ตอนที่ 3031
บทที่ 3036 แค่มดตัวหนึ่งยังฆ่าไม่ตาย?
21 ตุลาคม 2569
หลินหยางวางมือไว้ด้านหลังและยืนอยู่บนยอดเขา มองเห็นเย่เหยียนที่อยู่ด้านล่าง
ผมสีขาวปลิวไปตามสายลม
เขายังไม่ใช่เทพเซียนแห่งแผ่นดิน
แต่รัศมีที่ปล่อยออกมาในขณะนี้ดูเหมือนจะไม่ด้อยไปกว่าของเทพเซียนแห่งแผ่นดินเลย
“เป็นเจ้านี่เอง!”
เย่เหยียนพยักหน้าและพูดอย่างสงบ: "ข้าก็เดาไว้อยู่แล้ว เจ้าจะปล่อยโอกาสอันยอดเยี่ยมเช่นนี้ไปได้อย่างไร! ด้วยนิสัยอาฆาตแค้นอย่างเจ้า เจ้าย่อมใช้โอกาสนี้โจมตีข้าอย่างแน่นอน เพื่อป้องกันปัญหาในอนาคต!"
“เจ้ารู้ก็ดี!”
หลินหยางพูดอย่างใจเย็น: "เย่เหยียน! แม้ว่าเจ้าจะก้าวขึ้นสู่ขั้นเทพเซียนแห่งแผ่นดินแล้ว แต่นี่ไม่ใช่เหตุผลที่ข้าจะต้องหลบหนี ไม่เจ้าก็ข้าหนึ่งคนจะต้องบอกลาโลกนี้ ตอนนี้มาดูกันว่าจะเป็นเจ้าหรือข้า! "
“อะไรทำให้เจ้ามั่นใจได้ขนาดนี้?”
เย่เหยียนระเบิดเสียงหัวเราะ: "มันเป็นความกล้าหาญที่โง่เง่าของเจ้าหรือ หรือมันเป็นพรสวรรค์ที่ไม่ธรรมดาของเจ้า เจ้าไม่เห็นเหรอว่าข้ากำลังเหยียบย่ำใครอยู่"
หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็ออกแรงเล็กน้อย
"อ๊าก..."
เฮ่าเทียนสั่นอย่างบ้าคลั่งด้วยความเจ็บปวด และศีรษะของเขาเกือบจะผิดรูปไป
ใครจะคิดว่าสุดยอดผู้นำเจ้าแห่งตระกูลของดินแดนแห่งความเงียบและความตายจะต้องมาอยู่ในฉากที่น่าอับอายเช่นนี้!
“เจ้าเป็นเพียงหมากตัวเล็กๆ เป็นสัตว์เลื้อยคลานที่ไม่มีนัยสำคัญ หากคอนแรกเจ้าไม่โชคดี ตอนนี้คงเป็นกระดูกเหี่ยวในหลุมศพไปแล้ว! แต่เจ้ากลับมายั่วยุข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฆ่าเพื่อนสนิทของข้า และสังหารสมาชิกในตำหนักของข้า หลินหยาง ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า ข้าจะทำให้เจ้ากลายเป็นของบูชา และแขวนมันไว้ในห้องฝึกฝนของข้า”
หลังจากพูดอย่างนั้น เย่เหยียนก็ขยับนิ้วของเขา
จิ! จิ! จิ...
แขนขาของเฮ่าเทียนถูกตัดออกทันทีและกลายเป็นเหมือนหมูของมนุษย์
เย่เหยียนคว้ามันแล้วโยนมันไปที่ชายในตำหนักเทียนเสิน
“จับเขาไว้ และเมื่อเราเสร็จสิ้นทุกอย่างแล้ว ข้าจะใช้มันในการฝึกซ้อม!”
เย่เหยียนพูดอย่างสงบ จากนั้นจึงเดินไปบนภูเขา
ใบหน้าของเขาสงบ แต่เจตนาฆ่าของเขาเต็มเปี่ยมอยู่ที่นั่นแล้ว
ในความเห็นของเขา หลินหยางไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งมาก แต่เขาต้องฆ่า
เช่นเดียวกับแมลงวันที่น่ารำคาญ พวกมันไม่เป็นอันตรายถึงชีวิตแต่น่ารำคาญอย่างยิ่ง
เย่เหยียนก้าวขึ้นไปในอากาศ เหยียบบนความว่างเปล่าด้วยเท้า สร้างผนึกดอกบัว
ขณะนี้เขาเป็นพระเจ้า
“สังหารตำหนักเทียนเสิน!”
