อี้ผิงดวงตาเป็นประกาย: "ถ้าอย่างงั้น ถ้าเราต้องชดใช้เงินจริงๆ จะไม่ทำให้ประธานหลินขุ่นเคืองหรอ?"
"ใช่! ดังนั้นเราไม่ชดใช้เงินเป็นการกระทำที่ฉลาดที่สุดแล้ว! อีกทั้งยังประหยัดเงินไปได้อีกเยอะด้วย ไม่ดีหรอ?" จูจือเฉียงหัวเราะ
อี้ผิงถอนหายใจด้วยความโล่งอกและโล่งใจ
ทั้งสองเดินจูงมือกัน
เมื่อนักข่าวที่ประตูเห็นคนสองคนเดินเข้ามา พวกเขาก็รุมล้อมเข้าไปทันที
"คุณจู ขอสอบถามคุณสักสองสามคำถามได้ไหม"
"คุณจู ชุดที่ราคาสูงเสียดฟ้านั้น ไม่เกี่ยวกับพวกคุณจริงๆ หรอ?"
"คุณจู ชุดเมื่อคืนคือชุดดอกความหวังแห่งราตรีคู่จริงหรอ? เจ้าของสองชุดนั้นคือของคุณหลินหยางจริงๆ หรอ?"
"คุณจู มีคนบอกว่าคุณต้องใจไม่ชดใช้ค่าใช้จ่ายเพื่อประจบหมอเทวดาหลิน คำพูดนี้คุณว่ายังไง?"
นักข่าวถามกันเข้ามาอย่างต่อเนื่อง รอไม่ไหวที่จะยัดไมโคโฟนเข้ามาทางปากของจูจือเฉียง
แต่จูจือเฉียงเพียงแค่ยิ้มและไม่พูดอะไร
เมื่อจูจือเฉียงและอี้ผิงเข้ามาด้านใน เลิ้นกุยก็มาถึงและเข้ามาในหยางหัว
การปรากฏตัวของเขาทำให้เกิดความโกลาหลอีกครั้ง
การสัมมนาทางธุรกิจครั้งนี้จัดขึ้นร่วมกันโดยเขาและหม่าไห่
พูดอย่างจริงจังแล้ว เขาเป็นหนึ่งในบุคคลที่มีตำแหน่งสูงสุดที่เข้าร่วมการประชุม
เลิ้นกุยสง่างามมาก เมื่อลงมาจากรถก็มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเคลียร์ทางให้ นักข่าวเหล่านั้นไม่มีโอกาสมาสัมภาษณ์เลย
จากนั้นก็เห็นเลิ้นกุยจัดเน็กไทของตัวเองและเดินเข้าไป
แต่เมื่อเข้ามาในประตูใหญ่ คิ้วของเขาก็ขมวดขึ้น
เพราะสิ่งที่เขาพบคือ หม่าไห่ไม่ได้มาต้อนรับเขาที่หน้าประตู
สิ่งนี้ทำให้เขาไม่พอใจเป็นอย่างมาก!
ตัวเองเป็นบุคคลไม่สำคัญหรอ? แค่นี้ยังไม่มาต้อนรับอีก?
เขาระงับความโกรธและขึ้นลิฟต์ไปที่ห้องประชุม แต่ทันทีที่ออกจากลิฟต์ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนก็หยุดเขาไว้
"กรุณาแสดงบัตรประจำตัวของคุณ!" เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนหนึ่งเอ่ยปากขึ้นมา
เลิ้นกุยตกใจ ดวงตาของเขาแสดงความโกรธ
"ตาบอดหรอ? ท่านนี้คือประธานเลิ้น เลิ้นกุย! หลีกทางไป!" พนักงานของเลิ้นกุยข้างๆ ตะโกนออกมา
แต่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยยังคงพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์: "ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ประธานหลินกำหนดไว้แล้วว่าใครที่จะมาเข้าร่วมงานต้องแสดงบัตรประจำตัวของตัวเองเพื่อยืนยันตัวตน!"
"คุณ..." คนนั้นโมโห เขาจะสั่งสอนบทเรียนถึงคนที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงในคนนั้น แต่เลิ้นกุยขวางเข้าไป
"ช่างเถอะ ทำตามกฎของสถานที่ อีกทั้งนี่เป็นสิ่งที่ประธานหลินตั้งเอาไว้ อย่าก่อเรื่อง!"
เลิ้นกุยระงับความโกรธของตัวเองแล้วหยิบบัตรประชาชนออกจากกระเป๋าของเขา
หลังจากเจ้าหน้าที่ตรวจสอบเรียบร้อยแล้วจึงปล่อยเข้าไป
"ผมไม่รู้ว่าประธานหลินบอกกับพวกคุณว่าอย่างไร แต่เรื่องนี้ ผมจะรายงานให้กับประธานหลินทราบ!"
เลิ้นกุยกวาดสายตามองเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งสอง พูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ จากนั้นก็เดินเข้าไปในห้องประชุม
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไม่ได้ใส่ใจ
ในห้องประชุมผู้คนหลายสิบคนนั่งกันอย่างคึกคัก
ทุกคนเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงและโดดเด่น