“บอกข่าวเผ่าเจ้าสมุทรให้กับคนอื่น? มันจะไม่สะเพร่าไปหน่อยหรือ! หากมันก่อให้เกิดความวุ่นวายในเสวียนจิงล่ะ พวกเราจะอธิบายกับทางนิกายอย่างไร!” หูชุนเหนียงได้ยินเช่นนี้ ก็รู้สึกลังเลขึ้นมา
“เรื่องนี้คงไม่ค่อยมีปัญหาอะไรมากนัก กลุ่มผู้ฝึกฝนอิสระอื่นๆ ล้วนมีคนฉลาดอยู่ ถึงแม้พวกเขาจะได้ยินข่าวนี้ แต่ก็จะไม่เชื่อโดยง่ายอย่างแน่นอน พวกเขาจะทำทุกวิถีทางเพื่อสืบดูว่าข่าวนี้เป็นเรื่องจริงหรือไม่ เพียงแค่ในช่วงระยะเวลานี้ มีกลุ่มอิทธิพลบางกลุ่มจับจ้องเผ่าเจ้าสมุทร จนพวกเขาไม่อาจกระทำการใดๆ ได้ เช่นนี้แล้ว พวกเราถึงอยู่รอกำลังสนับสนุนจากนิกายได้อย่างปลอดภัย” หลิ่วหมิงกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
หูชุนเหนียนฟังหลิ่วหมิงกล่าวจบ ก็รู้สึกหวั่นไหวเล็กน้อย หลังจากที่ครุ่นคิดไปมาหลายรอบ และรู้สึกว่าไม่มีปัญหาอะไรแล้ว ก็กล่าวออกมาอย่างเฉียบขาด
“ดี! หลังจากศิษย์น้องวิเคราะห์ออกมาเช่นนี้ ข้าก็รู้สึกว่าเป็นวิธีการที่ดี ถ้าอย่างนั้นก็เอาตามนี้เถอะ! ถ้ามีกลุ่มอิทธิพลอื่นในเสวียนจิงแทรกเข้ามาล่ะก็ คิดว่าเผ่าเจ้าสมุทรเหล่านั้น คงไม่มีเวลาว่างมาตามสืบพวกเรา ว่าแต่ศิษย์น้องคิดจะปล่อยข่าวนี้ออกไปอย่างไร อย่าให้เผ่าเจ้าสมุทรค้นพบร่องรอยได้ล่ะ ไม่อย่างนั้นพวกเขาอาจเจอตัวพวกเราได้”
“ศิษย์พี่วางใจเถอะ! ไม่ใช่ว่าในเสวียนจิงมีกลุ่มที่ขายข่าวโดยเฉพาะหรอกหรือ กลุ่มผู้ฝึกฝนอิสระเล็กๆ เหล่านี้ ก็ไม่ได้เข้มงวดอะไรอยู่แล้ว ข้าแค่ขายข่าวจริงกึ่งเท็จให้หนึ่งในกลุ่มเหล่านั้น คิดว่าใช้เวลาไม่กี่วันก็คงแพร่กระจายไปทั่วเสวียนจิงแล้ว” หลิ่วหมิงกล่าวอย่างมีแผนในใจ
“ดูเหมือนศิษย์น้องพิจารณาได้รอบคอบมาก งั้นข้าก็วางใจแล้ว แม้ตอนนี้ข้าจะถอนพิษในร่างได้แล้ว แต่ก็เสียลมปราณไปไม่น้อย เกรงว่าคงต้องหลบอยู่ที่นี่เป็นระยะเวลาครึ่งเดือนกว่าๆ เรื่องอื่นๆ คงต้องให้ศิษย์น้องจัดการแล้ว” หูชุนเหนียงพยักหน้ากล่าวอย่างเกรงใจ
“ศิษย์พี่หูไม่ต้องเกรงใจ ท่านพักอยู่ที่นี่เถอะ! ข้าเพิ่งย้ายมาที่นี่ได้ไม่นาน คนส่วนใหญ่ยังไม่ค่อยรู้จักที่นี่ ในสถานการณ์ปกติย่อมไม่มีคนมารบกวน ใช่สิ! ข้ามีโอสถฟื้นฟูลมปราณอยู่สองสามขวด ศิษย์พี่ต้องการมันหรือไม่?” หลิ่วหมิงตอบรับออกไปในทันที
“ขอบคุณในน้ำใจของศิษย์น้อง วิชาของนิกายจันทราสวรรค์มีลักษณะพิเศษเฉพาะตัว โอสถทั่วไปมีผลไม่มากนัก แต่ข้าก็พกโอสถล้ำค่าที่ทางนิกายปรุงขึ้นเป็นพิเศษมาด้วย การฟื้นฟูพลังปราณเป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น” หูชุนเหนียงยิ้มพราย รอยยิ้มของนางดูสวยงามราวกับบุปผา
สิ่งนี้ทำให้หลิ่วหมิงใจเต้นทันที จากนั้นก็ละสายตาไปทางอื่น หลังจากคุยกับนางไม่กี่ประโยคแล้ว ก็สละห้องนอนให้กับนาง ส่วนตนเองก็กล่าวคำอำลาแล้วก็จากไป