หลินหยางพูดเบา ๆ
“รับคำสั่ง!”
กองทหารใหม่ของพันธมิตรชิงเซวียน ที่อยู่ข้างหลังพวกเขาตะโกนทันที วิ่งลงไปที่ภูเขาเทียนเสินและเริ่มต่อสู้กับผู้คนในตำหนักเทียนเสิน
"น่าขัน!"
เย่เหยียนส่ายหัว จากนั้นยกมือขึ้นและโบกมือ
ฟ้าว!
แสงสีสาดออกมาจากฝ่ามือของเขา บางเฉียบราวกับปีกจั๊กจั่น และโพุ่งจมตีหลินหยางราวกับใบมีด
การเคลื่อนไหวนี้รุนแรงเพียงพอที่จะแยกภูเขาออกจากกัน
แต่เขารู้ว่าการโจมตีครั้งนี้ไม่เพียงพอที่จะฆ่าหลินหยาง
ร่างกายของบุคคลนี้แข็งแกร่ง และมันอาจฆ่าเขาไม่ได้ แต่อาจได้รับบาดเจ็บสาหัสและสูญเสียความสามารถในการต่อสู้
จุดประสงค์ของเย่เหยียนไม่ใช่การฆ่าเขา แต่เพื่อจับเขาทั้งเป็น
ท้ายที่สุดเขายังคงต้องการแก้แค้นให้เทียนเจียวสูงสุด!
“กระจายตัวออกไป!”
"ระวังด้วย!"
ดาบแสงตกลงมา และผู้คนที่อยู่รอบๆ หลินหยางก็หน้าซีดด้วยความตกใจและรีบหนีไป
แต่หลินหยางไม่ขยับเลย แค่มองเย่เหยียนอย่างสงบ ดวงตาของเขาสงบนิ่ง
“อืม?”
เย่เหยียนสูงสุดขมวดคิ้ว รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
อย่างที่คาดไว้
ปัง
ได้ยินเพียงเสียงแปลก ๆ
ดาบแสงปะทะตัวหลินหยางอย่างแรง
อย่างไรก็ตาม หลินหยางกลับไม่ขยับเลย และร่างกายของเขาก็ไม่ได้รับอันตรายใดๆ...
เย่เหยียนเงียบไป
นี่คือการโจมตีจากเทพเซียนแห่งแผ่นดิน
น่าแปลกที่...ถูกบุคคลนี้เมินเฉย
"เป็นไปไม่ได้!"
"ว่าไงนะ?"
“เขา...จับมันได้จริงเหรอ?”
ผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วนจากตำหนักเทียนเสินเงยหน้าขึ้นมองและตกใจ
“เย่เหยียนนี่เป็นฝีมือของเจ้าเหรอ? ช่างน่าผิดหวังจริงๆ!”
“คุณถือว่าฉันเป็นมด แต่คุณไม่สามารถฆ่ามดได้?”
หลินหยางส่ายหัวและพูดเบา ๆ
แสงแปลกๆ แวบผ่านดวงตาของเย่เหยียน แต่ไม่มีความโกรธปรากฏบนใบหน้าของเขา
ในระดับของเขา อารมณ์ไม่สามารถส่งผลต่อการตัดสินใจของเขาได้อีกต่อไป
เขาสังเกตหลินหยางอย่างระมัดระวังและพยักหน้าซ้ำๆ ราวกับว่าเขาสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง
"ข้าเข้าใจแล้ว ก็แค่นั้นแหละ... ไม่น่าแปลกใจเลยที่ความแข็งแกร่งทางกายภาพของเจ้าสูงขึ้นกว่าเดิมมาก ปรากฎว่าเจ้าได้รับการเสริมความแข็งแกร่งเช่นเดียวกับเฮ่าเทียน!"