เมื่อหลางหวู่พูดมาถึงตรงนี้ก็ต่อยหมัดไปที่ก้อนหินก้อนใหญ่อย่างแรง
จากนั้นก้อนหินขนาดใหญ่เกือบเท่าตัวก็แตกลงเป็นเสี่ยงๆ
หลินหยางเงียบอยู่ครู่หนึ่งและจากนั้นก็ถามเสียงแหบแห้ง "ตอนนี้พ่อมดโลหิตเหล่านี้อยู่ที่ไหนเหรอ?"
"พวกเขาแอบซ่อนตัวอยู่หลังสนามรบและไม่ปรากฏตัวให้เห็นง่ายๆ ประเทศฟาโปเองก็ไม่กล้าใช้อำนาจของพ่อมดโลหิตโดยพลการ หากสถานการณ์การรบเป็นไปในทางที่ไม่ค่อยดีเท่าไรนักก็มักให้คนเหล่านี้เคลื่อนไหวควบคุม พวกเขาเองก็กลัวจะถูกองค์กรสหประชาชาติเข้ามาเก็บหลักฐาน! ซึ่งอาจมีผลกระทบต่อการรบของพวกเขาได้ แต่เพราะความโหดร้ายและน่ารังเกียจของพวกเขาเองจึงทำให้ทหารชายแดนทางตอนเหนือของเราไม่สามารถโจมตีพวกเขาลงอย่างราบคาบได้!"
หลางหวู่ถอนหายใจ
"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง"
หลินหยางพยักหน้าและกล่าว "หลางหวู่ คุณส่งทีมพาพวกเขาเดินทะลุเทือกเขากังเพื่อกลับไปยังฐานที่มั่นที่สามและขังไว้ แล้วลองสอบสวนดูว่าพวกเขาจะพูดอะไรเกี่ยวกับพ่อมดโลหิตไหม ส่วนคนที่เหลือให้ตามผมไปทำแนวป้องกันเข้าใจไหม?"
"วางแนวป้องกัน?"
หลางหวู่ตกใจและจากนั้นก็เข้าใจได้ทันทีพร้อมกับทำหน้าตึงเครียด "ผู้บัญชาการหลิน คุณหมายความว่า..."
"ผมเองก็ไม่รู้ว่าผู้อาวุโสจะมาถึงหุบเขาม้าได้ทันเวลาไหม ถ้าไม่ทัน ผมจำเป็นต้องคอยสกัดกองกำลังอันชิงอยู่ที่นี่ หากสามารถยื้อเวลาเพื่อรอผู้อาวุโสมาถึงได้ก็คงมีหวังว่าจะสามารถทำลายกองกำลังหลักอันชิงได้ที่นี่ แบบนี้กองกำลังอันชิงจะได้รับผลกระทบอย่างหนักหนาและสงครามชายแดนตอนเหนือจะต้องสงบลงได้อย่างแน่นอน!"
หลางหวู่รู้สึกตื่นเต้นและรีบกล่าว "ผู้บัญชาการหลินวางใจได้ ผมจะรีบไปดำเนินการเดี๋ยวนี้ครับ!"
เมื่อพูดจบเขาก็วิ่งหันหลังออกไป
สวี่จื่อซวงมองไปที่หลางหวู่ด้วยความประหลาดใจและจากนั้นก็หันไปมองหลินหยางอยู่นานก่อนจะกล่าวออกไปอย่างเหม่อลอย "คุณคิดจะหวังพึ่งคนเพียงไม่กี่พันคน...ไปสกัดกั้นกองกำลังอันชิงที่มีจำนวนนับหมื่นอย่างนั้นเหรอ? ผู้บัญชาการหลิน คุณบ้าไปแล้วเหรอ?"
"หัวหน้าสวี่ ดูเหมือนว่า...คุณจะไม่ใช่ทหารที่แท้จริงสินะ"
หลินหยางส่ายหน้าด้วยความผิดหวังเล็กน้อย
"คุณ...หมายความว่ายังไง?"