บทที่ 30

เหอชิงอวิ๋นที่เคยได้ลิ้มรสความต่ำช้าของฉู่หนิงเข้าใจสถานการณ์ทันที

“ท่านพ่อ เขา…”

“หุบปาก!”

เหอเผิงไม่รอให้เหอชิงอวิ๋นพูดจนจบ ก็ตวาดเสียงดัง “ยังไม่รีบคำนับองค์ชายอีก!”

เขากล่าวจบก็เตะไปที่ข้อพับของเหอชิงอวิ๋น เหอชิงอวิ๋นทรุดลงไปคุกเข่าลงกับพื้นทันที

หลังจากนั้น เหอเผิงก็ประสานมือคารวะด้วยสีหน้ารู้สึกผิด “กระหม่อมเสนาบดีกรมโยธาธิการเหอเผิง พาลูกสุนัขเหอชิงอวิ๋นมาขอโทษพ่ะย่ะค่ะ!”

ฉู่หนิงก็พลันหรี่ตาลง

ตาเฒ่านี่มีความอดทนสูงจริงๆ

ทั้งที่รู้ว่าตนแกล้งบาดเจ็บ กลับไม่เปิดโปง และยังถึงขั้นสั่งให้เหอชิงอวิ๋นหุบปาก

จิ้งจอกเฒ่า!

แต่คนประเภทนี้แหละที่เขาต้องการ

คนประเภทนี้ถึงจะขูดรีดได้เยอะ

ฉู่หนิงแสร้งไอสองสามทีอย่างอ่อนแรง ก่อนจะโบกมือแล้วกล่าว “ใต้เท้าเหอไม่ต้องมากพิธี เรื่องในวันนี้โทษผู้บังคับการเหอไม่ได้ ข้าต่างหากที่ไม่เป็นวรยุทธ์ พอตกใจจึงพลาดหกล้มเอง”

ปากบอกไม่เป็นอะไร แต่คำพูดล้วนกำลังโทษเหอชิงอวิ๋น

มุมปากเหอเผิงก็พลันกระตุก มีหรือที่เขาจะฟังความหมายของฉู่หนิงไม่ออก

แม้รู้สึกอัดอั้นในใจ แต่เพื่อจบเรื่องนี้ เขาทำได้เพียงแสดงความจริงใจ

“องค์ชายอย่าพูดแทนเจ้าลูกทรพีคนนี้เลยพ่ะย่ะค่ะ หากไม่ใช่เพราะเขาอยากโอ้อวดกำลังยุทธ์ต่อหน้าองค์ชาย องค์ชายก็ไม่เป็นเช่นนี้!”

เหอเผิงพลันโบกมือขวา แล้วตะโกนออกไปด้านนอก “เด็กๆ นำของเข้ามา!”

คนรับใช้ประจำจวนสี่คนยกหีบเข้ามาคนละใบ

เหอเผิงเข้าไปเปิดออกทีละใบ “ครั้งนี้ลูกสุนัขทำไม่ถูก นอกจากของบำรุงที่ท่านต้องการแล้ว กระหม่อมยังคิดเองเออเองเพิ่มเงินให้ท่านอีกห้าพันตำลึงพ่ะย่ะค่ะ!”

ฉู่หนิงเหลือบมองของในหีบแวบหนึ่ง เป็นของบำรุงและเงินจริงๆ ด้วย

“ใต้เท้าเหอเกรงใจกันเกินไปแล้ว!”

ฉู่หนิงแสร้งเกรงใจ “ที่จริงที่ข้าเรียกท่านมาในคืนนี้ไม่ใช่เพราะเรื่องนี้ แต่เป็นเรื่องอื่น!”