ผ่านไปซักพัก หลิ่วหมิงก็มาปรากฏตัวในห้องลับที่มีชั้นจำกัดปกคลุมอยู่ และเริ่มนับสมบัติที่ได้มาจากเผ่าเจ้าสมุทรทั้งสองคนนั้น
ขวดโอสถไม่กี่ขวดเหล่านั้นไม่ต้องพูดถึง มันต่างก็เป็นโอสถรักษาอาการบาดเจ็บ และฟื้นฟูพลังเท่านั้น แต่เห็นได้ชัดว่ากระบองสั้นสีเขียวทั้งสอง กับเปลือกหอยสีเงิน และธงสีฟ้าเล็กๆ ล้วนเป็นอาวุธจิตวิญญาณ
หลิ่วหมิงใช้พลังเวทย์กระตุ้นของเหล่านี้เพียงเล็กน้อย ก็พอจะคาดเดาราคาของมันได้
สองชิ้นแรกเป็นอาวุธจิตวิญญาณระดับต่ำที่มีหกถึงเจ็ดชั้นจำกัด ส่วนธงเล็กสีฟ้านั้น เห็นได้ชัดว่ามีสิบสี่ชั้นจำกัด มันคืออาวุธจิตวิญญาณระดับกลาง
สิ่งนี้ทำให้เขามองออกไปด้วยความดีใจ
จวบจนถึงปัจจุบันนี้ เขาได้สัมผัสอาวุธจิตวิญญาณมาไม่ใช่น้อย แต่ส่วนมากเป็นอาวุธจิตวิญญาณระดับต่ำ ส่วนระดับกลางนั้น เขาได้สัมผัสกับมันน้อยมาก
สำหรับอาจารย์จิตวิญญาณโดยทั่วไปอาวุธจิตวิญญาณระดับกลางก็นับว่าเป็นสมบัติที่ไม่เลวแล้ว ส่วนอาจารย์จิตวิญญาณที่มีอาวุธจิตวิญญาณระดับสูงนั้นมีน้อยมาก
ด้วยระดับการฝึกฝนของเขาในตอนนี้ ถึงแม้จะกระตุ้นได้แค่อาวุธจิตวิญญาณระดับกลางลงไป แต่อานุภาพของมันก็แข็งแกร่งกว่าอาวุธจิตวิญญาณระดับต่ำทั่วไปมากนัก
แต่เห็นได้ชัดว่าธงเล็กสีฟ้านี้ เป็นสิ่งที่ใช้เสริมพลังของอาวุธจิตวิญญาณ
เขายังจำฉากที่ชายเผ่าเจ้าสมุทรเสียบของสิ่งนี้เข้าไปในร่าง และทำให้ร่างกลายเป็นของเหลวกึ่งโปร่งแสงในพริบตา ได้
หลังจากหลิ่วหมิงคิดไตร่ตรองดูแล้ว ก็ตัดสินใจในทันที
กระบองสั่นสีเขียวสองอัน กับเปลือกหอยสีเงินล้วนเป็นอาวุธจิตวิญญาณที่เผ่าเจ้าสมุทรต่างก็มี และเห็นได้ชัดว่ามันไม่สอดคล้องกับพลังของเขา ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องเก็บไว้ เพียงแค่หาโอกาสนำมันไปแลกหินจิตวิญญาณก็พอแล้ว
และธงเล็กสีฟ้าเป็นอาวุธจิตวิญญาณระดับกลาง ทั้งยังเป็นตัวช่วยเสริมพลัง เขาสามารถนำไปตรวจสอบอย่างละเอียด และเพิ่มการกระตุ้นได้
หลิ่วหมิงคิดเช่นนี้อยู่ในใจ และเก็บสมบัติเหล่านี้เข้าไปในหอยสังข์ย่อส่วน แต่หลังจากพลิกมือข้างหนึ่งขึ้นมา ก็ปรากฏมุกกลมๆ สีดำเม็ดหนึ่ง
ของสิ่งนี้หลิ่วหมิงได้มาจากการค้นตัวชายเผ่าเจ้าสมุทรที่มีใบหน้าหล่อเหลาผู้นั้น แต่เห็นได้ชัดว่ามันไม่ใช่อาวุธจิตวิญญาณ ดูๆ แล้วก็ไม่เตะตาเลยแม้แต่น้อย ตอนแรกเขาไม่ได้ใส่ใจมันมากนัก
แต่เมื่อเขาสังเกตอย่างละเอียดอีกรอบ กลับพบว่ามันมีจุดพิเศษบางอย่าง
ถึงแม้มุกดำจะมืดมิดไร้ซึ่งแสงสว่าง แต่พอมองอย่างละเอียด ก็ค้นพบว่าพื้นผิวของมันโปร่งใส ข้างในเต็มไปด้วยหมอกสีดำบางอย่าง และค่อยๆ ล่องลอยไปมา
หลิ่วหมิงเขย่ามันด้วยความแปลกใจ
มุกดำมีน้ำหนักเบามาก หลังจากหมอกสีดำค่อยๆ กลอกกลิ้งไปมาไม่กี่ครั้ง ก็เหมือนกับว่ามีอะไรบางอย่างอยู่ข้างใน
ด้วยเหตุนี้ หลิ่วหมิงจึงยิ่งรู้สึกสนใจมันมากขึ้น