นธรรมดา แต่ไม่ว่าจะใช้วิธีไหนก็สามารถใช้อาวุธอาญาสิทธิ์ได้เพียงหนึ่งชิ้นเท่านั้น ได้ยินมาว่าศิษย์และอาจารย์วิญญาณเหล่านั้น เหมือนกับจะมีวิธีข้ามข้อจำกัดเหล่านี้ไปได้ แต่มันค่อนข้างคลุมเครือ ซึ่งผู้ฝึกปราณขั้นกลางธรรมดาอย่างข้าไม่อาจรู้ได้ำ” เจ้ากู่กล่าวออกมาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“ขอบคุณท่านทั้งสองที่ชี้แนะ ข้าพอจะเข้าใจบ้างแล้ว ต่อไปข้าจะต้องระวังเรื่องเหล่านี้ให้มาก” หลิ่วหมิงยกมือขึ้นคารวะ แสดงสีหน้าเคารพอย่างสุดซึ้ง
……
สองเดือนต่อมา ทางขรุขระบนภูเขายักษ์อันดำมืดลูกหนึ่ง พวกของหลิ่วหมิงทั้งสามคนกำลังเดินขึ้นเขาลูกนั้นอย่างช้าๆ
ทางเดินบนเขาลูกนี้หวาดเสียวเป็นพิเศษ ทั้งสองข้างทางล้วนเป็นผาสูงชันที่มองไม่เห็นตีนผา และทางเดินก็คับแคบเป็นอย่างมาก เดินได้แค่ครั้งละหนึ่งคนเท่านั้น และบันไดหินแต่ละขั้นเนื่องจากไม่มีคนเดินมาหลายปีจึงเต็มไปด้วยตะไคร่น้ำสีดำเขียว ทำให้ทางเดินสายนี้ลื่นเป็นพิเศษ
ถ้าไม่ใช่ว่าทั้งสามเป็นผู้ฝึกปราณที่ร่างกายว่องไวปราดเปรียวกว่าคนปกติล่ะก็ เกรงว่าคงลื่นล้มไปไม่รู้สักกี่รอบแล้ว หรืออาจจะตกลงไปในหน้าผาไปแล้วก็ได้
แม้แต่พี่ใหญ่กวนกับเจ้ากู่ก็ต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ ในเวลาเพียงไม่นานหยาดเหงื่อก็ไหลเต็มหลังของพวกเขา
แต่เด็กหนุ่มที่เดินอยู่ตรงกลางระหว่างเขาสองคน หน้าตานิ่งสงบราวกับไม่สนใจอันตรายที่เผชิญอยู่ข้างหน้าเลยแม้แต่น้อย
ทั้งสองคนรู้สึกประหลาดใจมาก แอบเลื่อมใสในความกล้าหาญของเด็กหนุ่มอยู่ในใจลึกๆ
แต่สำหรับหลิ่วหมิงแล้วเมื่อเทียบกับการหนีเอาชีวิตรอดบนเกาะมฤตยูตอนนั้นแล้ว อันตรายที่เจอในตอนนี้แทบจะเทียบไม่ติดกับตอนนั้นเลยแม้แต่น้อย
หลังจากที่ทั้งสามคนเดินไปได้สองชั่วยาม ในที่สุดก็มาถึงยอดเขายักษ์แห่งหนึ่ง
หลังจากสังเกตดูแล้ว ทั้งสามคนก็เกิดอาการงงงันจนตาค้าง
ถึงแม้บนยอดเขาจะมีพื้นที่เรียบกว้างหลายหมู่[1] แต่พื้นที่โล่งกว้างนี้กลับไม่มีเงาของคนแม้แต่คนเดียว
“เจ้ากวน เจ้าคงไม่ได้พามาผิดที่นะ ที่นี่คือจุดนัดพบที่ทางนิกายแจ้งไว้หรือ? ” คิ้วของหลิ่วหมิงขมวดเข้าหากันแล้วถามออกไป
“นายน้อย เรื่องใหญ่ขนาดนี้ข้าจะจำสถานที่ผิดได้อย่างไร” พี่ใหญ่กวนเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก แล้วยิ้มเหยๆ
“ตอนนี้เหลือเวลาอีกเท่าไหร่ถึงจะถึงวันนัดพบที่นิกายกำหนดไว้” หลิ่วหมิงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามขึ้นมา
“ยังเหลือเวลาอีกสองวัน” ครั้งนี้เจ้ากู่เป็นคนกล่าวออกมา
“ในเมื่อยังมีเวลา งั้นรออยู่ที่นี่ก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกทีเถอะ” หลังจากที่หลิ่วหมิงกวาดสายตามองไปรอบๆ พื้นที่บนยอดเขานี้แล้วก็ตัดสินใจกล่าวออกมา
ตอนนี้เขาแสดงตนเป็นนายน้อยของตระกูลไป๋อย่างชัดเจนแล้ว
พี่ใหญ่กวนและเจ้ากู่ต่างก็ไม่คัดค้านความคิดเห็นนี้
ดังนั้นทั้งสามจึงมองหาหินก้อนที่สะอาดแล้วนั่งพักลงไป
เวลาค่อยๆ ผ่านไป ไม่นานพระอาทิตย์ก็โผล่ขึ้นมาเหนือศีรษะ ตอนนี้ถึงเวลาเที่ยงวันแล้ว
ณ ช่วงเวลาขณะนั้น ก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นมาจากด้านหนึ่งของยอดเขา
มองไปเห็นเพียงแค่ทางขึ้นเขา ครู่เดียวเงาคนก็โผล่แวบขึ้นมา จากนั้นก็ปรากฏร่างคนห้าคนเดินขึ้นมา
คนที่เดินขึ้นมานั้นมีชายฉกรรจ์สองคน ชายชราหนึ่งคน หญิงวัยกลางคนหนึ่งคน และดรุณีน้อยเสื้อม่วงที่พวกเขายืนล้อมอยู่
ชายฉกรรจ์สองคนรูปร่างกำยำเป็นพิเศษ สวมเสื้อคลุม และมีมีดเหน็บอยู่ที่เอว
ชายชราสวมเสื้อคลุมยาวสีเขียว หน้าตาผ่ายผอม ดวงตาทั้งคู่หรี่นิดๆ ไว้เคราแพะ