บทที่ 26

แต่ฉู่หนิงกลับร้อง ‘โอ๊ย’ แล้วหันหน้าหนี ทำราวกับว่าข้าไม่เห็นอะไรเลย

เหอชิงอวิ๋นก็โกรธทันทีแล้ว

เขายอมคุกเข่าขอโทษแล้ว ฉู่หนิงยังต้องการอะไรอีก?

เฝิงมู่หลานก็เริ่มรู้สึกหงุดหงิดเช่นกัน

ฉู่หนิงผู้นี้น่ารังเกียจจริงๆ เหอชิงอวิ๋นยอมคุกเข่าขอความเมตตาแล้ว เจ้าจะใจกว้างหน่อยไม่ได้เลยหรือ?

มีเพียงเสิ่นหว่านอิ๋งเลิกคิ้วงามเบาๆ และแววประหลาดใจก็แลบผ่านใบหน้า

เผิงไหลจวิ้นอ๋องท่านนี้มีความต้องการสูงนัก!

เหอชิงอวิ๋นช่างโง่เขลาจริงๆ ฉู่หนิงอยากได้อะไรก็มองไม่ออก

ฉู่หนิงไม่ต้องการชื่อเสียงจอมปลอม สิ่งที่เขาต้องการมีเพียงผลประโยชน์เท่านั้น

เสิ่นหว่านอิ๋งอยากรู้นัก ฉู่หนิงต้องการอะไรจากเหอชิงอวิ๋นกันแน่

แม้เหอชิงอวิ๋นเป็นผู้บังคับการ แต่ไม่ได้มีอิทธิพลมากนัก ตามหลักแล้ว ฉู่หนิงไม่น่าจะได้รับผลประโยชน์อะไรมากมายจากเหอชิงอวิ๋น

นางก็อยากรู้เช่นกันว่าจุดประสงค์ของฉู่หนิงก็อะไร!

ด้วยความอยากรู้อยากเล็กน้อย เสิ่นหว่านอิ๋งเหลือบมองเหอชิงอิ๋งแวบหนึ่ง ก่อนจะกล่าวเตือน “องค์ชายได้รับบาดเจ็บ ต้องการของบำรุงชั้นเลิศ!”

นี่น่าจะเป็นคำใบ้ที่ชัดเจนพอแล้วกระมัง?

เหอชิงอวิ๋นในฐานะบุตรชายเสนาบดีกรมโยธาธิการ ย่อมไม่ใช่คนโง่เขลา จะฟังความหมายที่แฝงอยู่ในคำพูดของเสิ่นหว่านอิ๋งไม่ออกได้อย่างไร

เหอชิงอวิ๋นที่เข้าใจทุกอย่างแล้วรีบฉวยโอกาสหาทางลงทันที “ท่านหญิงพูดถูกแล้ว ข้ายินดีจัดหาของบำรุงให้ท่านสิบจิน[1]!”

ฉู่หนิงที่หันหน้าหนียิ้มในใจ

เสิ่นหว่านอิ๋งสมกับเป็นสตรีอัจฉริยะ ด้วยคำพูดไม่กี่คำก็สามารถทำให้เหอชิงอวิ๋นผู้โง่เขลาเข้าใจแล้ว

เขาต้องฝึกฝนร่างกายก่อนจะไปแนวหน้า แต่ร่างนี้มันอ่อนแอเกินไป อยากทำให้ร่างกายแข็งแรงโดยเร็ว ทำได้เพียงพึ่งของบำรุงแล้ว

เจ้าโง่ที่รนหาที่เช่นนี้ ไม่ขุดรีดก็เสียเปล่า!

“สิบจินไม่พอ ห้าสิบจิน!” ฉู่หนิงเอ่ยปากเรียกค่าทำขวัญที่สูงลิ่วโดยตรง

สีหน้าเหอชิงอวิ๋นบึ้งตึงทันที

ของบำรุงห้าสิบจิน เหตุใดเจ้าไม่ไปปล้นเลยล่ะ!

แต่เมื่อคำพูดเหล่านี้มาถึงปลายลิ้นก็ไม่กล้าพูดออกมา เขากลัวจะทำให้ฉู่หนิงโกรธ

สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือ ต้องรีบจบเรื่องนี้โดยเร็ว

เมื่อเทียบกับไปแนวหน้า แม้ของบำรุงห้าสิบจินถือว่ามากโขสำหรับเขา แต่เชื่อว่าบิดาของเขาจะต้องหาวิธีจัดการได้แน่นอน

“ได้ พรุ่งนี้กระหม่อมจะให้คนส่งของบำรุงห้าสิบจินไปที่จวนอ๋อง!”